บทที่ 422 รอดูการแสดงที่น่าสนุก

“ถ้างั้น หัวหน้าเมือง ต่อจากนี้พวกเราควรทำเช่นไร?”

ชายหมวกลิ้นเป็ดถามเบาๆ เขาก็รู้สึกเหมือนกันว่าสองคนที่มาจากทางตะวันออกเฉียงใต้นี้ไม่ใช่คนที่ควรจะมีเรื่องด้วย เพราะยังไงก็เป็นผู้ที่มีบทบาทโหดที่มาจากสำนักมังกรลับเลย

แต่พวกเขาก็ไม่กล้าที่ปล่อยผ่านแล้วไม่สนใจ เพราะยังไงสองคนนี้ก็อันตรายยิ่งนัก ขอแค่ขาดการควบคุมไปเพียงนิดเดียว เช่นนั้นสำหรับพวกเขาก็ไม่ต่างอะไรกับภัยพิบัติครั้งใหญ่

ด้วยเหตุนี้ พวกเขาถึงอยากจะคุมทั้งสองคนได้อย่างดีให้ไวที่สุด แต่ว่าเรื่องนี้ใช่ว่าจะจบได้ง่ายเช่นนี้

คนไม่น้อยก็เริ่มส่ายหัวเบาๆ

“พวกเจ้าคิดว่าเรื่องนี้รับมือง่ายจริงหรือ?”

หัวหน้าเมืองยิ้มแห้ง พูด: “อาณาเขตนี้ถูกควบคุมด้วยตระกูลเถียนที่อยู่เบื้องหลัง ถึงแม้พวกเราจะเป็นคนจากฝ่ายทางการ แต่ว่าทรัพย์สมบัติของตระกูลเถียนมีมากมีเยอะแค่ไหน คนอย่างพวกเราไม่รู้หรอก”

“ให้พูดออกมาเป็นประโยคเดียวละก็ เป็นการต่อสู้กันระหว่าง ทวยเทพ พวกเราปลาซิวปลาสร้อยเข้าไปยุ่งด้วยก็ได้แต่ตายเท่านั้น”

“แน่นอน ตอนนี้เรื่องราวได้เปลี่ยนแปลงไป เรื่องครั้งนี้ถูกเจ้ามังกรจากสำนักมังกรลับตัวนี้จ้องเข้าแล้ว แบบนี้คงไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ และตระกูลเถียนถึงแม้ความสามารถจะแข็งแกร่ง แต่ว่าเมื่อใดที่พบกับเจ้าแห่งสำนักมังกรลับเข้าก็คงต้องก้มหัวให้สักหน่อย ไม่อย่างนั้นเพียงแค่พวกเขาไม่อาจจัดการได้แน่”

เขาไม่ใช่คนโง่

แท้จริงงานสกปรกทั้งหลายที่ตระกูลเถียนอยู่เบื้องหลัง คนพวกนี้ก็รู้อย่างละเอียดแล้ว แต่ว่ากองกำลังของตระกูลเถียนใหญ่โตเกินไป แม้แต่เจ้านายที่อยู่เหนือพวกเขาก็ยังไม่กล้าทำอะไรตระกูลเถียน เพราะยังไงตระกูลเถียนก็เป็นหนึ่งในตระกูลรุ่งเรือง ไม่มีทางที่พวกตระกูลเก่าๆที่ตกต่ำไปแล้วจะมาเทียบได้ กองกำลังก็รองจากตระกูลเสิ่น ตระกูลจ้าว ตระกูลเซี่ยเท่านั้น ไม่มีทางที่สมาชิกธรรมดาคนหนึ่งจากองค์กรทางการอย่างพวกเขาจะเข้าไปจัดการได้

ยิ่งคิดถึงจุดนี้แล้ว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

“แต่จะว่าไป ข้าก็ไม่ชอบพวกตระกูลเถียนมานานแล้ว เมื่อก่อนข้าถูกกองกำลังของตระกูลเถียนกดขี่มาตลอดไม่กล้าไปคุม แต่ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว”

