บทที่ 91 คุณเฉิน คุณจะเป็นสมาชิกของสมาคมไหม

ใบหน้าของซ่งหลันแดงก่ำ

ตอนนั้นเธอเข้าใจแล้วว่าเมื่อก่อนตนเองนั้นโง่เขลาแค่ไหน

ตามคำโบราณกล่าวไว้ว่า ชีวิตที่สงบสุขไม่จำเป็นต้องอาศัยอยู่ในป่า ถึงแม้จะอยู่ในเมืองที่เจริญรุ่งเรือง แต่ถ้าจิตใจสงบ ชีวิตก็ย่อมมีความสงบ

แม้ว่าโลกนี้จะมีคนเก่งที่ปิดบังชื่อเสียงเรียงนามของตนเองไม่ให้คนอื่นรู้อยู่ไม่มากนัก แต่มันก็มีไม่น้อย

ตัวอย่างเช่นเฉินอี มีฝีมือการเล่นเปียโนที่ยอดเยี่ยม ถ้าเขาอยู่ในเมืองจิงจะสามารถดึงดูดแฟนคลับได้มากมายอย่างแน่นอน แต่เขามิได้ทำเช่นนั้น และคำพูดก่อนหน้านั้นเป็นเพียงการพูดตามน้ำเท่านั้น ไม่ได้เสแสร้งแต่อย่างใด

“เสียแรงที่ฉันดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการรับสมัครมาหลายปีแล้ว แต่ยังไม่เข้าใจเหตุผลพื้น ๆ เช่นนี้ด้วยซ้ำ มันช่างน่าขำสิ้นดี”

ไม่มีใครสนใจการดูถูกตนเองของซ่งหลัน ทุกคนต่างจ้องมองไปที่หัวหน้าเหอ

“เหอ ตอนนี้คุณยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?”

ผู้อำนวยการจิ่งเหลือบมองหัวหน้าเหอ ใบหน้าของคนอีกฝ่ายขาวซีด แต่ยังปากแข็งและกล่าวว่า “แต่เขาบอกว่าการต่อสู้และหมากรุกเป็นถึงระดับโลก……”

“ถ้าเป็นเช่นนั้นคุณต้องการให้ผมแสดงฝีมือใช่ไหม?”

เฉินอีเดินไปและถามด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

ดวงตาของหัวหน้าเหอเป็นประกาย แต่ทันใดนั้นเขาได้ยินเสียงเยาะเย้ยของเฉินอี “คุณคิดว่าตนเองเป็นใคร? ผมเฉินอีพูดอะไรหรือทำอะไร? ทำไมคุณต้องมาตัดสินด้วย?”

“ถูกต้อง ไม่ว่าคุณเฉินจะทำอะไร? และการที่มีคนมาตัดสินนั้นมันก็เป็นเรื่องปกติ แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่คุณจะใช้เหยียดหยามคุณเฉินและคุณฉิน คุณไม่คู่ควรที่จะเป็นอาจารย์”

จิ่งหลิงกล่าวเช่นกัน และคำพูดประโยคนี้ของเธอนั้น ไม่ต่างไปจากการลงโทษประหารชีวิตหัวหน้าเหอ

ขณะเดียวกันเธอก็เหลือบมองประธานเกาแวบหนึ่ง แล้วประธานเกาก็รีบกล่าวว่า “ประธานจิ่ง ผมเป็นคนของประธานโหล

เขาต้องการเตือนจิ่งหลิงเรื่องนี้ เพราะถึงอย่างไรจิ่งช่างก็ไม่ใช่คนที่เป็นใหญ่เพียงคนเดียวในตระกูลจิ่ง และมันจะไม่มีประโยชน์อย่างแน่นอนถ้าเขาทำให้ตระกูลโหลโกรธเคือง

แต่จิ่งหลิงกลับยิ้มเยาะเย้ย “คุณคิดว่าฉันไม่ได้เตรียมหลักฐานอะไร แล้วก็มาตำหนิกล่าวโทษคุณหรือ?”

