บทที่ 93 คุณภรรยา คุณสวยมาก

หลังจากวังจ่างหลินกล่าวจบ เห็นได้ชัดเจนว่ามีความภาคภูมิใจ

ต้องรู้ว่าตอนนี้ตระกูลหลี่กำลังเจริญรุ่งเรืองเป็นอย่างมาก การที่สามารถแย่งเขตอิทธิพลของพวกเขามาได้นั้นมันเป็นเรื่องที่อยู่เหนือจินตนาการ

“ยังไม่พอ”

เฉินอีไม่ได้กล่าวยกย่องอีกฝ่ายและโบกมือ “ผมจะให้เงินคุณอีกหนึ่งหมื่นห้าพันล้าน คุณไปจัดการซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลหลี่ภายในสามวัน คุณทำได้ไหม?”

“เรื่องนี่!”

ถึงแม้ว่าวังจ่างหลินจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เขาก็รู้สึกตกตะลึง

ก่อนหน้านั้นเขาคาดเดาว่า เฉินอีน่าจะจัดสรรเงินทุนเพื่อช่วยเหลือตนเอง แต่ไม่ได้คาดคิดว่าจะมีมูลค่าถึงหนึ่งหมื่นห้าพันล้าน

ต้องรู้ว่าธุรกิจทั้งหมดของตระกูลหลี่รวมกันแล้ว มีมูลค่าอย่างมากสุดอยู่ที่แปดพันล้าน ทรัพย์สินพวกนี้ยังมีมูลค่า

เงินจำนวนหนึ่งหมื่นห้าพันล้านเพียงพอที่จะซื้อหลี่ซือกรุ๊ปได้สามบริษัทแล้ว

“คุณเฉิน เงินมันมากเกินไปหรือเปล่า?”

วังจ่างหลินกล่าวด้วยความตกใจ

การรับเงินจำนวนนี้มานั้นแสนง่าย แต่เมื่อรับมาแล้วมันจะกลายเป็นปัญหาที่รับมือยาก บางทีเมื่อเฉินอีเปลี่ยนใจ ตนเองไม่มีปัญญาหาเงินจำนวนหนึ่งหมื่นห้าพันล้านมาคืนได้หรอก

“ฮ่า ๆ ๆ อสังหาริมทรัพย์นั้นเป็นทรัพย์สินที่มีมูลค่าที่สุด คุณวางใจในการนำมันไปใช้เถอะ ถ้าคุณซื้อกิจการทั้งหมดของหลี่ซือกรุ๊ปแล้ว วังซื่อกรุ๊ปของคุณก็จะเฟื่องฟูขึ้นมาในชั่วพริบตาเดียว”

เฉินอียิ้มอย่างแผ่วเบา

เขาไม่แยแสเงินหนึ่งหมื่นห้าพันล้านนี้

บางทีสำหรับวังจ่างหลินและจิ่งหลิงแล้ว หรือแม้แต่เศรษฐีของเมืองฉือแล้ว ตัวเลขนี้ถือเป็นตัวเลขที่ค่อนข้างสูง แต่เฉินอีรู้ดีว่าสำหรับสำนักมังกรลับ และสำหรับเศรษฐีชาวตะวันตกแล้ว เงินหนึ่งหมื่นห้าพันล้านเป็นเพียงแค่เศษเงินเท่านั้น

บางทีการประมูลของลึกลับสักชิ้นหนึ่งก็มีมูลค่าหลายหมื่นล้านหรือหลายแสนล้านแล้ว นั่นถึงจะเป็นเศรษฐีที่มีเงินมหาศาลอย่างแท้จริง

เฉินอีไม่พูดออกมาแน่นอน เพราะสำหรับนักธุรกิจในประเทศที่ร่ำรวยธรรมดาทั่วไปอย่างวังจ่างหลินแล้ว ตระกูลที่มีทรัพย์สินมูลค่าหลายหมื่นล้านหรือหลายแสนล้านก็คือตระกูลที่ร่ำรวยอยู่ระดับสูงสุดแล้ว หารู้ไม่ว่าบางตระกูลมีประวัติอันยาวนาน ความมั่งคั่งที่สะสมมาหลายร้อยปีหรือหลายพันปีก็เพียงพอที่จะสามารถเทียบความมั่งคั่งของทั้งประเทศได้

“ตั้งใจทำงานให้ดี และจำไว้อีกอย่างว่าเป้าหมายของคุณไม่ใช่การเป็นเศรษฐีในเมืองฉือ หรือแม้กระทั่งไม่ได้จำกัดไว้ที่เมืองชิงชวนเท่านั้น”

หลังจากเฉินอีกล่าวจบ เขาก็หันหลังแล้วเดินจากไป สีหน้าของวังจ่างหลินและจิ่งหลิงนั้นเต็มไปด้วยเฉื่อยชา

“คุณวัง คุณคิดว่าเจ้าพ่อเฉินมีเงินเท่าไหร่? ตอนแรกหนึ่งหมื่นล้าน และตอนนี้อีกหนึ่งหมื่นห้าพันล้าน ดูเหมือนว่าเงินของเขาจะเยอะจนใช้ไม่หมด”

จิ่งหลิงกลืนน้ำลายอย่างกะทันหันและถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา

วังจ่างหลินยิ้มอย่างขมขื่น “คุณถามผม แล้วผมจะรู้ได้อย่างไร?”

