บทที่ 30

เหอชิงอวิ๋นที่เคยได้ลิ้มรสความต่ำช้าของฉู่หนิงเข้าใจสถานการณ์ทันที

“ท่านพ่อ เขา…”

“หุบปาก!”

เหอเผิงไม่รอให้เหอชิงอวิ๋นพูดจนจบ ก็ตวาดเสียงดัง “ยังไม่รีบคำนับองค์ชายอีก!”

เขากล่าวจบก็เตะไปที่ข้อพับของเหอชิงอวิ๋น เหอชิงอวิ๋นทรุดลงไปคุกเข่าลงกับพื้นทันที

หลังจากนั้น เหอเผิงก็ประสานมือคารวะด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “กระหม่อมเสนาบดีกรมโยธาธิการเหอเผิง พาลูกสุนัขเหอชิงอวิ๋นมาขอโทษพ่ะย่ะค่ะ!”

ฉู่หนิงก็พลันหรี่ตาลง

ตาเฒ่านี่มีความอดทนสูงจริงๆ

ทั้งที่รู้ว่าตนแกล้งบาดเจ็บ กลับไม่เปิดโปง และยังถึงขั้นสั่งให้เหอชิงอวิ๋นหุบปาก

จิ้งจอกเฒ่า!

แต่คนประเภทนี้แหละที่เขาต้องการ

คนประเภทนี้ถึงจะขูดรีดได้เยอะ

ฉู่หนิงแสร้งไอสองสามทีอย่างอ่อนแรง ก่อนจะโบกมือแล้วกล่าว “ใต้เท้าเหอไม่ต้องมากพิธี เรื่องในวันนี้โทษผู้บังคับการเหอไม่ได้…