บทที่ 425 ท่านชายตระกูลเถียน

เฉินอีเดินเข้ามาทีละก้าว จากนั้นก็มองไปยังคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นชา หัวเราะเบาๆ พูด: “เจ้ามีครอบครัวมีญาติพี่น้องมีเพื่อนหรือไม่?”

ต้นแรกเถียนปู้เอ้อร์ก็งง แต่ไม่นานก็นึกขึ้นมาได้ ตัวเองเหมือนจะอยู่คนเดียวมาตลอด เพราะเขานั้นเป็นลูกกำพร้า จากเล็กก็ถูกฝึกฝนโดยตระกูลเถียน ให้กลายเป็นคนที่มีคุณสมบัติที่วิ่งทำงานต่างๆให้ได้อย่างดี

แต่ว่าเมื่อก่อนเขาก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องพวกนี้เลย จนถึงวันนี้เฉินอีได้ทักขึ้นมา เถียนปู้เอ้อร์รู้สึกในใจของตัวเองว่างเปล่าขึ้นมาทันที ตอนนี้เขาถึงได้เข้าใจขึ้นมา

ท้ายสุดเขาก็มีบางสิ่งที่ขาดหายไป

พวกเขาก็เข้าใจกันอยู่บ้าง สำหรับคนตรงหน้าพวกนี้แล้ว บางทีอยากให้เรื่องราวมันจบลงด้วยผลที่ดีก็อาจจะถือว่าไม่ดีก็ได้ แต่ก็ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

“พวกเจ้าอยู่นิ่งๆน่าจะดีที่สุด ไม่งั้นละก็ข้าจะลงมือฆ่าพวกเจ้าด้วยมือข้าเองจริงๆ”

ในคำพูดของเขามีเพียงการข่มขู่ เพราะว่าเขาไม่อาจทนต่อคนตรงหน้าพวกนี้ได้จริงๆ ในใจนั้นสกปรกมากเกินไป ขนาดที่ว่าทำให้เฉินอีรู้สึกอยากจะอ้วกออกมาเลยทีเดียว

เกี่ยวกับเรื่องนี้ เถียนปู้เอ้อร์ก็กำหมัดไว้แน่น

ก่อนอื่นเขาถูกเปิดเผยรอยแผล บวกกับตอนนี้ได้เกิดเรื่องแบบนี้ ไม่ว่าเป็นใครก็ยากที่จะยอมรับได้ แต่ว่าเฉินอีที่อยู่ตรงหน้ากลับแสดงสีหน้าท่าทีปกติ นี่ทำให้เถียนปู้เอ้อร์ไม่พอใจอย่างยิ่ง

แต่ไม่ว่าเขาจะไม่พอใจยังไงก็ไม่มีประโยชน์ เพราะปรมาจารย์รอบข้างเขา มืออันธพาลทั้งหลายก็ถูกเขาตีจนจบเห่กันไปหมดแล้ว

ถ้าตอนนี้ตัวเองกล้าขยับเพียงนิดเดียวละก็ เถียนปู้เอ้อร์เชื่อว่าชายที่ให้ความรู้สึกเยือกเย็นคนนั้น ต้องลงมือกับตัวเองตั้งแต่วินาทีแรกแน่ ๆ ถึงตอนนั้นตัวเองคงเป็นดั่งฝุ่นที่อยู่ข้างหลังเขาแล้ว

“เจ้าคิดที่จะลงมือกับข้าจริงหรือ?”

เถียนปู้เอ้อร์กัดฟันถาม แต่กลับเห็นเฉินอีหัวเราะขึ้นมา พูดอย่างเป็นธรรมชาติว่า: “ข้าไม่ได้มีความคิดมากมายขนาดนั้นที่จะมาจัดการกับเจ้า”

“ตอนนี้ข้าให้โอกาสหนึ่งกับเจ้า แจ้งคนที่อยู่เบื้องหลังเจ้าออกมา ไม่งั้นละก็ ข้าอาจจะเอากะโหลกบนหัวเจ้า ไปเจอนายท่านของเจ้าก่อนจริงๆก็ได้”

กะโหลกบนหัว

นี่ก็หมายความว่าจะฆ่าเถียนปู้เอ้อร์ไม่ใช่หรือ!

เวลานั้นผู้คนนับไม่ถ้วนก็ใจสั่นไปหนึ่งที พวกเขาคิดว่านี่มันไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ ต้องรู้ว่าเถียนปู้เอ้อร์เป็นคนระดับไหน เป็นคนข้างกายท่านชายตระกูลเถียนเชียวนะ ตามคำกล่าวที่ว่าด้านหน้าของนายกฯมีข้าราชการยศที่เจ็ด เถียนปู้เอ้อร์ถึงแม้จะเป็นข้ารับใช้แต่ก็ไม่ได้เป็นข้ารับใช้ธรรมดาๆแน่นอน

คนตรงหน้าผู้นี้กล้าทำเช่นนี้ ไม่ต่างอะไรกับการหาเรื่อง เพียงจุดนี้ ก็ทำให้คนนับไม่ถ้วนตากระตุกขึ้นมาเบาๆ

ไอ่หนุ่ม เจ้าอยากจะทำอะไรกันแน่?”

เถียนปู้เอ้อร์กัดฟันพูด แต่เฉินอีกลับมองมาด้วยสายตาเย็นช้า “คำพูดของข้าเมื่อครู่เจ้าฟังไม่เข้าใจ? อย่างแรก ปล่อยคน อย่างที่สอง เรียกคนที่อยู่เบื้องหลังเจ้าออกมาต่อหน้าข้า มากล่าวขอโทษให้กับผู้บริสุทธิ์เหล่านี้ และยังต้องเป็นการขอโทษที่ออกมารับผิดกับสิ่งที่เคยก่อไว้ ฟังเข้าใจรึยัง?”

“ปล่อยคน”

“ขอโทษ ยังจำเป็นต้องขอโทษที่ออกมารับผิด?”

วินาทีนั้น เถียนปู้เอ้อร์รู้สึกไม่ดีไปทั้งตัว

สรุปคือตัวเองบ้าไปแล้วหรือเจ้านี่บ้าไปแล้วกันแน่ ถึงกับกล้าพูดคำแบบนี้ออกมา แต่ก็จริงที่สมองนั้นอาจจะป่วยเป็นโรคหนักก็ได้