บทที่ 406 สิงโตจะสู้กับหมาปั๊กเหรอ

คนอื่นๆอารมณ์สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าครั้งนี้ท่านย่าฉินจะหยิ่งผยองขนาดนี้

เว้นแต่คนในตระกูลฉินก็ค่อนข้างมึนงง แต่หลังจากคิดอย่างรวดเร็ว ก็ควรจะเป็นเช่นนี้ ในเมื่อเฉินอีเป็นลูกเขยของตระกูลฉินดังนั้นทุกอย่างควรให้ความสำคัญกับตระกูลฉิน คงไม่สามารถเพื่อบุคคลภายนอกกลุ่มหนึ่งแล้วมาทอดทิ้งตระกูลฉินหรอกนะ ถ้าข่าวลือนี้แพร่ออกไปจะทำให้ตระกูลฉินกลายเป็นเรื่องตลกใหญ่โตขนาดไหน

ต้องรู้ว่า มีคนมากมายที่รู้ ว่าตระกูลฉินตอนนี้มีลูกเขยคนหนึ่ง กระทั่งรู้ด้วยว่าลูกเขยของตระกูลฉินเป็นราชาแห่งทิศตะวันออกเฉียงใต้ แน่นอนว่าคนส่วนใหญ่มาที่นี่มาด้วยความสงสัย โดยเฉพาะกลุ่มคนของเมืองซือ กับเรื่องนี้ยิ่งไม่สนใจ

ในสายตาของพวกเขา ตระกูลฉินเป็นเพียงการคุยโม้และยกย่องตัวเองทั้งนั้น คำพูดของคนตระกูลฉินไม่มีอะไรที่น่าเชื่อถือได้ เพราะฉะนั้นพวกเขาแทบไม่สนใจเลยว่าคนของตระกูลฉินจะพูดอะไรบ้าง ท่าทีพวกเขาแต่ละคนมาที่นี่จึงไม่ได้คาดหวังอะไร ทำให้ตระกูลฉินค่อนข้างโกรธเคือง ก็ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงยิ่งหวังมากขึ้นว่า เฉินอีจะสามารถออกมาและยืนยันว่าเขาคือเบื้องหลังผู้สนับสนุนตระกูลฉิน

ก็มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ตระกูลฉินถึงจะสามารถตั้งหลักที่ตะวันตกเฉียงใต้ได้อย่างมั่นคง แบบนี้อยู่ต่อหน้าคนอื่นๆถึงจะมีความรู้สึกเลิศล้ำเหนือกว่า

แต่แล้ว!

"ฉันจะไม่กลับไป"

ฉินปิงหลันพูดขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพูดหลังจากเข้าไปในบ้าน “ตอนนี้ฉันแต่งงานกับเฉินอีแล้ว ดังนั้นฉันก็เป็นคนของเฉินอี เป็นไปไม่ได้แน่นอนที่ฉันจะร่วมมือกับพวกคุณไปทำร้ายฉินซื่อกรุ๊ป”

“นอกจากนี้ ถ้าหากที่พวกคุณพูดคือเรื่องที่ผ่านมาแล้วของฉินซื่อกรุ๊ป งั้นพวกคุณก็ทำลายได้ตามสบาย แต่ว่านี่คือฉินซื่อกรุ๊ปที่ฉันฟื้นฟูขึ้นมาด้วยความยากลำบากจากวิกฤต ฉันไม่อนุญาตให้พวกคุณทำลายหยาดเหงื่อแรงกายของฉันแบบนี้"

“ฉันคิดว่าพวกคุณคงลืมไปแล้วว่า ฉันยังมีหุ้นส่วนที่ฉินซื่อกรุ๊ป51% เพราะฉะนั้นตราบใดที่ฉันต้องการ ฉันสามารถเอาทุกอย่างของฉินซื่อกรุ๊ปคืนกลับมาได้ทุกเมื่อ”

“แน่นอนว่า นี่เป็นทางเลือกสุดท้าย ยังไงฉันก็ยังหวังว่าพวกคุณจะสามารถจัดการฉินซื่อกรุ๊ปให้ดีๆ ในเมื่อฉินซื่อกรุ๊ปก็มีผู้สูงอายุจำนวนมาก พวกเขาเป็นวีรบุรุษที่หลั่งเลือดเพื่อฉินซื่อกรุ๊ป ฉันไม่ต้องการให้ความพยายามของพวกเขา ได้รับผลกระทบจากกลุ่มของพวกคุณและถูกทำลายอย่างเปล่าประโยชน์"

