บทที่ 87 อยู่ไม่ได้จากเวรที่พวกคุณก่อ

“แววตาไอ้หมอนี่ หรือเมื่อกี้นี้เราตาฝาดไป？”

ผู้ชายแซ่เกาหรี่ตาลงแล้วเบิกตาขึ้นมาดูใหม่ กลับพบว่าเฉินอีท่าทีก็เฉย ๆ ปกติ

“ฉันมองผิดไปเองจริง ๆ ”

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย “คุณผู้หญิงฉิน คุณล้อเล่นอะไรขนาดนั้น เรื่องของคุณพวกเราก็เคยได้ฟังเขาพูดกันมาหมดแล้ว”

“ตอนนี้คุณมาบอกว่าผู้ชายคนนี้เป็นสามีของคุณ？ฮา ฮา ฮา มีที่ไหนกันว่าผู้ร้ายข่มขืนก็เอาให้มาเป็นสามีได้ คุณผู้หญิงฉินคงไม่ได้ถูกกดดันประสาทเสียจนอยากหาอะไรมาปลอบประโลมตัวเองนะ”

เขาหัวเราะลั่นไม่หยุด

หวู่ฉินก็รีบพูดเสริม “ก็นั่นสิ ฉินปิงหลันเธออย่ามัวฝันกลางวันอยู่เลย บอกหน่อยเหอะว่าเธอไปได้ชู้รักมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วก็ไม่เห็นมาบอกเพื่อนสมัยมัธยมอย่างฉันเลย”

พวกเธอเป็นเพื่อนสมัยมัธยมมาด้วยกันจริง ๆ แต่แยกห้องกันตั้งแต่ปีที่สองและด้วยความสวยเสน่ห์ของฉินปิงหลันจนมีเพื่อนนักเรียนชายตามจีบกันเยอะ ก็เลยเห็นฉินปิงหลันแล้วไม่ชอบเอามาก ๆ

“นี่เธอ！”

ฉินปิงหลันคิดจะตอบโต้ออกไป กลับยังถูกชิงพูดต่ออีก “ฉินปิงหลันจ๋า เธอก็เล่า ๆ ให้กันฟังมั่ง หลายปีนี้เธอขึ้นเตียงกับผู้ชายไปสักกี่คนกัน พวกเราไม่เอามาล้อเล่นกันหรอก เพราะนิสัยเธอเป็นยังไงทุกคนต่างก็รู้ ๆ กันดีอยู่”

“ประมาณว่าตั้งแต่ช่วงมัธยมเธอก็เป็นคนแบบนั้นแล้ว ชิ ชิ ชิ”

หวู่ฉินปากก็พูดเยาะเย้ยไป ใจก็เหมือนกำลังประชดตัวเองอยู่

“ผัวะ！”

คราวนี้เฉินอีเหลืออดแล้ว สะบัดตบเข้าไปฝ่ามือหนึ่งเต็ม ๆ

เล่นอะไรไม่เล่น เห็นไม่ว่ากันดันลามเล่นถึงหัว ฉินปิงหลันเองนิสัยอ่อนโยน อย่าว่าจะลงมือ ขนาดโดนด่ายังตอบโต้กลับไม่เป็น แต่เฉินอีไม่มีการเอาไว้อยู่แล้ว

นอกจากเมียเขาเองแล้ว ในโลกนี้ก็ไม่มีผู้หญิงคนอื่นอีก

และการตบของเขาครั้งนี้ก็ทำให้หัวใจหลายคนสะท้าน

ไอ้เฉินอีคนนี้กล้ากระทั่งลงมือเลยนะ

“จุ๊ จุ๊ จุ๊”

ซ่งหลันยังแอบค้อมหัวให้

หล่อนถึงจะหมั่นไส้ไม่พอใจเฉินอีที่พูดเท็จ แต่ยิ่งเกลียดหมั่นไส้หวู่ฉินที่จู่ ๆ มาถึงก็พูดจาสบประมาทคน

