บทที่ 31

“หากใต้เท้าเหอลำบากใจ ก็คิดเสียว่าข้าไม่เคยพูดเรื่องนี้”

ฉู่หนิงแสดงสีหน้าเจ็บปวดกะทันหัน “โอ๊ย ไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ๆ ข้าก็รู้สึกไม่สบาย จ้าวอวี๋ เจ้ารีบไปเชิญหมอหลวงที่พระราชวังมาดูหน่อย”

พูดอะไรไม่ถูกใจก็ทำทีเจ็บป่วย

เจ้าบัดซบที่ต่ำช้าไร้ยางอาย!

เหอเผิงโมโหจนมือสั่น

หากไม่ใช่กลัวว่าเรื่องราวจะบานปลาย เขาคงกระโดดเข้าไปตบหน้าแล้ว

เป็นแค่องค์ชายที่ไร้อำนาจและอิทธิพลคนหนึ่ง กล้าดีอย่างไรมาโอหังต่อหน้าเขาที่เป็นถึงขุนนางขั้นสอง!

โมโหก็ส่วนโมโห เรื่องนี้จะไปถึงหูฮ่องเต้ไม่ได้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นฮ่องเต้ไม่ละเว้นตนแน่ๆ แม้แต่องค์ชายทั้งสิบเจ็ดคนก็จะไม่ปล่อยตนไว้

ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ฉู่หนิงเป็นตัวตายตัวแทนเพียงคนเดียวของเรื่องนี้!

เหอเผิงสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มอารมณ์ที่กำลังปั่นป่วนในใจ…