ตอนที่ 5 เปิดพินัยกรรม

ร้านอาหารโอมากาเสะ

คู่รักหญิงรักหญิงควงแขนกันเข้าดินเนอร์ร้านอาหารสุดหรู เป็นวันครบรอบ 1 ปีที่ตกลงกันเป็นแฟนและที่นี้มันก็เป็นความทรงจำที่ดีเป็นสถานที่ที่คนสองคนได้เจอกันเป็นครั้งแรก

“Anniversary ครบรอบ 1 ปีนะคะ”

อริศราถือช่อดอกไม้ออกมาเซอไพรส์หลังจากที่ขอตัวไปเข้าห้อง อีกคนนั่งยิ้มแป้นอย่างมีความสุข ปลื้มใจทุกครั้งที่เธอมักจะทำให้โดยไม่ต้องร้องขอ แม้จะเป็นเพศเดียวกันแต่ความรักมันกลับล้นเปี่ยมราวกับคู่รักหญิงชายคนอื่นเป็นไหนๆ

“ขอบคุณนะคะที่รัก ครั้งต่อไปไม่ต้องแล้วนะ ตัวเองให้ดอกไม้น้ำทุกเทศกาลสำคัญ แล้วตอนนี้มันก็เหี่ยวเต็มบ้านน้ำไปหมด”

“เหี่ยวก็ทิ้งไปสิ”

“ไม่ทิ้ง น้ำไม่มีวันทิ้งของที่อริศให้หรอก ทุกชิ้นที่ให้มามันมีค่าสำหรับน้ำมากๆเลยนะ” คว้ามือแฟนสาวมาจับ รอยยิ้มมันบ่งบอกว่าเธอมีความสุขกับแฟนที่ชื่ออริศราจริงๆ อาหารเริ่มมาเสิร์ฟ มันช่างเป็นมื้อที่อร่อยที่สุดในโลก

Rrrrrrrrrrr

Rrrrrrrrrrr

“สวัสดีค่ะคุณป้า” อริศรารับสายก่อนจะเงียบฟังไปนานสองนานด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

“ได้ค่ะ ตอนนี้อริศกำลังกินข้าว ถ้าเสร็จจะรีบเข้าไปหานะคะ”

วางสายทันทีและหันไปกินโอมากาเสะตามเดิม

“มีอะไรหรือเปล่า ทำไมหน้าดูเครียดๆ”

“ไม่มีอะไรหรอก คุณป้ารุณีตามให้อริศไปหาที่บ้าน ก็คงไม่พ้นเรื่องธุรกิจที่กำลังมีปัญหา กินเสร็จแล้วตัวเองจะกลับไปหาหม่าม้าหรือจะกลับไปรอเขาที่บ้าน”

“น้ำขอกลับไปหาหม่าม้านะ ไม่ได้นอนบ้านมาสามวัน กลัวจะน้อยใจเอา”

“ได้สิ เขาจะไปส่งตัวเองก่อน แล้วค่อยวกกลับมาหาคุณป้า”

“ไม่ต้องๆตัวเองรีบไปหาคุณป้าดีกว่า อย่าปล่อยให้ผู้ใหญ่รอนาน เดี๋ยวเขาเรียกแท็กซี่ไปเองก็ได้”

“แต่ว่า…..”

“ไม่มีแต่ ตัวเองไปทำธุระเถอะ ไม่ต้องห่วงเขา สัญญาจะดูแลตัวเองอย่างดี”

ชูสามนิ้วเป็นการปฏิญาณตนพร้อมยกมืออีกข้างบีบแก้มอริศรา

“โอเคค่ะ กลับเองก็ระวังตัวนะคะ เกิดอะไรขึ้นให้รีบโทรหาเขาเลย”

“ค่ะ”

20.45 นาที บ้านวารุณี

รถยนต์คันหรูสีดำจอดหน้าบ้าน ร่างชายตัวโตเดินดุ่มๆช่วยเปิดประตู

“มาช้าจังว่ะ” วาโยถามเพื่อนสนิท อริศราและเขาเป็นเพื่อนกันมาแต่เล็กแต่น้อย พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายรู้จักและสนิทสนมกันเป็นอย่างดี

“รถติดว่ะ ไหนจะถนนที่ทำก็ไม่เสร็จสักที"

ลงจากและเดินเข้าตัวบ้านพร้อมกัน บนโซฟาสองคนนั่งรอวารุณีก่อน

“โย มีเรื่องอะไรหรือเปล่า ทำไมคุณป้าโทรเรียกมืดๆค่ำๆแบบนี้”

ชายหนุ่มส่ายหน้า ก็ไม่รู้เหมือนกันคนเป็นแม่เรียกอริศรามาทำไม ไม่นานเสียงฝีเท้าเดินลงบันไดก็ดังขึ้นตึกๆ

“มาแล้วเหรอหนูอริศ”

“ค่ะคุณป้า”

วารุณีหย่อนก้นลงโซฟาฝั่งตรงข้ามพร้อมกับวางซองเอกสารสีน้ำตาลต่อหน้าเด็กๆทั้งสองคน

“อะไรเหรอคะ”