บทที่ 18

เสิ่นหว่านอิ๋งสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ของตนเอง

“ได้ เสบียงห้าล้านต้าน ข้าตกลง!”

“ฮ่าๆๆๆ ท่านหญิงเสิ่นเป็นคนรู้จักผ่อนสั้นผ่อนยาวจริงๆ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะไปหาเสด็จพ่อเดี๋ยวนี้!”

ฉู่หนิงเดินออกจากค่ายพร้อมกับเสียงหัวเราะ และยังเดินไปพลางกล่าวไปพลาง “เสบียงห้าล้านต้าน ต้องเตรียมให้พร้อมก่อนข้าไปแนวหน้า!”

เสิ่นหว่านอิ๋งมองตามแผ่นหลังของฉู่หนิงเงียบๆ

เสบียงห้าล้านต้านไม่ใช่ตัวเลขน้อยๆ สำหรับตระกูลเสิ่นจริงๆ

เดิมทีนางคิดว่าสามารถเกลี้ยกล่อมฉู่หนิงโดยแทบไม่ต้องเสียอะไร อย่างไรเขาก็เป็นเพียงคนบ้านนอกที่ไม่เคยได้เห็นโลกกว้าง หนึ่งล้านต้านสำหรับฉู่หนิงนั้น ถือว่าเป็นตัวเลขที่มากโขแล้ว

แต่สิ่งที่ฉู่หนิงทำเมื่อครู่นั้น เกินความคาดหมายของนางไปมาก

เห็นได้ชัด ฉู่หนิงรู้ว่าแนวหน้าต้องการเสบียง ไม่เช่นนั้นก็ไม่ขอเสบียงห้าล้านต้านกับนาง

และเมื่อนึกย้อนถึงคำพูดที่ฉู่หนิงใช้โน้มน้าวทหารเมื่อครู่…

หรือตนมองพลาดแล้วจริงๆ?

เสิ่นหว่านอิ๋งมองตามทิศทางที่ฉู่หนิงเดินจากไป พลางพึมพำคนเดียว “หรือคนผู้นี้มีปณิธานที่ยิ่งใหญ่จริงๆ?”

“พรืด…”

เสียงหลุดหัวเราะของเฝิงมู่หลาน ดึงสติเสิ่นหว่านอิ๋งกลับมา

เสิ่นหว่านอิ๋งหันไปมองอีกฝ่ายด้วยแววตาประหลาดใจ เฝิงมู่หลานกลอกตาใส่นางทีหนึ่ง “ทุกคนล้วนบอกว่าเจ้าเป็นสตรีอัจฉริยะอันดับหนึ่ง แต่ข้าว่านะ เจ้าอ่านหนังสือจนสมองเพี้ยนไปแล้ว

ฉู่หนิงไม่มีอะไรเลย ต่อให้เขามีปณิธานที่ยิ่งใหญ่แล้วอย่างไร? เขาสามารถสู้องค์ราชทายาทกับองค์ชายท่านอื่นได้หรือ?

อีกอย่างนะ ไปแนวหน้าครั้งนี้ เขาต้องตายอย่างไร้ข้อกังขา เจ้าน่ะ อย่าไปคิดอะไรมากเลย รีบตีตัวออกห่างจากเขาซะ เดี๋ยวก็ได้เป็นแม่ม่ายหรอก”

คำว่าแม่ม่ายทำให้ใบหน้าเสิ่นหว่านอิ๋งแดงระเรื่อ

“เจ้า…เจ้าพูดอะไรเนี่ย ข้าน่ะหรือจะเป็นแม่ม่าย ไม่มีทางหรอก!”

“ต้องอย่างนี้สิ รีบกลับไปเตรียมเสบียงเถิด จะได้ให้เขาไปตายที่แนวหน้าเร็วๆ!”

แม้เสิ่นหว่านอิ๋งรู้สึกประหลาดใจที่ฉู่หนิงตอบตกลงถอนหมั้นง่ายเช่นนี้ แต่ที่เฝิงมู่หลานกล่าวก็มีเหตุผลเช่นกัน

พัวพันกับฉู่หนิงมากเกินไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นตระกูลเสิ่นนำภัยมาสู่ตน