บทที่ 446 ท่านชายยี่ เป็นคนสติไม่ดี

ฉินหว่านฉิงคิดจะเงยหน้า กลับถูกสามีของตนกดเอาไว้แน่น

เมื่อนานแล้ว ท่ายชายคนนี้ก็เคยแสดงออกว่าไม่ชอบฉินหว่านฉิงเป็นอย่างมาก วันนี้ให้ตนกับฉินหว่านฉิงมาได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว

ถ้าหากฉินหว่านฉิงคิดได้ล่วงเกินท่านชายคนนี้เข้า เช่นนั้นทุกอย่างที่ตัวเองชนะมาได้ก็จะสูญสลายไปทันที นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากจะเห็น

เพราะฉะนั้น ตอนนี้จะต้องอยู่เฉย ๆ อย่าได้หาเหาใส่หัวอย่างเด็ดขาด

ในใจของฉินหว่านฉิงเองก็โมโหไม่น้อย

และเธอยิ่งโมโหเป็นฟืนเป็นไฟในเวลาต่อมา

“ทำไมพวกกสองคนยังอยู่ที่นี่อีก?”

ท่านชายยี่กล่าวอย่างเกียจคร้าน “ก่อนหน้านี้ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่า ฉันเกลียดผู้หญิงคนนี้มาก กลิ่นบนตัวของหล่อนทำให้ฉันอยากจะอ้วก รีบพาหล่อนไปเลยนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะจัดการพวกแกซะ”

คราวนี้ ชายสูงวัยไม่กล้าอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว จับแขนฉินหว่านฉิงและเตรียมจะจากไป ส่วนฉินหว่านฉิงเองก็เดือดเป็นฟืนเป็นไฟ จึงเอ่ยขึ้นมาทันที: “เพราะอะไรล่ะ? ทำไมหล่อนอยู่ที่นี่ได้ ฉันอยู่ไม่ได้ล่ะ?!”

พึ่งพูดจบ เธอก็รู้สึกเสียใจที่พูดแบบนั้นออกไป ผลเป็นอย่างที่คิดไว้ สีหน้าของท่านชายยี่ในตอนนี้เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น

เขาโกรธมาก

“หล่อนกำลังถามฉันว่าเพราะอะไรงั้นเหรอ?”

ท่านชายยี่คร้านแม้แต่จะเข้าใกล้ หรือพูดได้ว่าเขาไม่อยากแม้แต่จะเข้าใกล้ฉินหว่านฉิง ผู้หญิงคนนี้น่าขยะแขยงมากจริง ๆ เพราะถูกคนหลายคนขึ้นขี่มาแบบนั้นจะไม่น่าขยะแขยงได้ยังไง?

“ที่นี่คือที่ของฉัน ฉันจะให้ใครไสหัวไปก็ได้ นี่หล่อนกำลังซักไซ้ฉัน งั้นเหรอ?”

ท่านชายยี่ถามอย่างไม่ร้อนไม่หนาว

ฉินหว่านฉิงเหงื่อไหลพลั่กขึ้นมาทันที

เธอไม่ใช่คนโง่ เพราะความโมโหเมื่อสักครู่ถึงได้พูดออกมาแบบนั้น ตอนนี้พอคิดดูแล้ว ไม่ควรพูดออกไปแบบนั้นจริง ๆ

แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร

เธอได้แต่คุกเข่าลงกับพื้น และกล่าวขอร้องอ้อนวอน: “ท่านชาย ก่อนหน้านี้เป็นคนที่สมองเลอะเลือนทำอะไรโดยไม่คิด หวังว่าท่านชายมีฐานะสูงส่งจะไม่เอาความคนต่ำต้อยอย่างฉัน ปล่อยฉันไปสักครั้ง เห็นแก่ที่ฉันได้มอบของสวยงามเพริศพริ้งนี้ให้ท่าน ครั้งนี้ยกโทษให้ฉันเถอะนะ”

“เหอะ ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะจุดนี้ ป่านนี้หล่อนคงตายไปแล้ว”

ท่านชายยี่หัวเราหัวเราะอย่างเย็นชา และกล่าวขึ้นมาอย่างเย้ยหยัน: “ไสหัวไป!”

“เดี๋ยวก่อน ช่างเถอะ หล่อนอยู่ก่อนแล้วกัน เพราะอีกเดี๋ยวอาจจำเป็นต้องใช้หล่อน แต่ว่ายืนอยู่ห่าง ๆ ฉันหน่อย ฉันไม่อยากจะได้กลิ่นไม่พึงประสงค์จากตัวหล่อนหรอกนะ”

ท่านชายยี่โบกมือ แม้ว่าไฟโมโหจะลุกโชนอยู่ในใจของฉินหว่านฉิง แต่ก็มีสีหน้าท่าทีเชื่อฟังคำสั่งถอยหลังออกไป และยังต้องกล่าวขอบคุณอยู่ไม่หยุด

ส่วนท่านชายยี่นั้นก็ได้เดินเข้ามาที่ด้านหน้าฉินปิงหลัน จากนั้นก็เชยคางของเธอขึ้นมา ทันใดนั้นเขาก็ต้องรู้สึกเหมือนกับโดนไฟช็อต

“สวย สวยมากจริง ๆ อีกอย่างออร่าแบบนี้ ถึงแม้จะเคยมีลูกมาแล้ว กลับให้ผมรู้สึกเคลิบเคลิ้มหลงใหล

“เบบี๋ วินาทีนี้ ผมพบว่าผมห้ามความรู้สึกของตัวเองไว้ไม่ได้ เหมือนว่าผมได้ตกหลุมรักคุณเข้าให้แล้ว

หมอนี่เริ่มพูดมากขึ้นมา ส่วนคนอื่นที่อยู่ด้านหลังต่างก็ยักไหล่

ปกติแล้วท่านชายยี่ของพวกเขาก็โรคจิตมากจริง ๆ ถ้าหากไม่ใช่เวลาปกติ ก็ยิ่งวิปริตไปอีก

ยกตัวอย่างเช่นในตอนนี้

เขาท่านชายยี่ ทั่วทั้งประเทศต้าถังเขานับว่ามีตัวตนอยู่เหมือนดั่งเป็นครึ่งคุณชายรัชทายาท ในวันนี้กลับได้สารภาพรักออกมา ทำให้ทุกคนไม่อาจจินตนาการได้

ทว่าท่านชายกลับสามารถทำมันได้ เขาจ้องมองฉินปิงหลันอย่างลุ่มหลง และกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: “เบบี๋ ฉินปิงหลันเบบี๋ของผม เร็ว เรียกที่รักให้ฟังหน่วย”

“......”

ฉินปิงหลันพลันมองเขาด้วยสายตาที่ใช้มองคนสติไม่ดี