บทที่ 462 คุณคือเฉินอีแห่งตระกูลเฉินของเมืองหู้

“พวกเราตระกูลเฉินแห่งเทียนหยวนยินดีต้อนรับตระกูลไฉโจวทุกท่าน”

ชายวัยกลางคนท่าทางคล่องแคล่วผู้หนึ่งกล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

ทุกคนต่างดูออกว่าชายคนนี้ตื่นเต้นมากเป็นพิเศษ และนี่เองที่ทำให้เฉินอีต้องเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ดูท่าแล้วสถานการณ์ของตระกูลเฉินแห่งเทียนหยวนจะย่ำแย่กว่าที่เขาคิดเอาไว้

คนที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้พยายามอย่างยิ่งที่จะสงบอารมณ์ของตัวเอง แต่อย่างไรก็ซ่อนไว้ไม่มิด และเพียงพอที่จะอธิบายสถานการณ์ของตระกูลเฉินแห่งเทียนหยวนที่ผ่านมาได้ว่าเลวร้ายขนาดไหน

“หากเป็นอย่างที่ว่าจริงๆ เรื่องราวครั้งนี้เกินกว่าที่ฉันคาดการณ์เอาไว้ซะอีก”

เฉินอีใช้มือคลำจมูกของตัวเอง เรื่องราวครั้งนี้เกินกว่าที่เขาคิดเอาไว้จริงๆ

ในตอนแรกเขาคิดว่าต่อให้ตระกูลเฉินแห่งเทียนหยวนจะไม่เอาไหนขนาดไหน อย่างน้อยๆ ก็เป็นถึงราชวงศ์โบราณ เป็นสายเลือดตระกูลเฉินแห่งราชวงศ์หนาน แม้ว่าจะเป็นเพียงแค่สายรองแต่ก็ไม่น่าจะมีสภาพอย่างเช่นทุกวันนี้

ในตอนนั้นเฉินอีกับมังกรเขียวอดไม่ได้ที่จะสบตากันแล้วแอบถอนหายใจ

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เหนือจินตนาการของพวกเขาทั้งสอง แต่ยังดีที่พวกเขาเข้าใจสถานการณ์แล้ว ตอนนี้จึงทำได้เพียงค่อยๆ ตามสถานการณ์ไปทีละขั้นเท่านั้น

“แต่ก็ยังดีที่ตอนนี้ทรัพยากรที่พวกเราครอบครองเอาไว้นั้นเกินพอ ขอเพียงแค่พวกเราสามารถควบคุมทุกอย่างเอาไว้ได้ ทั้งหมดนี้จะกลายเป็นตัวช่วยสำคัญสำหรับพวกเรา”

สายตาของพวกเขาทั้งสองส่องประกายระยับ ราวกับว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้อยู่ในมือของพวกเขาหมดแล้ว

แต่

“ฉันไม่ได้หวังว่าบนโลกใบนี้จะอะไรมากไปและไม่ได้หวังว่าจะมีอะไรน้อยไป ถ้าใครรังแกคนตระกูลเดียวกับฉัน ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจก็แล้วกัน”

แววตาของเฉินอีปรากฏความอาฆาตแค้นขึ้นมา

เขาไม่ได้กำลังพูดล้อเล่น

ตอนนั้นเฉินอีตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วว่า หากตระกูลเฉินแห่งเทียนหยวนต้องเสียหน้าก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของพวกเขา

แต่สายเลือดตระกูลเฉินแห่งเมืองจิง แววตาของเฉินอีกลับปรากฏประกายสุกสว่างขึ้นมา

สิ่งแรกที่เขาต้องการจะทำ แน่นอนคือการไปดูว่าคนในตระกูลเดียวกันกับเขานั้นจะเป็นอย่างไรบ้าง

ถ้าหากมีคนที่ไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นผู้แพ้ แม้ว่าจะมีเพียงแค่สองสามคน เฉินอีก็จะต้องช่วยอยู่ดี

เพราะนี่คือความสัมพันธ์ทางสายเลือด

ตระกูลเฉินแห่งเทียนหยวนค่อนข้างห่างไกลจากเฉินอีมาก แต่ตระกูลเฉินแห่งเมืองจิงนั้นต่างกัน อย่างน้อยๆ ก็ยังเคยพอมีความสัมพันธ์กันตั้งแต่รุ่นทวด และห่างกันไม่เกินห้ารุ่น

ซึ่งแตกต่างจากตระกูลเฉินแห่งเทียนหยวน เนื่องจากความสัมพันธ์ได้ตัดขาดกันไปตั้งแต่เมื่อร้อยปีที่แล้ว

แต่หากตระกูลเฉินแห่งเทียนหยวนยินยอม เฉินอีก็จะต้องให้ความช่วยเหลือ เพราะไม่สามารถปล่อยให้พวกเขาตกที่นั่งลำบากมากเกินไปได้

และในเวลานี้คนในตระกูลไฉโจวก็เล็งไปที่คนของตระกูลเฉินอำเภอเทียนหยวนเช่นกัน

“พวกคุณนี่ดีจริงๆ เลยนะคะ ถึงกับส่งเจ้าตระกูลมารับฉันด้วยตัวเอง ฉันรู้สึกเกรงใจจัง ไม่อยากให้ต้องลำบากแบบนี้เลย”