บทที่ 32

“ฉู่หนิง เจ้าอย่าให้มันมากนัก!”

พลันฉู่หนิงก็เลิกคิ้ว ฉู่หนิงมองเหอชิงอวิ๋นที่คุกเข่าอยู่นานแล้วแวบหนึ่ง ก่อนจะแค่นเสียงเย็น ‘ฮึ่ม’ “ข้ากำลังหารือปัญหาบ้านเมืองกับพ่อของเจ้า เจ้ามีสิทธิ์ที่จะพูดด้วยหรือ?

จ้าวอวี๋ ลากเขาไปคุกเข่าที่หน้าประตูจวน!”

จ้าวอวี๋ที่อยู่นอกห้องหรี่ตาโดยพลัน ก่อนจะพุ่งออกไปปรากฏตรงหน้าเหอชิงอวิ๋นด้วยความเร็วจนเกิดเป็นภาพติดตา

สีหน้าเหอเผิงเปลี่ยนฉับพลัน ขณะที่กำลังจะเข้าไปขวาง กวนอวิ๋นกลับมาปรากฏตัวตรงหน้าเขาพร้อมกับดาบในมือ

ดาบอันคมกริบทำให้เหอเผิงไม่กล้าขยับตัวส่งเดช!

ส่วนเหอชิงอวิ๋นที่ได้ยินเสียงแหวกอากาศพุ่งเข้ามา ขณะที่กำลังจะลุกขึ้นขัดขืน ใครจะรู้ว่ากลับเข่าอ่อน ทรุดลงไปอีกครั้ง

คุกเข่านานเกินไป เข่าอ่อน!