บทที่ 426 คนๆนี้ช่างเย่อหยิ่ง

การแสดงออกของเฉินอีเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ทีแรกเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี สำหรับเขาแล้วแม้ว่าคนตรงหน้าเหล่านี้จะมีเล่ห์เหลี่ยมไม่น้อย แต่ก็ไม่ถึงต้องเย่อหยิ่งและบ้าอำนาจถึงเพียงนี้

แต่เห็นได้ชัดว่าเขาคงประเมินขีดจำกัดของคนเหล่านี้ต่ำเกินไป

คุณชายตระกูลเถียนคนที่เพิ่งมานี้ ดูเหมือนจะเย่อหยิ่งและบ้าอำนาจมากกว่าทาสสุนัขของเขาอีก เพียงแต่ว่าดูมีการศึกษามากกว่าและจะไม่แสดงอารมณ์อย่างชัดเจนเกินไป

เขาเพียงแค่เหลือบมองเฉินอีเบา ๆ แล้วมองไปที่กลุ่มอันธพาลที่ล้มลงกับพื้นและขมวดคิ้วเล็กน้อยทันที

“พวกคุณอยากทำอะไรล่ะ？”

“ฉันจ่ายเงินให้พวกคุณมากขนาดไหน เพื่อมาทำให้ฉันขายหน้าหรือ？”

เขาค่อนข้างรำคาญ

คนตรงหน้าเหล่านี้เขาจ้างมาในราคาไม่น้อยเลย

แม้ว่าในฐานะคุณชายของตระกูลเถียน เขาไม่ได้สนใจเรื่องเงินจำนวนนี้ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาโกรธมาก เพราะสิ่งนี้ทำให้เขาขายหน้าอย่างไม่ต้องสงสัย เปลี่ยนเป็นใครก็ไม่สามารถรับได้

และใบหน้าของอีกฝ่ายก็เปลี่ยนไปอย่างช้าๆขึ้นมา

“คุณชาย ผู้มาใหม่นี้แข็งแกร่งมากจนพวกเราไม่สามารถเอาชนะเขาได้เลย”

เถียนปู้เอ้อเดินไปที่ด้านข้างของคุณชายเถียน แสดงให้เห็นว่าเสียงของเขาค่อนข้างสั่น

เขาไม่ได้พูดมั่ว แต่เป็นเรื่องจริง เพราะคนตรงหน้าเขามีความสามารถมากไม่ธรรมดาจริงๆ ถ้าหากเขาไม่สามารถเชิญคุณชายของเขาให้ได้ เป็นไปได้มากที่พวกเขาจะถูกจำใจให้อยู่ที่นี้ทั้งหมด หรือจะต้องทำตามคำสั่งของเฉินอี แต่คุณชายของเขาก็ไม่มีทางจะปล่อยพวกเขาไปแน่

ดังนั้นแม้ว่าเขาจะต้องโดนสั่งสอนไม่น้อย แต่เขาก็ต้องเชิญคุณชายของเขาเองออกไปให้ได้ มิฉะนั้นจะมีปัญหาไม่รู้จบ

หลังจากคิดถึงตรงนี้ สายตาของพวกเขามีแสงแวววับไม่หยุด

แน่นอนว่าตอนนี้พวกเขาไม่ได้มีโอกาสมากมายนัก แต่ตราบใดที่พวกเขาสามารถรั้งคนไว้ได้สักสองสามคน บางทีสำหรับพวกเขาแล้วอาจมีโอกาสที่ดี อย่างน้อยพวกเขาก็จะไม่ต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี้

เถียนปู้เอ้อไม่เชื่อว่าคนที่อยู่ข้างหน้าเขาจะแข็งแกร่งมาก แม้แต่ยังกล้าที่จะไม่เชื่อฟังคุณชายของเขา ดังนั้นตอนนี้เขาจึงมองเฉินอีอย่างได้ใจ ด้วยท่าทางที่ที่เย่อหยิ่ง สำหรับเขาแล้วเฉินอีแม้ว่ามันจะทรงพลัง แต่ก็อาจมีสถานะที่ไม่ธรรมดา และต้นกำเนิดของเขาอาจจะค่อนข้างน่ากลัว

แต่！

แล้วเขาจะสามารถมาเทียบกับคุณชายของเขาได้อย่างไร？

ต้องรู้ว่าคุณชายของเขาเป็นสายเลือดของตระกูลเถียนที่เจริญรุ่งเรือง ถ้าพูดเกินจริงหน่อยก็คือสามารถเทียบเท่ากับปัจจุบันลูกชายของเจ้าชาย และในเมืองหลวงมีเพียงไม่กี่คนที่รุ่นน้องกล้าหาเรื่องเขา และคนเหล่านั้นยิ่งไปกันใหญ่ เกรงว่าเหนือกว่าสถานะนี้ไม่มีแล้ว เลยได้รับเกียรติเรียกว่าเป็นเจ้าชายเป็นต้น

และผู้ที่สามารถสมควรได้รับเกียรติเรียกแบบนี้ได้ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอนเพราะคนธรรมดาไม่สามารถบรรลุถึงขั้นนี้ได้

ยิ่งพูดถึงตรงนี้แล้ว เถียนปู้เอ้อก็ได้ใจมากขึ้นเรื่อยๆ

สำหรับคนประเภทนี้แล้ว จำนวนคนไม่น้อยเยาะเย้ยขึ้นมา แต่พวกเขาก็เข้าใจด้วยว่าผู้ชายตรงหน้าเขามีคนหนุนหลังที่สามารถเย่อหยิ่งได้เช่นนี้ เพราะคนสนับสนุนของเขานั้นทรงพลังเกินไปจริงๆ