ตอนที่ 94
บทที่ 94 ความโง่เขลาของหลี่เจ๋อ
October 28, 2026
เมืองฉือเป็นเมืองเล็ก ๆ ระดับสองถึงสามในประเทศเท่านั้น
ถึงแม้ว่าที่นี่จะมีโรงแรมอยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่ใช่โรงแรมระดับไฮเอนด์ มีเพียงโรงแรมไทรอัมพ์แห่งเดียวเท่านั้นที่เป็นโรงแรมระดับไฮเอนด์ ซึ่งเป็นโรงแรมของไทรอัมพ์กรุ๊ปในต่างประเทศที่มาเปิดที่นี่
“เฉินอี อาหารของโรงแรมไทรอัมพ์นั้นแพงมาก ฉัน....”
เมื่อฉินปิงหลันเห็นว่าเฉินอีกำลังจะเดินเข้าไปในโรงแรมไทรอัมพ์ เธอจึงพูดขวางเขาทันที
“วางใจเถอะ ผมมีเงิน”
“แต่!”
“อย่าพูดคำว่าแต่ จะทำให้ลูกสาวผิดหวังได้ยังไง?”
เฉินอีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
หลังจากฉินปิงหลันได้ยินประโยคนี้ เธอก็เงียบเป็นเวลานาน หลังจากนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อยและกล่าวว่า “โอเค”
เธอจูงมือโต๋วโต๋วกับโนว่โน่ว แล้วเดินตามเฉินอีเดินไปที่ประตูโรงแรม
“รอสักครู่”
พนักงานบริกรสองคนเดินเข้ามาและขวางทางของพวกเฉินอีเอาไว้
“คุณผู้ชาย คุณผู้หญิง รบกวนถามว่าพวกคุณมาทำอะไรที่นี่?”
พวกเขามองสำรวจครอบครัวทั้งสี่คนของเฉินอี และเหมือนเดาอะไรบางอย่างได้ แต่ก็ถือว่าพวกเขาใจดีที่ยังให้เกียรติ
เมื่อมองการแต่งตัวของครอบครัวพวกเขาสี่คนแล้ว ดูแล้วพวกเขาไม่เหมือนคนที่สามารถมาทานอาหารที่นี่ได้
ไม่กล่าวถึงอย่างอื่น ถ้าต้องการมาทานอาหารที่นี่ ค่าอาหารต่อมื้ออย่างน้อยอยู่ที่ประมาณสองสามหมื่น ซึ่งเท่ากับเงินเดือนหลายเดือนของคนธรรมดาทั่วไป พวกเขาคิดว่าเฉินอีไม่มีปัญญาจ่ายแน่นอน
เฉินอีไม่แยแสเรื่องนี้ และกล่าวว่า “พวกเรามาเพื่อทานอาหาร ทำไม? ไม่มีโต๊ะว่างหรือ?”
“อึม ไม่มีโต๊ะว่าง”
พนักงานบริกรกล่าว พวกเขาคิดว่าอีกฝ่ายควรจะออกไปทันที
ทันทีที่พวกเขาเห็นคนอีกคนหนึ่ง ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้าง และรีบเดินไปข้างหน้าพร้อมกับรอยยิ้ม
“ประธานหลี่ ไม่คิดว่าคุณจะมาที่นี่”
“ฮ่า ๆ”
เสียงหัวเราะเยาะนั้นทำให้เฉินอีหันไปมอง ถ้าไม่ใช่หลี่เจ๋อแล้วจะเป็นใครได้
สำหรับคนที่ยืนอยู่ข้างเขาไม่ใช่ใครอื่น แต่คือเฉินฝู
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเห็นครอบครัวของเฉินอีแล้ว พวกเขาตกใจเล็กน้อย แต่ในไม่ช้าพวกเขาก็หัวเราะเยาะเย้ยอย่างต่อเนื่อง
“อ้าว นี่มันเฉินอีไม่ใช่เหรอ? คุณมาที่นี่เพื่อต้องการทานข้าวเหรอ?”
“ถ้าไม่มาทานข้าวแล้ว มาดูพวกคุณเล่นละครเล่นลิงกันเหรอ?”
เฉินอีกล่าวด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ
เมื่อพนักงานบริกรเห็นทั้งสองฝ่ายทักทายกัน เดิมทีพวกเขารู้สึกเกรงกลัวเล็กน้อย คิดว่าเฉินอีเป็นบุคคลสำคัญอะไร แต่ทันทีที่เฉินฝูเดินมา แล้วมองฉินปิงหลันอีกครั้ง ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหื่น
เมื่อก่อนเขาเคยเห็นแต่รูปถ่าย เขารู้สึกว่าถึงแม้ผู้หญิงคนนี้สวย แต่ก็ไม่เท่าความเกลียดที่เขานั้นมีต่อเฉินอี
เพียงแต่ตอนนี้เมื่อได้เห็นฉินปิงหลันแล้ว หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาทันที
“หรือว่าเธอคือคุณฉินปิงหลัน?”
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ฉินปิงหลันผงะไปครู่หนึ่ง และถามด้วยความสงสัยว่า “คุณคือ? ”
“เฉินฝู ตระกูลเฉินแห่งเมืองอสูร”
เฉินฝูยิ้มเล็กน้อย ทันใดนั้นเปลือกตาของฉินปิงหลันกระตุก และเหลือบมองเฉินอีตามสัญชาตญาณ
อีกฝ่ายขัดขวางไม่ให้เฉินฝูเดินเข้ามาใกล้ และกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ไสหัวออกไป”
“อึม?”
เปลือกตาของเฉินฝูสั่นเล็กน้อย เขาจ้องมองเฉินอีตามสัญชาตญาณ
“เจ้าหนู คุณคิดจะทำอะไร?”
เขาคิดที่จะชกเฉินอี แต่วินาทีต่อมาเขากลับถูกคนคนหนึ่งจับตัวเอาไว้
เขาถูกควบคุมตัวจนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้