บทที่ 90 ความในใจของเฉินอี

ต่างอ้างเอาแต่เหตุผลของฝ่ายตน

คือเหตุการณ์ที่เป็นอยู่ในขณะนั้น

แต่ก็ต้องบอกว่า ถ้าสิ่งที่ฉินปิงหลันพูดนั้นเป็นความจริง ฝ่ายที่ผิดชัดเจนก็ต้องเป็นประธานเกาและหัวหน้าเหอ

“เดี๋ยวก่อน”

จู่ ๆ วังจ่างหลินเอ่ยปาก พูดยิ้ม ๆ ว่า “วังซื่อกรุ๊ปใช่ของคุณเฉินหรือไม่ เรื่องนี้พวกคุณไม่ต้องมายุ่ง แต่ความสามารถของคุณเฉินมันเหนือความคาดหมายของพวกคุณแน่นอนจริง ๆ ข้อนี้ผมยืนยันได้”

ถึงแม้ว่าตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเฉินอีทำอะไรได้บ้าง แต่เพียงแค่ดูระดับชั้นบุคคลก็ไม่เห็นจำเป็นต้องโกหก ฉะนั้นสิ่งที่เฉินอีได้พูดไปต้องเป็นเรื่องจริงแน่นอน

จิ่งหลิงเลิกคิ้วขึ้น หล่อนไม่เห็นต้องไปคิดมาก แม้รู้สึกว่าที่เฉินอีพูดออกจะคุยโว แต่ตำแหน่งที่ดำรงอยู่ หล่อนก็ไม่กล้าที่จะพูดหักหน้าเฉินอี ก็จึงคล้อยตามคำพูดของวังจ่างหลินไป

“ผมไม่เชื่อ！”

หัวหน้าเหอกับประธานเกาพูดขึ้นตามกัน

วังจ่างหลินก็ให้รู้สึกไม่พอใจ กำลังจะพูดอะไรออกไปแต่เสียงของเฉินอีดังขึ้นก่อน

“ไม่เชื่อ ก็ได้”

“ในเมื่อผมก็ไม่เคยมีความสามารถให้เป็นที่ประจักษ์ พวกคุณไม่เชื่อก็เป็นเรื่องปกติ ถ้างั้นเดี๋ยวผมจะแสดงให้พวกคุณเห็นให้เป็นที่ยอมรับกันทั้งปากและใจ”

“มีอีกเรื่องหนึ่ง ก่อนที่จะเห็นหลักฐานเพื่อยืนยันข้อเท็จจริง ต่อไปก็อย่าเพิ่งชี้ตรงไปว่าใครคนไหนเป็นพวกต้มตุ๋นหลอกลวงนะ”

ประโยคหลังสุดนี้ตั้งใจพูดให้ซ่งหลานฟัง

ถึงแม้จะไม่ชอบพฤติกรรมของผู้หญิงคนนี้เอามาก ๆ แต่เห็นว่านิสัยเดิมก็ไม่เลวนัก เฉินอีจึงไม่ถือสาอะไรหล่อนมาก

บริเวณนอกห้องเปียโน

คนมากมายเกาะกลุ่มกันอยู่ พวกเขาต่างรู้ว่ามีคนดังจะมา

ส่วนพวกกลุ่มเด็กนักเรียน ก็มากันแบบเฮฮาร่วมวงคึกคักกัน

“อาจารย์ใหญ่จิ่ง ท่านให้พวกเรามาทำอะไรกันหรือ？”

อาจารย์ดนตรีสามท่าน ซึ่งเป็นนักเปียโนโดยตรง สองชายหนึ่งหญิง

หนึ่งชายในนั้นกับอีกหนึ่งหญิงอายุยังรุ่นหนุ่มสาว ผู้ที่อยู่ข้างหน้าพวกเขาดูมีอายุ เป็นท่านผมหงอกขาว

มองเห็นได้ว่าทั้งคู่หนุ่มสาวนั้นให้ความเคารพต่อผู้สูงวัยนั้นอยู่มาก

“อาจารย์หลิว ที่พวกเราได้เชิญท่านมานั้น ด้วยอยากขอให้ท่านช่วยพิจารณ์ฝีมือการเล่นเปียโนของคุณผู้ชายท่านหนึ่ง”

“หือ？”

ได้ฟังคำพูดอาจารย์จิ่งแล้ว ท่านหลิวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ถามว่า “ไม่ทราบว่าฝีมือเปียโนของคุณผู้ชายท่านนั้นอยู่ในระดับไหน？”

“อ่า.......”

อาจารย์จิ่งให้รู้สึกไม่รู้จะตอบยังไงได้

ท่านหลิวนึกไม่พอใจ พูดว่า “ขนาดว่าเป็นมืออาชีพระดับไหนยังไม่รู้ชัด มันจะไม่ทำให้ผมต้องมาเสียเวลาเปล่าหรือ？”

“คงไม่ใช่พวกมือสมัครเล่นนะ แต่ถ้าเป็นคุณผู้ชาย คงไม่ถึงขนาดจะให้ท่านท่านหลิวรับเป็นลูกศิษย์นะ”

ผู้ชายวัยหนุ่มนั่นพูดยิ้ม ๆ

ขณะนั้นเอง หัวหน้าเหอก็เสนอหน้าเข้ามา แค่นหัวเราะเย้ย ๆ “มือเปียโนสมัครเล่นอะไรที่ไหน แค่พวกคนชอบคุยโอ้อวด ยังคุยว่าตัวเองนั้นอยู่ในกลุ่มนักเปียโนระดับโลก ตอนหลังนี้รู้สึกเบื่อหน่ายเลยไม่ได้เล่นต่อ”

“ฮื่อ？”

ท่านหลิวยิ่งให้เกิดความไม่พอใจมากขึ้น ถึงขนาดออกอาการไม่สบอารมณ์

“ไม่มีกาลเทศะ ขนาดอาจารย์ของผมเองท่านท่านซูยังไม่กล้าคุยว่าเป็นนักเปียโนระดับโลกเลย ใครคนที่ไหนกันกล้าพูดว่าตัวเองเป็นมือระดับโลก”

ระดับโลก

เป็นอันดับเกียรติที่สูงที่สุด

ใครอยู่ได้ถึงระดับนี้ จะได้รับการบันทึกในประวัติศาสตร์ทีเดียว อย่างบีโธเฟน โชแปงเหล่านี้ที่เรียกได้ว่าไอน์สไตน์แห่งวงการนักเปียโนเลยนะ

“เขาชื่ออะไรหรือ？”

อาจารย์หลิวถาม หัวหน้าเหอรีบตอบไป “เฉินอี”