ฉินปิงหลันขณะนี้ไม่ใช่ผู้หญิงที่อ่อนน้อมถ่อมตน หญิงสาวที่ทำอะไรก็ขี้ขลาดอีกต่อไป ตอนนี้เธอคือคนที่ช่วยเฉินอีจัดการกองทุนมูลนิธิโตว๋โนว่ทั้งหมด และเป็นราชินีเพียงหนึ่งเดียวในตะวันออกเฉียงใต้ แน่นอนว่าจะไม่เหมือนกับเมื่อก่อน และสิ่งที่พูดในตอนนี้ ไม่ใช่เรื่องหยอกล้ออย่างเด็ดขาด

ถ้าหากว่า คนในตระกูลฉินยังคิดจะทำลายฉินซื่อกรุ๊ปแบบนี้ต่อไปอีก ถ้างั้นฉินปิงหลันก็คงจะยึดคืนทรัพย์สินอย่างเด็ดขาด เธอสามารถให้เงินช่วยเหลือแก่ตระกูลฉินทุกเดือนเป็นที่แน่นอน หลายล้านหรือหลายสิบล้านก็ย่อมได้ แต่จะไม่ยอมให้คนของตระกูลฉินมาทำลายฉินซื่อกรุ๊ปอย่างเด็ดขาด

ในเมื่อฉินซื่อกรุ๊ปไม่ได้มีเพียงคนของตระกูลฉินเท่านั้น แต่ยังมีคนอื่นๆที่ต่อสู้มาด้วยกัน หากปล่อยให้คนของตระกูลฉินทำลายฉินซื่อกรุ๊ปตามอำเภอใจละก็ จะต้องเป็นการทำร้ายจิตใจของผู้อาวุโสหลายคนอย่างแน่นอน

ผู้อาวุโสเหล่านั้น ฉินปิงหลันก็รู้จักทุกคน พวกเขาต่างก็เป็นคนดี และเป็นคนที่มีความสามารถ ช่วงเวลาที่ฉินซื่อกรุ๊ปยากลำบากที่สุดพวกเขาไม่เลือกที่จะจากไป แต่เคียงข้างต่อสู้พร้อมกับเธอ สุดท้ายจึงพัฒนาฉินซื่อกรุ๊ปทีละขั้นตอนเข้าสู่เมืองซือเป็นองค์กรอันดับหนึ่งที่ใหญ่ที่สุดในเมืองชิงชวน

แต่แล้ว ทุกวันนี้ มีกลุ่มคนที่พยายามจะโค่นล้มฉินซื่อกรุ๊ปจากจุดสูงสุดให้ล้มละลาย ดังนั้นฉินปิงหลันจะไม่นั่งเฉยนิ่งดูดาย เพราะฉินซื่อกรุ๊ปมีส่วนเกี่ยวพันถึงผลประโยชน์ของหลายคน และคนเหล่านี้ก็มีครอบครัวที่มีทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ช่วงเวลานี้พวกเขาไม่สามารถตกงานได้ ดังนั้นน้ำเสียงของฉินปิงหลันจึงหนักแน่นมาก

อีกทั้งความหนักแน่นของเธอ ทำให้ทุกคนในตระกูลฉินโกรธ "ฉินปิงหลันที่คุณพูดหมายความว่าอย่างไร? หรือคุณคิดว่าฉินซื่อกรุ๊ปเป็นของคุณจริงๆแล้ว?"

ฉินหวยจือไม่กล้าเกลียดเฉินอี แต่กับฉินปิงหลันก็จะไม่เกรงใจ หัวเราะเย็นชาและพูดตรงๆว่า "ฉินปิงหลัน อยู่ในคุณเป็นแค่รุ่นลูกสาว ดังนั้นผมขอเตือนคุณสักหนึ่งประโยคก็ ทำตัวดีๆหน่อย ไม่งั้นอย่าโทษว่าผมไม่เกรงใจคุณนะ”

“คุณจะไม่เกรงใจด้วยวิธีไหนล่ะ?” ทันใดนั้นเสียงของเฉินอี ก็ดังขึ้น ทำให้ฉินหวยจือขนลุกตัวสั่น