เมื่อประธานเกาได้ยินคำพูดประโยคนั้น หัวใจของเขากระตุกหนึ่งครั้ง

“เกา คุณทำงานหนักเพื่อบริษัทมาหลายปีแล้ว ผมเข้าใจความพยายามของคุณ แต่นี่มันไม่ใช่เหตุผลที่คุณจะมาทุจริตรับสินบนและละเมิดกฎหมาย โดยอาศัยอำนาจรังแกผู้อื่น คุณเข้าไปอยู่ในคุกสามสี่ปีแล้วค่อยกลับมาเถอะ”

นั่นคือเสียงของประธานโหล

ประธานเกาทรุดตัวลงบนพื้นทันที และมีเหงื่อเม็ดใหญ่ไหลออกมาจากหน้าผาก

คำพูดของประธานโหลที่ดังออกมาจากโทรศัพท์นั้นกล่าวได้น่าฟังมาก หลังจากที่เขาออกมาจากคุกแล้วยังสามารถกลับมาทำงานที่บริษัทนี้ได้อีก แต่ถึงอย่างนั้นก็เกรงว่าถึงแม้สภาพแวดล้อมจะเหมือนเดิม แต่คนนั้นเปลี่ยนแปลงไปจนไม่เหมือนเดิม โลกที่กว้างใหญ่ใบนี้ ไหนเลยจะมีที่ให้ตนเองอยู่

หลังจากที่ผู้อำนวยการโจวเห็นบทสรุปของเรื่องนี้ หันหน้าไปทางเฉินอี และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “คุณเฉิน คุณวางใจเถอะ ผมจะจัดการเรื่องในโรงเรียนของฉินโต๋วโต๋ว ลูกสาวของคุณให้ดี.......”

“อึม หลังจากดำเนินการเสร็จแล้วค่อยแจ้งให้ผมทราบ ส่วนเรื่องที่เฉพาะเจาะจงนั้น คุณคิดเอาเองว่าจะดำเนินการอย่างไร”

เฉินอีรู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย หลังจากโบกมือและกำลังจะเดินจากไป และขณะที่เขากำลังจะเดินลงไปชั้นล่างก็ได้ยินเสียงคนตะโกนอยู่ข้างหลัง

และเมื่อหันไปมอง เห็นเป็นท่านซู

“ท่านซู มีเรื่องอะไร?”

เขาเหลือบมองท่านซูด้วยความสงสัย

อีกฝ่ายจ้องเขาราวกับว่าเห็นสมบัติล้ำค่าและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “คุณเฉิน คุณสนใจที่จะเป็นสมาชิกของสมาคมเปียโนหนานเจียงของพวกเราไหม?”

“ต้องขอโทษด้วย ผมไม่สนใจ”

“คุณเฉิน คุณลองคิดพิจารณาก่อน ขอแค่คุณเข้าเป็นสมาชิกแล้วคุณจะได้รับค่าตอบแทนที่ไม่เลว และคุณในฐานะนักเปียโน คุณไม่สามารถยึดเอาความคิดของตัวเองเป็นหลักโดยไม่สนความเป็นจริง........”

“ผมไม่มีความสนใจใด ๆ ทั้งสิ้น อีกอย่างเรื่องเปียโนนั้นแน่นอนว่าไม่สามารถยึดเอาความคิดของตัวเองเป็นหลักโดยไม่สนความเป็นจริง แต่ก็ใช่ว่าสื่อสารกับผู้อื่นแล้วก็สามารถได้รับความรู้”

เฉินอีกล่าวปฏิเสธอีกครั้ง

พูดล้อเล่นอะไรกัน ตนเองเป็นคนที่ทำอะไรเป็นมากมาย ถ้าตนเองเป็นสมาชิกกับทุกสมาคม ตนเองคงถูกคนรบกวนทั้งวันจนน่ารำคาญ