บทที่ 88 คนร้ายชิงตัดหน้าร้องทุกข์

เฉินอีพูดด้วยเสียงเยือก พูดจบก็ตัดสาย

แต่ละคนงงเซ่อ

เฉินอีคนนี้ เมื่อกี้นี้เขาเรียกชื่อวังจ่างหลินตรง ๆ เลยหรือนี่ ？

แล้วยังมีตระกูลจิ่ง？

นั่นมันเจ้าของจิ่งซ่านกรุ๊ปไม่ใช่หรือ？

“เฮอะ ๆ ไอ้เจ้านี่มันกล้าพูดเนอะ”

ประธานเกาหัวเราะเสียงเยาะเย้ยไม่หยุด

เขารู้สึกว่าเฉินอีคงจะฟั่นเฟือนไปแล้ว

เฉินอีกลับพูดไปลอย ๆ ว่า “จะเลอะเทอะฟั่นเฟือนหรือไม่ เดี๋ยวพวกคุณก็รู้นะ”

พูดจบเขาก็รั้งมือฉินปิงหลันเดินออกไป เหมือนว่าที่นี่ไม่มีอะไรคู่ควรจะต้องเสียเวลาอยู่ต่อไป

ซ่งหลานกับบรรดาครูอาจารย์ดูครอบครัวสี่คนเดินออกไปอย่างงง ๆ

ส่วนประธานเกา หัวหน้าเหอต่างหัวเราะเสียงเยาะเย้ยกันต่อเนื่อง

“เล่นตลกอะไรกัน ยังกล้ามาเต๊ะท่าวางมาดไม่รู้ว่าเรื่องอะไรเป็นอะไร”

ประธานเกาให้รู้สึกหมั่นไส้ทีท่าของเฉินอีมากที่สุด

โดยเฉพาะความหงุดหงิดใจที่เห็นอี๋อ๋อสนิทสนมกับผู้หญิงชื่อฉินปิงหลันคนนั้น

“กล้ามาอวดเบ่งต่อหน้าข้า เฮอะ ๆ รอให้ข้าฟันเมียเอ็งได้ก่อนเถอะ ข้าจะดูว่าเอ็งยังจะเบ่งได้อีกไหม！”

รอยยิ้มยียวนผุดขึ้นที่มุมปาก เหมือนกับว่าฉินปิงหลันเป็นของเล่นอยู่ใต้หว่างขาของเขาแล้ว

หัวหน้าเหอก็มองออกในความคิด กระซิบถามเบา ๆ “ท่านประธานเกา ให้ผมช่วยจัดการให้ไหม？”

“คุณคิดทำยังไง？”

“ผู้หญิงคนนั้นตั้งใจจะให้ลูกสาวเขาเข้าโรงเรียนเราไม่ใช่หรือ？ก็แค่ใช้จุดนี้สยบผู้หญิงคนนี้ ถึงเวลานั่นท่านประธานก็เรียบร้อย อิ ๆ ๆ”

หัวหน้าเหอหัวเราะอย่างกักขฬะ แต่ให้ประธานเการู้สึกดีใจเป็นล้นหลาม

“ดี ดีมาก หัวหน้าเหอ เรื่องนี้ถ้าคุณจัดการเรียบร้อยได้ ผมกลับไปจะเสนอเรื่องถึงประธานโหล ให้เลื่อนคุณขึ้นไปดูแลชั้นมัธยมเลย”

หัวหน้าเหอได้ยินดังนั้น ให้ดีใจสุดพรรณนา

ถึงแม้เขาจะเป็นอันดับที่หนึ่งของแผนกชั้นประถม แต่โดยตำแหน่งแล้วก็ไม่ได้ใหญ่พอเป็นศูนย์กลางควบคุมทั้งโรงเรียน

ต้องอยู่ในงานปกครอง ผู้อำนวยการ หัวหน้าฝ่ายในชั้นมัธยม จึงจะมีคุณสมบัติถือหุ้นของโรงเรียนจิ่งซ่าง จนไปถึงขั้นกรรมการบริหาร หากแม้นสามารถเลื่อนตำแหน่งขึ้นไปได้ก็มีหวังในโอกาสเป็นหนึ่งในผู้บริหารระดับสูงของบริษัทจิ่งซ่างเลยทีเดียว

เรื่องนี้สำหรับประธานเกาไม่ใช่เรื่องที่หนักหนา

สำหรับตำแหน่งระดับสูงของโรงเรียนเล็ก ๆ กับประธานบริษัทอันดับหนึ่งในเครือจิ่งซ่างกรุ๊ปอย่างเขามันไม่มีอะไรมาให้เทียบกันได้ พูดได้ว่าเป็นเรื่องแค่ยื่นมือไปก็คว้าหยิบมาได้

หัวหน้าเหอได้ลงมือจัดการอย่างเดี๋ยวนั้น

ประธานเกาตามมาติด ๆ

พวกเขาตามมาทันเฉินอีสี่คนอย่างรวดเร็ว และฉินปิงหลันก็รีบเดินเข้ามา ถามอย่างรีบร้อนว่า “หัวหน้าเหอ ตะกี้ในโทรศัพท์ท่านบอกว่าลูกสาวดิฉันเข้ามาเรียนที่โรงเรียนจิ่งซ่างนี้ได้ เป็นจริงหรือ？”

“คุณผู้หญิงฉิน ผมนายเหอคนนี้ไม่เคยพูดเรื่องไม่เป็นจริง แต่ว่าที่สามีคุณทำไปก่อนหน้านี้มันเกินไปหน่อย โดยหลักการเพื่อชื่อเสียงของจิ่งซ่างแล้วคงรับไม่ได้เด็ดขาด แต่ท่านประธานเกาออกหน้ามาช่วยขอร้องให้คุณ แต่คุณต้องจ่ายค่าตอบแทนที่มีมูลค่าสูงมากหน่อยนะ”

หัวหน้าเหอเชิดหน้าสูงขึ้นไปอย่างสูง

ฉินปิงหลันรีบถาม “จะต้องใช้เงินเท่าไหร่？”

หล่อนได้ตัดสินใจแล้วอย่างแน่นอน ไม่ว่าเท่าไหร่ก็จะให้ไป ต่อให้ต้องทุ่มกันทั้งบ้านก็ต้องให้ลูกสาวเข้าจิ่งซ่างให้ได้ ไม่งั้นอนาคตของลูกสาวนี้น่าห่วง นอกจากต้องส่งไปเรียนนอก

“ง่าย ๆ แค่ขอให้คืนนี้ไปคุยธุรกิจกับประธานเกา หลังจากนั้นพรุ่งนี้เช้าคุณก็พาลูกสาวคุณเข้ามาได้เลย”

และแล้วหัวหน้าเหอก็บอกจุดประสงค์ของเขาไป

ฉินปิงหลันสีหน้าเปลี่ยนไปทันที

ฉินซื่อกรุ๊ปของพวกเขาไม่เคยมีติดต่อธุรกิจกับจิ่งซ่าง จะไปคุยธุรกิจอะไรกัน？