“ขอแค่พวกเราออกหน้าละก็ คิดว่าเจ้าแห่งสำนักมังกรลับก็คงจะไม่นิ่งดูดายเป็นแน่ ถึงเมื่อนั้นพวกเราอาจจะได้แก้แค้นก่อนหน้าทั้งหมดก็เป็นได้”

หัวหน้าเมืองกำหมัดไว้แน่น ชายหมวกลิ้นเป็ดและสมาชิกคนอื่นๆที่อยู่ด้านหลังก็พยักหน้าเบาๆ

พวกเขาเสียประโยชน์ให้กับทางตระกูลเถียนมากมายจริงๆ แต่ว่าก่อนที่จะมีหลักฐานสำคัญที่พอจะมัดตัวได้ พวกเขาก็ทำได้เพียงอดทนเท่านั้น แต่ว่าตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว มีเจ้าแห่งสำนักมังกรลับที่ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดินอยู่ เป็นเจ้าโหดที่ไม่ว่าเจอเรื่องอะไรก็เข้าปะทะเลย ถ้าไม่ใช้โอกาสครั้งนี้เกาะเท้าอีกฝั่งไว้ให้แน่นๆ แล้วจะเป็นเวลาไหนอีกล่ะ

“ไป”

ทุกคนก็ก้าวเท้ายาวเดินตรงไปยังด้านใน การแต่งกายของพวกเขาธรรมดา เพราะงั้นวินาทีแรกที่เข้าไปจึงไม่ได้มีใครสนใจพวกเขาเลย

และเถียนปู้เอ้อร์ตอนนี้ก็กำลังมองดูพวกชี๋หลิงซานด้วยสีหน้าหยอกล้อ จากนั้นก็เตะเข้าไปที่ตัวของโม่ซาน

“ตาแก่โม่ซาน ข้าขอเตือนแก นี่เป็นอาณาเขตของพวกเราตระกูลเถียน ไม่ได้เป็นอาณาเขตของเถ้าแก่ชี๋คนนั้นของแก เพราะงั้นก็อยู่นิ่งๆซะ ถ้าหากกล้าทำพฤติกรรมที่ไม่ซื่อละก็ ฮาฮา ละอย่ามาโทษว่าข้าไม่ทำดีด้วย”

ในคำพูดของเขาล้วนมีแต่การขู่ปนอยู่ นี่เขาไม่ได้กำลังล้อเล่น แต่เป็นการพูดเพื่ออยากข่มอีกฝ่ายไว้ให้ได้จริงๆ

เพราะยังไงเบื้องหลังเขาก็เป็นถึงตระกูลเถียน อย่าว่าแต่แค่โม่ซานคนเดียว ถึงแม้ชี๋หลิงซานมาก็ต้องเคารพให้เกียรติเหมือนเป็นคนใช้เมื่ออยู่ต่อหน้าตัวเอง นี่แหละคือความน่าเกรงขามของตระกูลเถียน

“จำไว้ว่า ต่อจากนี้ถ้าไม่มีความสามารถและความมั่นใจละก็ก็อย่าเสนอหน้าออกมา ไม่เช่นนั้น ฮาฮา ก็ได้แต่รนหาที่ตายให้กับพวกแกเองเท่านั้น”

ยิ้มมุมปากของเขาดูเย็นช้าขึ้นเรื่อย ๆ เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจกับการกระทำของอีกฝ่ายมากๆ ถ้าหากท่านที่อยู่ด้านบนไม่ได้บอกว่าอย่าพึ่งทำอะไรคนของตระกูลชี๋ละก็ เถียนปู้เอ้อร์อยากจะเด็ดหัวของชี๋หลิงซานกดลงแล้วถูกับพื้นใจจะขาดอยู่แล้ว