บทที่ 431 สังหารนายและคนรับใช้ตระกูลเถียน

เถียนลั่วได้แต่กัดฟัน และไม่ลังเลที่จะลงมืออย่างรวดเร็วอีกต่อไป

ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับเถียนปู้ยี่อีก ฉันจะอธิบายให้ตระกูลเถียนฟังได้อย่างไร ฉันเกรงว่าฉันจะโชคร้าย แม้ว่าฉันจะมีตำแหน่งระดับปรมาจารย์ศิลปะยุทธ์ตัวจริง และถือว่าฉันอยู่ในอันดับต้นๆของเหล่าปรมาจารย์ แต่ในการเผชิญกับเหตุสุดวิสัยบางอย่าง มันก็ดูอ่อนแอเหลือเกิน

เห็นได้ชัดว่าตระกูลเถียนเป็นเหตุสุดวิสัย นี่คือตระกูลที่เจริญรุ่งเรืองและเป็นหนึ่งในกลุ่มตระกูลร่ำรวยกลุ่มเล็ก ๆ ที่ยืนอยู่บนยอดของราชวงศ์ถัง

เมื่อเวลาผ่านไป คนอื่นๆก็เข้าใจตอนนี้ดี ตอนนี้สิ่งเดียวที่ต้องทำคือปราบเฉินอีและเจ้าเงาถึงจะได้

และแล้วเจ้าเงาลุกขึ้นและถูกเฉินอีขวางให้หยุด จากนั้นดวงตาของเฉินอีก็ค่อย ๆ ตกลงไปที่ตัวของอีกฝ่าย

“ตอนนี้ ฉันจะให้โอกาสคุณหนึ่งครั้ง สิบกระบวนท่า ถ้าหากคุณเอาชนะฉันได้ภายในสิบกระบวนท่า ไม่งั้นต้องยอมรับเงื่อนไขของฉันได้ ทุกอย่างถึงจะจบ”

“แต่ถ้าคุณทำไม่ได้ หลังจากสิบกระบวนท่า ฉันจะฆ่าเขาและคุ ตกลงไหม？”

คุณสามารถพูดได้คำเดียว ได้ไหม？!

ครั้งนี้ไม่ว่าจิตใจของอาจารย์เถียนลั่วจะแข็งแกร่งเพียงใด เขาก็ตกตะลึงกับอีกฝ่ายอย่างรุนแรง เขาเคยเห็นคนอวดดีมามากมาย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นอวดดีระดับนี้ต่อหน้าเขา

“เจ้าหนู เจ้ากำลังรนหาที่ตายเองนะ”

อาจารย์เถียนลั่วรู้สึกอับอายอย่างมาก

เจ้าหนูคนนี้กลับพูดถอยให้สิบกระบวนท่ากับตนเอง？

นี่ไม่ใช่ความอัปยศอย่างยิ่ง แล้วสามารถเป็นอะไรได้อีก？

ทันใดนั้นหนังตาของหลายคนกระตุกเล็กน้อย แล้วจึงลงมืออย่างรวดเร็ว

เขาใช้มือเพียงข้างเดียวเพื่อปราบเฉินอี แต่ในวินาทีต่อมา เขาตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เพราะว่าเฉินอีแค่ขยับหลบร่างกายของเขาเล็กน้อย เขาก็สามารถหลบหมัดของเขาได้ และในวินาทีต่อมาเขาก็ดึงความรู้สึกกลับมา และย้อนกลับไป แต่เฉินอีเพียงใช้นิ้วเดียวก็สามารถไขกระบวนท่าฆ่าของเขาได้แล้ว

หลังจากสองกระบวนท่าต่อเนื่องกัน ฉันเกือบจะฆ่ามันด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี แต่ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าฉันกลับไขมันอย่างแผ่วเบา？

ในตอนนี้ หนังตาของเขาไม่สามารถหยุดกระตุกได้ ราวกับว่าเขาได้ยั่วใครซักคนที่เขาไม่ควรทำแล้ว

เพียงครู่ต่อมา เสียงคร่ำครวญของเถียนปู้ยี่เตือนเขาอย่างล่องหน และเถียนลั่วก็ตอบสนองในทันที จากนั้นท่าสุดท้ายก็ออกมา

สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า สิบ

ทั้งสิบกระบวนท่าเล่นพร้อมกัน แต่ก็ยังยากที่จะสัมผัสถึงคู่ต่อสู้แม้แต่น้อย ในขณะนี้เถียนลั่วยังสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นคนประหลาด และมีความแปลกประหลาดที่อธิบายไม่ได้ในทั่วร่างกายของเขา และความแปลกประหลาดนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนสั่นสะเทือน

เพียงแต่เขายังไม่สามารถรู้สึกได้ และสิ่งนี้จะนำมาซึ่งภัยพิบัติสำหรับเขาด้วย

“สิบกระบวนท่าถึงแล้ว คุณแพ้แล้ว ถ้าอย่างนั้นควรรักษาคำสัญญาของฉันแล้วล่ะ”

เฉินอีกล่าวอย่างแผ่วเบา

จากนั้นก็พร้อมที่จะลงมือแล้ว

วินาทีถัดมา เถียนลั่วก็ล้มลงคุกเข่ากับพื้น

“ท่านครับ ฉันมีตาแต่หามีแววไม่ จึงขอให้ท่านปล่อยคุณชายของเราไปเถอะ”