“แต่เศรษฐีที่ร่ำรวยติดอันดับทั้งสิบคนในประเทศ มีมูลค่าทรัพย์สินสุทธิอย่างมากที่สุดก็ไม่กี่แสนล้าน เจ้าพ่อเฉินคงจะไม่รวยไปกว่าเศรษฐีทั้งสิบคนนั้นมั้ง”

“น่าจะเป็นไปไม่ได้?”

วังจ่างหลินส่ายศีรษะเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ผมรู้ความหมายคร่าว ๆ ของเถ้าแก่ ถ้าใครมีเรื่องกับคุณฉิน และไม่เคารพคุณฉิน เถ้าแก่จะพยายามโจมตีเขาทุกวิถีทาง ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรเถ้าแก่ก็ไม่สนใจ”

จิ่งหลิงตกตะลึงอยู่นานก่อนที่จะกล่าวประโยคหนึ่งออกมาว่า “สมัยโบราณนั้นกษัตริย์โยวหวางจุดสัญญาณไฟหยอกล้อเจ้าแห่งรัฐ และตอนนี้เจ้าพ่อเฉินใช้เงินฟุ่มเฟือยเพื่อภรรยา”

ความจริงเงินจำนวนนี้สำหรับคนที่มีเงินนับหมื่นล้านแล้ว เป็นเหมือนละอองน้ำเท่านั้น ซึ่งมันทำให้จิ่งหลิงรู้สึกอิจฉาฉินปิงหลันขึ้นมา

“มีสามีที่หล่อ แล้วยังเล่นเปียโนเก่งอีก และมีความสง่างามขนาดนั้น แล้วยังเป็นคนที่มีน้ำใจไมตรีและรักศีลธรรม เขาเป็นคนที่ทำให้ผู้หญิงยอมสิโรราบจริง ๆ

“อย่าว่าแต่ผู้หญิงอย่าพวกคุณเลย ผมยังเกลียดที่ตนเองแก่แล้ว และไม่ใช่ผู้หญิง มิเช่นนั้นถึงผมจะขาดทุนก็ยอม”

วังจ่างหลินนั้นพูดล้อเล่น แต่ไม่รู้ว่าจิ่งหลิงเกิดความหวั่นไหวจริง ๆ แล้ว

เธอไม่ได้ด้อยไปกว่าฉินปิงหลัน

เฉินอีไม่รู้ความคิดของจิ่งหลิง เขาเดินขึ้นไปชั้นบน ฉินปิงหลันยืนอยู่ที่หน้าต่าง และเมื่อเธอเห็นเฉินอีกลับมา เธอก็กล่าวอย่างเร่งรีบว่า “เฉินอี เมื่อสักครู่เหมือนฉันจะเห็นประธานวังและประธานจิ่ง ตอนที่คุณอยู่ข้างล่าง คุณเห็นพวกเขาหรือเปล่า?”

“โอ้?”

เฉินอีแกล้งทำเป็นประหลาดใจและกล่าวว่า “ผมไม่เห็น”

แต่คิดอยู่ในใจว่าคราวนี้ตนเองชะล่าใจไปแล้ว

คราวหน้าตนเองจะไม่นัดพวกวังจ่างหลินมาพบใกล้ ๆ ฉินปิงหลัน มิเช่นนั้นถ้าภรรยาพบเจอพวกเขาขึ้นมาก็จะต้องซักไซ้ไล่เลียงอย่างแน่นอน แม้ว่าเฉินอีจะเป็นคนที่มีความสามารถรอบด้าน แต่เขาก็ไม่สามารถตอบคำถาม สามคำถามติดต่อกันของฉินปิงหลันที่คุกคามถึงชีวิตได้

ฉินปิงหลันมองเขา จากนั้นเธอก็มองออกไปข้างนอกอีกครั้ง แต่เธอไม่เห็นวังจ่างหลินกับจิ่งหลิงแล้ว ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงล้มเลิกเท่านั้น

“ฉันจะไปทำอาหาร”

เธอไม่อยากจะอยู่ฟรีกินฟรี อย่างน้อยก็ต้องทำประโยชน์อะไรบ้าง ถึงแม้ความสัมพันธ์ทั้งสองฝ่ายจะพัฒนาไปมาก แต่ก็จำกัดอยู่แค่นี้ ก่อนจะเป็นสามีภรรยาที่แท้จริง เธอไม่ต้องการเอาเปรียบเฉินอี