บทที่ 49 พวกแกทำความผิดร้ายแรง

เฉินอีเป็นคนที่พูดอะไรออกมาก็ทำให้ทุกคนตกตะลึงมาโดยตลอด

ทันทีที่เขาพูดออกมา ทุกคนต่างอึ้งกันหมด มองเฉินอีอย่างไม่เชื่อสายตา

"จบแล้ว ไอ้หมอนี่รนหาที่ตายชัดๆ！”

ฉินปิงซินพูดพึมพำเป็นคนแรก

แม่หลินหลันเองก็กลืนน้ำลาย

ถึงแม้พวกเขาจะรู้ไม่มากก็น้อยว่าสิ่งที่ฉินโร่ซีทำด้านนอกไม่ใช่เรื่องที่ดีอะไร แต่ไม่มีใครกล้าดูถูกอีกฝ่าย

ไม่เพื่อสิ่งอื่น แค่เพียงเพราะผู้หญิงคนนี้จิตใจเหี้ยมโหด

"ไอ้ขยะ แกรนหายที่ตาย！”

นัยน์ตาของฉินโร่ซีฉายแสงเยือกเย็น เธอผายมือ ชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่ประมาณสองเมตรปรากฏออกมา

อันธพาลสวมสูทคืออะไร

สำหรับหมอนี่ไม่อยู่ในสายตาเลยสักนิด！

"หึๆ"

ฉินหวยจือเห็นแบบนี้ หัวเราะเสียงเบา

"น้องสาวไม่ธรรมดาหนิ แม้แต่คนของกลุ่มทะเลแดงก็จ้างมาได้ด้วย"

"กลุ่มทะเลแดงเป็นกลุ่มใต้ดินขนาดใหญ่ของเมืองเอก คนๆนี้คือปรมาจารย์อันดับที่เก้าของกลุ่มทะเลแดง กระทิงพยศ！”

กระทิงพยศ！

ขอเพียงรู้เกี่ยวกับวงการใต้ดินของเมืองชิงชวน เวลานี้อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเย็นๆเข้าไป โดยเฉพาะฉินปิงหลันสีหน้าของเธอซีดเผือด

"เฉินอี ไป！”

เธอหันหน้ากลับมาจะพาเฉินอีออกไป แต่กลับพบว่าเฉินอีไม่อยู่แล้ว

หันไปอีกครั้ง กลับพบว่าเฉินอีเป็นฝ่ายเข้าไปใกล้กระทิงพยศ

"กลุ่มทะเลแดง ฉันเคยได้ยินชื่อเหมือนกัน เหมือนว่าจะอยู่สามสิบอันดับแรกของวงการใต้ดินเมืองชิงชวน แต่อยู่เมืองเอกอย่างมากก็อยู่ในอันดับท้ายๆรึเปล่า"

เฉินอียกมุมปากขึ้น พูดด้วยความดูถูก

เขาสั่งให้มังกรเขียวรวบรวมข้อมูลวงการทั้งใต้ดินและบนดินของเมืองชิงชวนตั้งแต่เนิ่นๆแล้ว

สำหรับข้อมูลโดยละเอียดของกลุ่มทะเลแดงเขาไม่ได้ดู แต่แค่มองปราดเดียวก็มั่นใจว่าเป็นแค่ขั้วอำนาจใต้ดินที่ไม่ได้เก่งกาจอะไร

เทียบกับกลุ่มเสือฟ้าแล้วยังด้อยกว่ามากๆ

"คุกเข่าเดี๋ยวนี้！”

กระทิงพยศเห็นว่าเฉินอีกล้าดูถูกตนและกลุ่มทะเลแดง แน่นอนว่าเพลิงไฟแห่งความโมโหต้องปะทุขึ้นมาในใจ

ฉินโร่ซีปิดปาก ยิ้มแล้วพูด："พี่ใหญ่กระทิงพยศโมโหแล้ว คราวนี้ผู้ชายสารเลวของฉินปิงหลันต้องได้รับผลกรรมแล้ว"

"ขอบอกตามความจริง พี่ใหญ่กระทิงพยศคนนี้บอสของกลุ่มทะเลแดงสาขาเมืองฉือเป็นคนให้ฉันยืมตัว มีความสามารถในการต่อสู้มาก"

คำพูดประโยคหนึ่งสื่อสองความหมาย

กระทิงพยศนึกถึงลีลาบนเตียงของฉินโร่ซี หัวเราะแหะๆ

นี่เป็นผู้หญิงที่ไม่เลว เพื่อให้ฉินโร่ซีตั้งใจปรนนิบัติตน เขาต้องทำให้อีกฝ่ายพอใจ ยกตัวอย่างเช่นทำให้คนตรงหน้าพิการ

"ไอ้หนุ่ม เมื่อกี้นายไม่เคารพกลุ่มทะเลแดงของฉัน คุกเข่าตอนนี้ฉันยังจะพิจารณาไว้ชีวิตแก！”

กระทิงพยศเงยหน้าขึ้น เหลือบมองเฉินอี

เขาเป็นคนตัวใหญ่อยู่แล้ว เวลานี้ยิ่งเหมือนภูเขาลูกเล็ก ความดูถูกนั้นเผยออกมาชัดเจนอย่างไม่ต้องสงสัย

ฉินปิงหลันสูญเสียการควบคุมแล้ว รีบเดินเข้าไปหาเฉินอี แล้วพูดกับกระทิงพยศเสียงอ่อน： “พี่ใหญ่กระทิงพยศ ก่อนหน้านี้สามีของฉัน สามีของฉันเป็นคนผิด คุณอย่าคิดเล็กคิดน้อยกับเขาเลยนะคะปล่อยเขาไปเถอะ?"

เต็มไปด้วยความน่าสงสาร

กระทิงพยศตกตะลึง

"ผู้หญิงคนนี้น่าสนใจกว่า ผู้หญิงอย่างฉินโร่ซีเทียบไม่ติด！”

เขาอดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปาก

"แหะๆๆ ใช่ว่าฉันจะปล่อยสามีของเธอไปไม่ได้"

ทันทีที่เขาพูดออกมาแบบนี้ ฉินปิงหลันโล่งอกเล็กน้อย ทว่าฉินโร่ซีกลับร้อนใจอย่างมาก

"กระทิงพยศ คุณคิดอยากจะทำอะไรคะ?！”

กระทิงพยศไม่ได้สนใจเธอ ยังคงจับจ้องไปที่ฉินปิงหลัน ยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วพูด："ถ้าเธอดูแลปรนนิบัติรับใช้ฉันอย่างดี สามีของเธอก็จะไม่เป็นอะไร"