บทที่ 423 อาจารย์ยีได้จบแน่

วินาทีนี้ บนหน้าของคนจำนวนไม่น้อยก็เริ่มชักกระตุกขึ้นมา

พวกเขาก็คิดไม่ถึงเลยว่าผู้ก่อเรื่องสองคนที่มาใหม่นี่จะอวดเก่งขนาดนี้ ถึงกับเมินเถียนปู้เอ้อร์เลยทีเดียว

พวกเขาต่างก็รู้ว่า เถียนปู้เอ้อร์ไม่ได้เป็นแค่หัวหน้าผู้รักษาความปลอดภัยธรรมดาเท่านั้น ดูเหมือนสถานะจะธรรมดามาก แต่แท้จริงแล้วไม่ธรรมดาเลย ถึงแม้ประธานอย่างชี๋หลิงซานมาอยู่ต่อก็ยังต้องเคารพเขา ไม่เพราะสาเหตุอื่น นั้นก็เพราะ เถียนปู้เอ้อร์เป็นคนของตระกูลเถียน

ถึงแม้จะเป็นหมาก็ต้องแบ่งด้วยว่าเป็นหมาบ้านใคร และเถียนปู้เอ้อร์เป็นหมาของตระกูลเถียน แน่นอนว่าต้องไม่ธรรมดามากแน่นอน

คิ้วของคนจำนวนไม่น้อยก็เรื่องกระตุกเบาๆ เหมือนลึกๆแล้วอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ช่วงเวลาตอนนั้นก็พูดอะไรออกมาไม่ได้เลยแม้แต่คำเดียว พวกเขาต่างก็เข้าใจดี วัยรุ่นสองคนตรงหน้านี้ประสบปัญหาใหญ่แล้วล่ะ

อย่างที่คิดไว้

หลังจากที่เถียนปู้เอ้อร์ยืนยันว่าสองคนนี้อวดเก่งมากแล้วนั้น ขมวดคิ้ว แล้วถามด้วยเสียงเข้มว่า: “พวกเจ้าอยากจะทำอะไรอีก?”

“ข้าจะบอกความจริงให้กับพวกเจ้า นี่เป็นอาณาเขตของตระกูลเถียน ถึงจะเป็นมังกรเจ้าก็ต้องนอนขดแล้วอยู่นิ่งๆ เป็นเสือเจ้าก็ต้องมอบแล้วอยู่นิ่งๆ”

“บุคคลเก่งกาจในเมืองจิงมีเยอะแยะมากมาย ถึงแม้พวกเจ้าสองคนจะมีเบื้องหลังเป็นมาอยู่บ้าง ก็อย่าคิดที่จะก่อเรื่องที่นี่”

“ข้าให้โอกาสพวกเจ้าหนึ่งครั้ง ไสหัวออกไปซะ!”

เขาทำแบบนี้ก็ถือว่าให้เกียรติอีกฝ่ายมากพอแล้ว

ถ้าไม่ใช่ว่ากลัวอีกฝ่ายมีเบื้องหลังเป็นมาบางอย่างละก็ เขาลงมือไปตั้งนานแล้ว

แน่นอน เขาก็มีความกังวลอยู่ เพียงแค่เห็นประตูกระจก เถียนปู้เอ้อร์ก็รู้สึกกลัว นั้นเป็นประตูกระจกที่ทำจากวัสดุพิเศษเชียวนะ ไม่มีทางที่คนทั่วไปจะมาดูถูกได้ แต่แล้วกลับถูกคนตรงหน้าต่อยให้แตกในหมัดเดียว ความสามารถเช่นนี้ ต้องแข็งแกร่งแค่ไหนกันแน่

“ตอนนี้ข้าให้เวลาพวกเจ้าสิบวินาที ไสหัวไปซะ”

“สิบ เก้า แปด……”

เถียนปู้เอ้อร์เริ่มนับถอยหลัง คนอื่นๆก็เหงื่อออกเต็มหัว ต่างก็รู้สึกว่าเรื่องตรงหน้านี้เหมือนจะมีอะไรผิดปกติไป แต่พวกเขา ณ เวลานั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรพูดอะไร ได้แต่ก้มหัวลงอย่างเงียบๆ

แต่เฉินอีกลับหัวเราะ

“อยากให้ข้าไป ได้สิ”

“แต่พวกเจ้าต้องนำพวกหญิงสาวที่พวกเจ้าลักพาตัวมาก่อนหน้านี้ส่งคืนมา พร้อมกับสัญญาว่าจากนี้ไปจะไม่ทำเรื่องแบบนี้อีก จากนั้นก็นำบริษัทชี๋หลิงส่งมอบให้ข้า เช่นนี้ข้าถึงจะพิจารณาดูว่าจะจากไปดีหรือไม่ และปล่อยพวกเจ้าไป”

อยู่ ๆสีหน้าท่าทางของเฉินอีก็เหมือนไม่ได้ล้อเล่น

แต่ว่าในสายตาของอื่นนั้น ถ้านี่ไม่ใช่การล้อเล่นแล้วจะเป็นอะไรได้อีกล่ะ?

“ความกล้าของเจ้าคนนี้ไม่มากไปหน่อยหรือ ถึงกับกล้าพูดแบบนี้กับเถียนปู้เอ้อร์?”

“ช่างกล้าเหลือเกิน มันคิดว่ามันเป็นใครกันแน่ เถียนปู้เอ้อร์เป็นลูกน้องของเถ้าแก่ใหญ่เชียวนะ ถึงแม้จะเป็นประธานอย่างชี๋หลิงซานยังต้องสุภาพด้วย เจ้านี่เหมือนจะโง่เขลาไปหน่อยนะ”

ผู้คนไม่น้อยเริ่มพูดคุยถกเถียงกันขึ้นมา ต่างก็คิดว่าภาพตรงหน้านี้เกินความคาดหมายไปอย่างไม่น่าเชื่อ

แต่แล้ว เรื่องมันพึ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้น

คิ้วเถียนปู้เอ้อร์ก็กระตุกทันที เขาก็กังวลว่าสองคนนี้จะมีเบื้องหลังเป็นมาที่ใหญ่โตอะไร แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่กล้าทำอะไรสองคนนี้จริงๆ ก็เหมือนกับที่ตัวเองเคยบอกไว้ ที่นี่เป็นอาณาเขตของตระกูลเถียน อยากจะหาเรื่องที่นี่ นั้นก็เหมือนกับรนหาที่ตาย สมองของทั้งสองคนตรงหน้านี้จะต้องมีปัญหาใหญ่อยู่แน่นอน