แต่แน่นอนว่าหล่อนลืมเรี่องที่ตัวเองก็ไปคุ้ยแคะแกะสะเก็ดแผลของฉินปิงหลันเหมือนกัน

“ท่านคุณผู้ชายคุณผู้หญิงทั้งหลายคะ พวกท่านใครที่คิดจะด่ากัน ได้นะ แต่กรุณาหาไปที่อื่นค่ะ อย่าทำเป็นตัวอย่างให้กับเด็ก ๆ ค่ะ”

พอซ่งหลานพูดออกไปเสร็จ บรรดาครูบาอาจารย์ต่างผงกหัวพยักหน้าเห็นด้วย

แต่ผู้ชายแซ่เกากลับไม่พอใจ

“คุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร กล้าดียังไงมาพูดแบบนี้กับผม เชื่อไหมว่าผมจะไสหัวคุณออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้ได้！”

“อา！”

ซ่งหลันหนังตากระตุกเลยทีเดียว

ควรรู้ว่า คนที่มาเข้าเรียนที่นี่ได้ โดยพื้นฐานแล้วไม่ใช่ร่ำรวยก็สูงศักดิ์ไม่ใช่คนระดับธรรมดา

หล่อนซ่งหลันคนนี้พบปะกับคนสูงศักดิ์กับกลุ่มไฮโซมาก็ไม่น้อย แต่คนประเภทอวดเบ่งใหญ่โตแบบนี้กลับไม่ค่อยเจอ เลยจึงต้องถามไป “ขอเรียนถาม ท่านคือ？”

“เขาคือประธานเกาบริษัทลูกระดับAในเครือจิ่งซ่างกรุ๊ป”

ไม่รอให้ผู้ชายแซ่เกาต้องเอ่ยปาก ก็มีเสียงคนสอดพูดเข้ามา ทำให้หลายคนในบริเวณต่างออกมาสนับสนุนในความเป็นจริง

“ท่าน หัวหน้า！”

ซ่งหลันกับบรรดาครูบาอาจารย์ต่างหนังตาเขม่น

คนที่พูดนี้ไม่ใช่ใครอื่น คือหัวหน้าเหอหัวหน้าฝ่ายชั้นประถมของโรงเรียนจิ่งซ่างของพวกเขานี่เอง

ท่านผู้นี้เสมือนมังกรฟ้าให้เห็นหัวไม่ทันให้เห็นหางไม่เคยให้เห็นทั้งตัวจริง ไม่คิดว่าจะมาที่นี่ได้

อีกทั้งสิ่งที่หัวหน้าเหอพูดมานั้น ยิ่งทำให้หนังตาเขม่นกันไปหลายคน

“ประธานเกาบริษัทลูกระดับAในเครือจิ่งซ่างกรุ๊ป ไอ้ชิบ นั่นก็คนของตระกูลโหลนี่！”

บริษัทลูกในเครือจิ่งซ่างกรุ๊ปมีถึง สี่ ห้า บริษัท ทั้งหมดนั้นมีบริษัท A ดูจะใหญ่ที่สุด และผู้ที่กุมอำนาจบริษัท A เป็นลูกสาวของผู้อำนวยการโหลซึ่งมีตำแหน่งแค่รองจากประธานเท่านั้น คือคุณหนูใหญ่ตระกูลโหล สำหรับโรงเรียนจิ่งซ่าง จัดว่าอยู่ในกลุ่มไฮโซ พวกระดับประธานฝ่ายบริหารที่อยู่ในอานัติของเธอก็มีแต่ระดับเครือญาติไฮโซทั้งนั้น ส่วนตัวหล่อนถึงจะอยู่ในตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายธุรการมาหลายปีก็เพิ่งจะพบคนระดับสายตรงแบบนี้มากันเป็นครั้งแรก