บทที่ 17

“ถอนหมั้น?”

ฉู่หนิงหัวเราะเบาๆ “ท่านหญิงเสิ่น นี่ก็คือจุดประสงค์ที่เจ้ามาหาข้าในวันนี้หรือ?”

แม้เสิ่นหว่านอิ๋งรู้ตัวว่าทำไม่ถูกต้อง แต่เพื่อตระกูลเสิ่น นางก็ยังพยักหน้าอย่างหนักแน่น

ขณะที่กำลังจะอธิบาย ฉู่หนิงกลับยิ้มที่มุมปาก และกล่าวเสียงเรียบ “ไปแนวหน้าครั้งนี้ เกรงว่าข้าคงไม่ได้กลับมา เจ้าไม่อยากแต่งกับข้า ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

แต่นี่เป็นการหมั้นหมายที่พระราชทานโดยเสด็จพ่อ เกรงว่าจะไม่สามารถถอนหมั้นได้ง่ายๆ”

ไม่สามารถถอนได้ง่ายๆ?

เช่นนั้นก็แปลว่าถอนได้!

ดวงตาเสิ่นหว่านอิ๋งเป็นประกาย “ขอแค่องค์ชายทูลขอถอนหมั้นต่อฝ่าบาท หม่อมฉันย่อมมีวิธีทำให้ฝ่าบาทตอบตกลงเพคะ”

เฝิงมู่หลานมองบน “อย่าไปเชื่อเขา เจ้าหมอนี่สนใจเจ้าตั้งแต่แรกแล้ว มีหรือที่เขาจะยอมไปทูลขอถอนหมั้นต่อฝ่าบาท