บทที่ 29

พระราชวัง ตำหนักอิงอู่

พระพักตร์ฮ่องเต้ทรงปราศจากอารมณ์ ขณะทรงสดับรายงานเหตุการณ์ในลานฝึกจากองครักษ์เงา

ยิ่งทรงสดับ สีพระพักตร์หม่นหมองลงทุกขณะ

กระทั่งองครักษ์เงากล่าวจบ ดวงพระเนตรฮ่องเต้หรี่ลง แววพระเนตรฉายประกายสังหารออกมาวูบหนึ่ง

“ฮึ่ม บังอาจนัก ถึงขั้นยิงธนูใส่ฉู่หนิง ช่างไม่รู้จักตายเสียจริง!”

ฮ่องเต้ตรัสถามด้วยสีพระพักตร์เย็นเยียบ “แล้วเรื่องนี้จบลงอย่างไร?”

มุมปากองครักษ์เงาก็พลันกระตุก เล่าฉากที่ฉู่หนิงแสดงละครราวกับเป็นนักแสดงยอดเยี่ยมออกมา

สีพระพักตร์ที่เย็นเยียบในตอนแรกของฮ่องเต้ตะลึงงันทันที

เล่น…เล่นบทไร้ยางอาย?

หรือนี่ก็คือวิธีเอาตัวรอดที่ฉู่หนิงได้มาจากสามัญชน?

ใช่แล้ว โตมาในสภาพแวดล้อมของสามัญชน ต้องติดนิสัยที่ไม่ดีของสามัญชนมาแน่ๆ

แต่ว่า เจ้าหนูนี่ทำดีมาก!