บทที่ 86 เขาเป็นพ่อแท้ ๆ ของลูกฉัน

มีบางเรื่อง พูดได้ก็จริง

แต่ก็ต้องดูว่าเวลาไหนควรพูด มิฉะนั้นจะทำให้เสียหายได้

“ฮูว์！”

ซ่งหลานหายใจเข้าลึก ๆ แววตาส่องส่อความชาเย็น

“เรื่องบางเรื่องดิฉันคิดว่าควรพูดกันตรง ๆ จะดีกว่า คุณว่าใช่ไหม คุณผู้หญิงฉิน？”

เฉินอีไม่ได้หันหน้า เขาคิดอยู่แล้วว่าฉินปิงหลันต้องมา

ก็ในเมื่อเสียงซ่งหลานเมื่อครู่ดังออกขนาดนั้น

นอกนั้นยังมีคนอีกกลุ่มหนึ่ง อันได้แก่โต๋โต๋โน่วโน่ว และบรรดาครูอาจารย์

“ผู้จัดการซ่ง คุณจะทำเกินไปแล้ว”

เฉินอีแสดงความเหยียดหยามที่มุมปาก

ฉินปิงหลันในขณะนั้นก็มีสีหน้าที่ไม่ดีเอามาก แต่ก็ยังรีบพูดขึ้นว่า “เฉินอี คุณพูดน้อยลงหน่อย”

แล้วหันมองไปที่ซ่งหลันพร้อมกล่าวขอโทษ “ผู้จัดการซ่ง ต้องขออภัยด้วย เฉินอี สามีดิฉันเป็นคนอารมณ์เลวร้ายมาก ก็ต้องขอให้คุณกรุณาให้อภัยด้วย”

พร้อมโค้งคำนับ

สีหน้าเฉินอีแสดงออกในความไม่สบายใจ รีบลุกขึ้นประคองฉินปิงหลัน และก็ไม่พูดอะไรอีก

ไม่ใช่เขาไม่อยากพูด แต่เขาต้องยอมเข้าใจในสถานการณ์ ถ้าเขาพูดมากไปจะทำให้ฉินปิงหลันวางตัวยิ่งลำบากขึ้น โดยเฉพาะโต๋โต๋กับโน่วโน่ว เขาไม่อยากทำอะไรให้เป็นผลกระทบกับลูก ๆ

ซ่งหลันวางตัวไม่แยแสกับการขอโทษของฉินปิงหลัน ตบใส่โต๊ะ พูดไปว่า “คุณผู้หญิงฉิน คุณก็ทราบดีนะ โรงเรียนจิ่งซ่างของเรามีกฎระเบียบเข้มงวด”

“ทราบค่ะ ทราบค่ะ”

“สิ่งที่เราต้องการไม่เฉพาะเพียงคุณสมบัติของตัวเด็กนักเรียนเท่านั้น โดยเฉพาะคุณพ่อคุณแม่ก็ต้องมีคุณสมบัติที่สูงด้วย”

“คุณเฉินที่ยืนข้าง ๆ คุณนั่น กลับตอบคำถามทั้งสามข้อด้วยความอันเป็นเท็จ”

“แล้วคุณว่าลักษณะนิสัยแบบนี้ จะเลี้ยงเด็กที่ดีมาได้อย่างไร？”

ยังดีว่าหล่อนไม่พลั้งเผลอไปดึงเอาตัวฉินปิงหลันเข้ามาด้วย

ฉินปิงหลันกำมือแน่น แต่ก็คลายมือออกในชั่วครู่เดียว ก่อนหน้านี้หล่อนก็ได้ยินเรื่องถามตอบทางด้านนี้อยู่แล้ว

“อาจารย์ซ่ง ต้องขอโทษด้วย กลับไปนี่ดิฉันจะอบรมพวกเขาเอง”

“อ้าว มีปัญหาอะไรกันเหรอ บอกให้ฉันฟังมั่ง”

ในขณะนั้นเอง มีคนเดินเข้ามาอยู่หลายคน พอเห็นฉินปิงหลันเข้า ก็พากันหัวเราะ

“ว้าว นี่ฉินปิงหลันนี่นา？เธอก็มาด้วย คงไม่ใช่คิดจะส่งลูก ๆ มาเข้าที่นี่นะ”

คนที่พูดเป็นผู้หญิงในวัยใกล้เคียงกับฉินปิงหลัน มองความสวยก็มีอยู่ แลดูก็หรูเลิศเฉิดฉาย แต่เห็นที่เป็นการเสริมแต่งขึ้นมาจะมากกว่า เฉินอีเห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะเบะปาก

พอฉินปิงหลันเห็นผู้หญิงคนนี้เข้า สีหน้าดูไม่สู้ดี แต่ก็พูดทักไปอย่างมีมารยาทว่า “หวู่ฉิน ไม่ได้พบกันเสียนาน”

“เฮอะ ๆ แต่ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะพบเธอนะ พวกสำส่อนอย่างนี้ ยังมีหน้ามาสถานที่แบบนี้อีกเร๊อะ？”

หวู่ฉินหัวเราะเสียงเย้ยไม่หยุด วางท่าเชิดหน้าเหลือบตาลงมองฉินปิงหลัน

คนที่ถูกมองยิ่งมีสีหน้าไม่ดีหนักขึ้น

ยังมีลูก ๆ และครูบาอาจารย์ของลูกในอนาคต ถูกว่าต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้ย่อมอายหนักสุดทน

เฉินอีทนดูต่อไม่ไหวแล้ว

“เมียผมจะเป็นยังไงไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณ แต่ตัวคุณนั่นนะ ฉีดน้ำหอมอะไรใส่ให้มันท่วมตัวก็ดับกลิ่นเหม็นโฉ่ไว้ไม่ได้หรอก ก็ไม่รู้ไปทำเรื่องอย่างที่ว่านั้นไปเท่าไหร่ แล้วไอ้ผู้ชายคนเดี๋ยวนี้มันเป็นชู้คนที่เท่าไหร่แล้ว เอ้ยไม่ใช่ ต้องว่าเป็นหนึ่งในชู้ของชู้ทั้งหมดที่มีอยู่กี่คนนะ”

คนอย่างเฉินอีแต่ไหนแต่ไรมาเป็นคนประเภทเอ็งไม่ยุ่งข้า เราต่างอยู่กันดี ๆ

แต่ถ้ามาแหย่ข้า โดยเฉพาะกับเมียข้า นั่นก็ต้องขอโทษนะอย่ามาว่ากันที่ไม่ไว้หน้า