บทที่ 420 เจ้าพวกเลวทราม

ตระกูลชี๋พ่อลูกมองตากัน ช่วงเวลานั้นไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

พวกเขาคิดให้ตายก็คิดไม่ถึงว่าคนที่มาจะเป็นเฉินอี ราชาแห่งตะวันออกเฉียงใต้ที่ชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วในช่วงนี้

พวกเขาถึงกับมึนงงไปเลย เดินออกมาสักพักถึงจะรู้สึกได้สติกลับมา ช่วงเวลานั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรพูดอะไรดี

พวกเขาก็รู้สึกเสียใจภายหลังจริงๆ

ถึงแม้พวกเขาหวังว่าจะได้รับความร่วมมือกับทางตะวันออกเฉียงให้เร็วที่สุดก็จริง แต่เห็นชัดว่าตอนนี้ไม่ใช่โอกาสที่ดีที่สุด และไม่ใช่จังหวะที่เหมาะสมที่สุด เพราะงั้นพวกเขาก็คาดหวังว่าเรื่องนี้จะผ่านไปแบบนี้เลย แต่ผลก็คือเสือกมีคนอื่นเดินออกมา คราวนี้แม้พวกเขาไม่อยากออกหน้าก็ไม่ได้แล้ว

เพราะยังไงตาคนตรงหน้าของเขาก็กระตุกเช่นกัน ลึกๆแล้วระหว่างพวกเขาก็คงเดาอะไรออกกันบ้างแล้ว รู้ว่าชี๋หลิงพ่อลูกออกมาอาจจะมาเพื่อปกป้องคนก่อเรื่องแปลกหน้าสองคนนี้ แต่ใช่ว่าอยากจะปกป้องไว้ได้ก็จะปกป้องไว้ได้

“เถ้าแก่ชี๋ ข้าทำเต็มที่แล้ว ข้าอยากบอกให้เจ้าพวกนี้ถอยไป แต่ว่าคนทางนั้นมาเร็วมากจริงๆ เหมือนกับพวกเขาติดตามล่องลอยเราอยู่ตลอดอย่างนั้นแหละ”

น้ำเสียงของผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัยฟังดูหมดหนทาง เขาคิดไม่ถึงจริงๆ คนตรงหน้าจะมาด้วยความเร็วที่เร็วขนาดนี้ ต้องรู้ว่าวินาทีแรกที่พวกเขาได้ข่าวก็รีบลงมาเลย รวมๆแล้วก็ไม่น่าเกินหนึ่งนาที แต่คนทางนั้นกลับมาได้เร็วกว่า เหมือนกับเตรียมพร้อมไว้แล้ว เป้าหมายก็คืออยากให้ตัวเองรู้ว่ายากแล้วจึงยอมถอยซะ

ชี๋หลิงซานมองไปยังคนพวกนั้นที่อยู่ไม่ไกลนักด้วยสีหน้าที่แย่ คนที่เป็นหัวหน้าก็สกุลเถียน แต่กลับไม่ใช่คนของตระกูลเถียน แต่แค่ภายหลังได้รับสกุลนี้มา เห็นได้ชัดเลยว่าอยู่ใต้ตระกูลเถียน อย่างน้อยทำงานอยู่ข้างเถ้าแก่ใหญ่คนนั้นก็ถือว่าไม่เลวแล้ว

เพราะเหตุนี้ เจ้าคนนี้ก็เลยยิ่งโหดเข้าไปอีก แม้ว่าจะเป็นหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัย ระดับตำแหน่งอยู่ต่ำกว่าผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัยของตัวเองอยู่หลายขั้น แต่ใจช่างกล้ายิ่งนัก บอกได้ว่าเป็นมืออันธพาลสำหรับงานสกปรกของเถ้าแก่ใหญ่เลยก็ว่าได้ ไม่รู้ว่าลักพาตัวหญิงสาวบริสุทธิ์มาไม่รู้เท่าไหร่ ตลอดมาก็เป็นหมาดุในสายตาชี๋หลิงซาน แต่ก็เพราะหมาดุเช่นนี้ทำให้ชี๋หลิงซานทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงกัดฟันไว้แน่น พูดเสียงต่ำว่า: “ไม่ว่าอย่างไร พวกเจ้าจะต้องยื้อไว้ให้ได้”

ผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัยผู้จัดการโม่ก็ตะลึง พูดออกมาด้วยไม่ตั้งใจ: “เถ้าแก่ชี๋ ท่านครั้งนี้จะมาคุมเรื่องนี้หรือ? พวกเราทำอะไรเจ้าพวกนั้นไม่ได้หรอกนะ”

“ถ้ามาถึงก่อนพวกเขาละก็ ปัญหาทั้งหมดก็จะไม่เกิดขึ้น แต่ว่าตอนนี้คนของพวกเขามาถึงกันแล้ว เช่นนี้พวกเราคงจะเข้าไปยุ่งด้วยยาก”

ผู้จัดการโม่ไม่ได้ล้อเล่นอยู่แน่นอน คนตรงหน้าพวกนี้เป็นพวกที่รับมือได้ยากจริงๆ เพราะงั้นพวกเขาคิดว่าพยายามเลี่ยงการปะทะได้ก็จะเลี่ยงการปะละ

แต่แล้ว

“พวกเจ้าก็อย่าคิดมากไป ครั้งนี้สิ่งที่ข้าเป็นห่วงไม่ใช่คนที่มาก่อเรื่อง แต่ข้าเป็นห่วงพวกที่ถูกตีจนใกล้ตายต่างหาก ถึงเวลาข้าจะอธิบายกับเถ้าแก่ใหญ่ลำบาก”

ชี๋หลิงซานพูดไปตรงๆ คราวนี้โม่ซานตะลึงไปทั้งตัว

เจ้านายของตัวเองกำลังพูดเหลวไหลอะไรอยู่เนี่ย?

คนของตระกูลเถียน ลูกน้อยของเถ้าแก่ใหญ่ยังสู้คนแปลกหน้าสองคนนี้ไม่ไหว ต้องรู้ไว้ว่านอกจากเจ้าพวกนี้ เจ้าพวกนี้ยังมีไพ่บนมือใบสุดท้ายอยู่ นั้นก็คือบุคคลเบื้องหลังผู้ที่อยู่ระดับปรมาจารย์

ปรมาจารย์ไม่ใช่คนที่จะมาล้อเล่นด้วย

ถึงแม้จะเป็นตระกูลชี๋ ก็ไม่มีคนที่อยู่ในระดับปรมาจารย์เลยแม้แต่คนเดียว