บทที่ 95 เล่นเกมจับปลาใหญ่

ครอบครัวสี่คนของเฉินอีอยู่ในช่วงเวลาแห่งความสุข

แต่ชีวิตของหลี่เจ๋อกำลังจะพังทลาย

เขานึกไม่ถึงว่าขณะที่ตนเองพลั้งปากพูดนั้นจะบังเอิญเจอกับเขา และเขานั้นยังเป็นคนเก่งของกรมอนามัยและความปลอดภัย

“อธิ อธิบดีหยาง ผม ผม!”

หลี่เจ๋อต้องการอธิบายบางอย่าง แต่ถูกหยางเหลียนหลงพูดขัดจังหวะ

“นำตัวไป!”

คราวนี้เขาออกมาพร้อมกับลูกน้องที่แต่งตัวด้วยชุดธรรมดา เมื่อบวกกับท่าทางที่น่าเกรงขามของเขาแล้ว แม้แต่บอดี้การ์ดของหลี่เจ๋อก็ไม่กล้าเข้ามาขัดขวางเขา

ขณะนี้เฉินฝูเดินออกไปอย่างช้า ๆ ด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก

“อธิบดีหยาง คุณ……”

“แล้วคุณเป็นใคร?”

หยางเหลียนหลงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

ซึ่งแน่นอนว่าเขานั้นรู้สถานะของอีกฝ่าย แต่เขาก็ไม่แยแส

“ผมคือเฉินฝู ตระกูลเฉินแห่งเมืองอสูร”

เฉินฝูต้องการใช้ชื่อนี้เพื่อสยบอีกฝ่าย หยางเหลียนหลงแสดงออกว่าเข้าใจ แต่วินาทีต่อมาเขาก็ออกคำสั่ง——

“นำตัวไปพร้อมกัน!”

ไม่ช้า เฉินฝูและหลี่เจ๋อต่างก็ถูกพาตัวออกไป ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความมึนงง

“พวกคุณเป็นใครกันแน่?”

เฉินฝูรู้สึกว่าสถานการณ์นี้ยากที่จะรับมือ

เดิมทีเขาคิดว่าอาศัยชื่อเสียงก็สามารถสยบอีกฝ่ายได้ แต่คิดไม่ถึงว่าจะถูกหยางเหลียนหลงขัดจังหวะ และไม่คิดว่าหยางเหลียนหลงจะหยิ่งยโสขนาดนี้

“บัดซบ!”

เขาไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไรชั่วขณะ ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะถูกคุมขังอยู่ในห้องสอบสวน ตามความคิดของเขาแล้วมีเพียงแต่เขาที่จะส่งคนอื่นเข้ามาให้ห้องคุมขัน และไม่เคยมีฉากดังกล่าวอยู่ในความคิดของเขาเลย

“นั่งดี ๆ”

เมื่อเห็นท่าทางกระวนกระวายใจของเฉินฝู เจ้าหน้าที่คนหนึ่งของกรมอนามัยและความปลอดภัยกล่าวเสียงดัง ซึ่งทำให้เฉินฝูโกรธเป็นอย่างมากเมื่อได้ยินประโยคนี้

“บัดซบ!”

“พวกคุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร?”

“ผมเป็นสมาชิกของตระกูลเฉินแห่งเมืองอสูร การที่พวกคุณล่วงเกินผม ก็เท่ากับพวกคุณกำลังล่วงเกินตระกูลเฉินแห่งเมืองอสูร และผลที่ตามมานั้นไม่ใช่สิ่งที่พวกคุณจะสามารถจินตนาการได้แน่นอน!”

เฉินฝูอดไม่ได้ที่จะข่มขู่เจ้าหน้าที่เหล่านั้น

ขณะนี้ หยางเหลียนหลงเดินเข้าไปและหัวเราะเบา ๆ “ตระกูลเฉินแห่งเมืองอสูรนั้นเก่งมากหรือ? อืม เก่งมากจริง ๆ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฉินฝูก็ยิ้มออกมา แต่ประโยคถัดมาของหยางเหลียนหลงทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

“พวกคุณมีส่วนร่วมกับตลาดมืดของเมืองฉือ ฮ่า ๆ พวกคุณตระกูลเฉินเก่งมากจริง ๆ พูดออกมาสิว่าพวกคุณขโมยสมบัติของชาติไปกี่ชิ้น และขายของที่ขโมยไปกี่ชิ้น”

คำพูดประโยคนี้ของหยางเหลียนหลงเป็นการกำหนดโทษ ซึ่งโทษนั้นอาจใหญ่หรือเล็ก

ตลาดมืด สถานที่ดังกล่าวพบได้ในหลายเมืองและส่วนใหญ่จะไม่ถูกห้ามปราม อย่างมากที่สุดการกระทำเช่นนี้จะถูกควบคุมกักกันเพื่อรอถูกดำเนินการ

การขายโบราณวัตถุทางวัฒนธรรมไม่ใช่สิ่งต้องห้าม แต่การขายสมบัติของชาตินั้นแตกต่างกัน

การขายโบราณวัตถุทางวัฒนธรรม ซึ่งส่วนใหญ่ไม่ถือเป็นสมบัติของชาติ เช่น เหรียญทองแดงที่มีมากมาย ถึงแม้จะมีมูลค่าสะสม แต่ก็ไม่ถือเป็นสมบัติของชาติ

สมบัติของชาติที่แท้จริง คือของที่มีอยู่แค่สถานที่เดียวเท่านั้น สามารถกล่าวได้ว่าเป็นสมบัติล้ำค่าที่สืบทอดมาเป็นเวลาห้าพันปี และของเช่นนี้ประเทศจะควบคุมอย่างเข้มงวดมาโดยตลอด มีเพียงพิพิธภัณฑ์เท่านั้นที่มีสิทธิ์ที่เก็บสะสม อย่างมากที่สุดก็เป็นนักสะสม และไม่อนุญาตให้ซื้อขายเก็งกำไรอย่างแน่นอน

ถ้าถูกตรวจพบ มีแนวโน้มว่าจะมีโทษเท่ากับโทษของกบฏ!

ดังนั้นจึงทำให้เฉินฝูมีสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก

เดิมทีเขาคิดว่าเรื่องนี้เป็นความลับสุดยอด และกระทั่งเจ้าหน้าที่ของรัฐน่าจะไม่รู้เรื่องนี้ภายในระยะเวลาหลายปี แต่ไม่เคยคิดว่าพวกเขาจะรู้เรื่องนี้อย่างชัดเจนภายในช่วงเวลาสั้น ๆ

แต่ถึงอย่างนั้น เขายังคงปากแข็ง

“อธิบดีหยาง คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร? ผมไม่ค่อยเข้าใจ การขายสมบัติของชาติอะไร ผมไม่เคยทำเรื่องเช่นนั้นมาก่อน!”