บทที่ 50 ท่านย่ายอม

"หึๆ ไอ้หมอนี่ แกไม่เข้าใจอะไรจริงๆ"

ได้ฟังคำพูดของเฉินอี สีหน้าของฉินหวยจือฉายความเย้ยหยันทันที

"เมื่อกี้แกก็พูดเอง กลุ่มทะเลแดงของเมืองฉือเป็นแค่สาขาของกลุ่มทะเลแดง สำหรับอำนาจที่มาจากนอกเมืองฉือแกไม่สามารถคาดคิดถึงคนที่สนับสนุนพวกเขาได้ แม้แต่เซียวเทียนหู่ก็ยังสั่งอีกฝ่ายไม่ได้"

"พูดง่ายๆก็คือ คำสั่งของเซียวเทียนหู่มีผลกับกลุ่มใต้ดินในเมือง อีกทั้งกลุ่มใต้ดินบางกลุ่มฟังคำสั่งของกลุ่มทะเลแดง แกคิดว่าคำพูดของเซียวเทียนหู่ใช้งานอะไรได้?"

คำพูดของฉินหวยจือ คนตระกูลฉินต่างพยักหน้า

ฉินโร่ซีเองก็หัวเราะเยือกเย็น

"ขยะ ตอนนี้รู้ถึงความร้ายกาจของกลุ่มทะเลแดงแล้วใช่ไหม นั่นเป็นขั้วอำนาจใต้ดินที่สามารถเทียบกับกลุ่มเสือฟ้าของเมืองฉือ การที่แกหาเรื่องพวกเขาก็รอถูกไล่ฆ่าไม่หยุดได้เลย！”

"แต่ว่าฉันสามารถให้โอกาสแกในการมีชีวิตอยู่ต่อ ขอแค่ฉินปิงหลันปรนนิบัติรับใช้คุณชายหลี่และบอสของกลุ่มทะเลแดง แน่นอนว่าไม่ต้องมีอะไรให้กังวล"

เธอพูดแบบนี้ออกไป ดวงตาของฉินหวยจือทอประกาย

ถ้าสามารถใช้ร่างกายของฉินปิงหลันประจบหลี่เจ๋อแห่งตระกูลหลี่และบอสกลุ่มทะเลแดง ถ้าอย่างนั้นขอแค่ตระกูลฉินของพวกเขาไม่หาเรื่องตระกูลพวกนั้น ก็แทบจะทำทุกอย่างในเมืองฉือได้เลย

เขาพูดกระซิบบอกกับท่านย่าฉิน ท่านย่าฉินดวงตาเปล่งประกาย

"ฉินปิงหลัน สองวันนี้แกไปปรนนิบัติคุณชายหลี่เจ๋อก่อน หลังจากนั้นค่อยไปหาบอสกลุ่มทะเลแดง เข้าใจไหม?"

"หุบปาก！”

คนที่พูดคือมังกรเขียว

หมัดของเขาเมื่อครู่จัดการกระทิงพยศในหนึ่งวินาที แน่นอนว่าต้องมีความน่าเกรงขาม คนส่วนมากเลือกที่จะเพิกเฉยจุดประสงค์ของเขาเพราะไม่อยากมีปัญหากับคนเหี้ยมโหดแบบนี้

แต่ตอนนี้มังกรเขียวพูดแล้ว แน่นอนว่าพวกเขาไม่สามารถเพิกเฉยต่อมังกรเขียวได้

ฉินหวยจือพูดเสียงเรียบ："คุณผู้ชายคนนี้ ผมรู้ว่าคุณกับเฉินอีเกี่ยวข้องกัน หมัดของคุณเมื่อกี้แค่เอาชนะกระทิงพยศผู้อยู่อันดับที่เก้าของกลุ่มทะเลแดง แต่ยังมีปรมาจารย์จำนวนไม่น้อย ถ้าคุณยังคงลุ่มหลงที่จะช่วยไอ้หมอนี่ เกรงว่าจะหาเรื่องใส่ตน"

"แบบนี้ ขอแค่คุณสามารถสร้างผลประโยชน์ให้ผมและตระกูลฉิน วันข้างหน้าจะต้องเจริญรุ่งเรืองไม่รู้จบแน่นอน แต่ว่าต้องจัดการเฉินอีและฉินปิงหลันก่อน

ผลประโยชน์

ผลประโยชน์เท่านั้น

ถึงอย่างไรขอเพียงสามารถจัดการหลี่เจ๋อและบอสกลุ่มทะเลแดงได้ วันข้างหน้าตระกูลฉินต้องไปได้ไกลและย่อมไม่สนใจผลประโยชน์เล้กน้อย

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาเห็นความสามารถในการต่อสู้ของมังกรเขียวแล้ว ถ้าสามารถรับคนที่เหี้ยมโหดแบบนี้มาเป็นพวก สำหรับตระกูลฉินแล้วถือว่าได้ประโยชน์อย่างมาก

"หึๆ รอให้หมอนี่มาเป็นพวกตระกูลฉิน ฉันจะดูสิว่าไอ้ขยะเฉินอีจะทำหน้ายังไง"

ฉินหวยจือคาดหวังเล็กน้อย

มังกรเขียวเริ่มจากตกตะลึง หลังจากนั้นหัวเราะ

เขาหันไปมองเฉินอี กำลังคิดว่าทำไมคนในตระกูลนายหญิงถึงบ้าคลั่งแบบนี้

อยากจะรับเขามังกรเขียวไปเป็นลูกน้อง?

ไม่ดูหน่อยว่าตระกูลฉินยิ่งใหญ่พอรึเปล่า！

เฉินอีเองก็รู้สึกตลก แต่ฉินปิงหลันไม่เป็นแบบนั้น เธออดไม่ได้ที่จะกระตุกเฉินอี สีหน้าเผยความกังวล

"วางใจเถอะ อย่าว่าแต่ตระกูลฉิน ต่อให้เป็นพลทหารม้าในปัจจุบันก็ไม่กล้าให้มังกรเขียวเป็นลูกน้อง"

เฉินอียิ้มแล้วพูด

คิดไม่ถึง คำพูดของเขาจะทำให้ฉินปิงหลันหมดคำจะพูดทันที

"คิดไม่ถึงว่าไอ้หมอนี่จะคุยโวแบบนี้ พลทหารม้าก็ยังไม่สามารถรับคนของเขาได้ ตลกจริงๆ！”

ฉินหวยจือกุมท้องแล้วหัวเราะเสียงดัง

คนอื่นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ต่างหัวเราะเสียงดัง

"พวกแกหุบปากซะ！” มังกรเขียวตะคอกเสียงดัง

เดินไปด้านหน้าแล้วตบฉินหวยจือ "ถ้ากล้าหัวเราะอีก ฉันจะทำให้แกเป็นใบ้ตลอดชีวิต！”

เขาไม่ได้ขู่

แต่เขามีความคิดแบบนี้จริงๆ

ฉินหวยจือหุบปากทันที เขากล้าใช้เงินในการล่อมังกรเขียว แต่ไม่กล้าเถียง

"ไม่เห็นกฎหมายอยู่ในสายตา！”