บทที่ 427 ความประหลาดใจของเถียนปู้ยี่

ตอนนี้เถียนปู้ยี่ก็ขมวดคิ้วตาม

เขาไม่พอใจเป็นพิเศษกับลูกน้องคนนี้ แม้ว่าเขาจะมอบหลายเรื่องของบริษัทนี้ให้กับเขา แต่เขาก็มีความตั้งใจที่จะส่งเสริมเถียนปู้เอ้อ แต่เถียนปู้เอ้อกลับทำสิ่งต่าง ๆให้กับเขาแบบนี้ได้ ตอนนี้แม้แต่หมูหมากาไก่ก็ไม่สามารถหยุดเขาได้ มิหนำซ้ำยังเหยียบหน้าเขาเต็มๆอีก

“พวกคุณคือใคร เถียนปู้ยี่อย่างฉันไม่สน แต่สิ่งที่ฉันต้องการจะบอกพวกคุณคือ ที่นี่คือเมืองหลวง ไม่ใช่สถานที่ที่คุณสามารถมาป่าเถื่อนใส่ได้”

สีหน้าของเขายิ่งอยู่ยิ่งเยือกเย็น เพราะสำหรับพวกเขาแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

อยู่ในเมืองหลวง รอบๆของพวกเขามีการผูกมิตรมากพอสมควรอยู่ เมื่อกี้เขายังมีมีปาร์ตี้อยู่เลย เขากลับถูกเรียกมาที่นี่ ถ้าไม่ใช่เพราะบริษัทชี๋หลิงสำคัญสำหรับเขาแล้ว ไม่อย่างนั้นเกรงว่าเขาคงจะขี้เกียจเกินไปที่จะมา

แน่นอน แม้ว่าเขาจะไม่พอใจกับลูกน้องของเขามาก แต่คนเหล่านี้ที่อยู่ข้างหน้าเขากลับทำให้เขาไม่พอใจมากกว่า และเขาพูดโดยตรงว่า：“คุณจะแก้ปัญหานี้ด้วยตัวเองเหรอหรือว่า？”

“ให้ฉันจัดการแม่มึงเหรอ รู้จักควบคุมตัวหน่อยไม่ได้หรือไง？”

กลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่ด้านนอกได้เห็นฉากนี้แล้วหยุดตบปากไม่ได้จริงๆ พวกเขาไม่คาดคิดว่าสิ่งต่างๆจะเลยเถิดมาถึงขั้นนี้

แน่นอนว่าพวกเขาไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่ อย่างไรก็ตามพวกเขาเองก็หวังว่าสมาชิกตระกูลเถียนจะโดนสั่งสอนซะบ้าง

เพียงแต่ว่ามันงี่เง่าและโง่เกินไป ทำให้พวกเขารู้สึกว่าพวกนี้มีสมองบ้างหรือเปล่า

แม้ว่าคุณจะไม่ทราบตัวตนที่แท้จริงของคนนี้ แต่เขาก็รู้ว่าคุณเป็นลูกชายของตระกูลเถียนแล้วยังกล้ามาหาเรื่องอีก ถ้าไม่มั่นใจจริงใครเขาจะทำเรื่องโง่ๆแบบนี้ได้？

สมองของเถียนปู้ยี่นี้มีปัญหาไม่ใช่น้อย

สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย และดูเหมือนกับหลายๆคนมองดูเหตุการณ์นี้เกิดจากตระกูลเถียนสร้างปัญหาเอง ในฐานะเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ครั้งนี้พวกเขาก็มีความเห็นแก่ตัวเล็กน้อย

และเห็นได้ชัดว่าเถียนปู้ยี่ช่างไม่รู้อะไรเลย เขายังพูดราวกับขอความผิด: “ถ้าหากว่าคุณอยากจะฆ่าตัวตายเอง ผมก็สามารถให้คุณเก็บศพของตัวเองไว้ทั้งหมดได้ แต่ถ้าคุณไม่ต้องการ ต้องการให้ฉันลงมือด้วยตัวเองก็อย่าโทษที่ฉันไม่เกรงใจ”

เถียนปู้ยี่กล่าวคำพูดดังกล่าวอย่างเย่อหยิ่งมาก เขาไม่ได้พูดเล่นๆ

ในเมืองหลวงทั้งหมด จะมีสักกี่คนที่กล้าหาเรื่องเขา？ คนตรงหน้ากล้าตายแบบนี้ งั้นเขาต้องเตรียมตัวรับโทษที่จะได้เจอ ไม่เช่นนั้นหน้าเขาจะเอาไปไว้ไหน

ยิ่งคิดถึงตรงนี้ เขาก็เลียริมฝีปากแบบไม่ได้ตั้งใจ แล้วพูดเงียบๆ ว่า “เท่าที่ฉันกังวล ฉันเกรงว่าคุณจะไม่ทำเอง คุณคิดว่าจะยังมีโอกาสมีชีวิตรอดไหม？”

“ใช่แล้ว สามารถเอาชนะลูกน้องของฉันได้ แสดงให้เห็นว่าความแข็งแกร่งของคุณนั้นไม่เลว และสามารถถึงระดับปรมาจารย์ตั้งแต่อายุยังน้อยก็ถือว่าเป็นอัจฉริยะอย่างแท้จริง”

“แต่ในโลกนี้ไม่ควรมีอัจฉริยะมากเกินไปจริงๆ คุณคิดว่าคุณเป็นใคร？ กล้าอวดดีต่อหน้าฉัน ฉันกลัวจริงๆว่าวันนี้พวกคุณจะออกจากประตูเมืองหลวงไม่ได้ด้วยซ้ำ!”

เขาไม่ได้พูดล้อเล่น

สำหรับคนอื่นๆแล้ว ระดับปรมาจารย์นั้นทรงพลังและน่าสะพรึงกลัวอย่างมาก

แต่สำหรับพวกเขาแล้ว มันเป็นเพียงแค่คนต่ำต้อยที่เหนือกว่าคนอื่นๆหน่อยเท่านั้น

พวกเขาหลายคนส่ายหัวเล็กน้อย และเห็นได้ชัดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า สำหรับพวกเขาแล้วมันน่าตลกจริงๆ

ท่าทางของพวกเขามีการเปลี่ยนแปลงขึ้นมา