ทวงแค้น - 10

"พวกเจ้าไม่ต้องตาม"

หัวหน้าโจรสั่ง และนั่นทำให้คนที่เหลืออีกสองคนรู้สึกไม่ค่อยพอใจ พวกเขาเองก็อยากเห็นเงินที่ว่านั้นกับตาเช่นกัน

"พวกข้าไปด้วย"

หนึ่งในสองคนที่เหลือเอ่ยขึ้น

"ข้าจะไปดูเองกับตาเผื่อมีกับดัก"

สิ้นเสียงหัวหน้าโจรลูกน้องที่เหลือก็ได้แต่เก็บความไม่พอใจไว้เงียบ ๆ แล้วรอดูสถานการณ์ต่อ

ส่วนเฟิงซูเหยาได้แต่แอบยิ้มสะใจที่โจรพวกนี้กำลังเดิมตามหมากที่นางวางไว้

"นำไป!"

"คุณหนูระวังนะเจ้าคะ"

อาถังมองแผ่นหลังบางด้วยใจกังวล นางชะเง้อคอมองจนสุดสายตาพร้อมกับโจรอีกสองคนที่ยืนไม่เป็นสุขอยู่ใกล้ ๆ

ผ่านมาไม่กี่อึดใจเสียงดัง สวบ! เหมือนมีคนย่ำหยียบใบไม้แห้งก็ดังขึ้น

"หนี! หัวหน้าพวกเจ้าเอาเงินหนีไปทางนู้นแล้ว"

เฟิงซูเหยาวิ่งหน้าตื่นมาบอกพวกโจรที่เหลือ ความโลภขึ้นหน้า โจรสองคนได้ฟังเช่นนั้นจึงเร่งมาดูที่ท้ายรถม้า เห็นร่องรอยฝีเท้าคนเหยียบกิ่งไม้หักวิ่งไปอีกทางตามคำบอกเล่ายิ่งรู้สึกกระวนกระวายและโมโหยิ่งนักที่ถูกหักหลัง

"ตามไป! มันกล้าหักหลังพวกเรา"

เสียงวิ่งบุกป่าของโจรสองคนเรียกเสียงหัวเราะอย่างสะใจของเฟิงซูเหยาได้เป็นอย่างดี

"คุณหนูไม่บาดเจ็บตรงไหนนะเจ้าคะ"

อาถังเหงื่อตกเอาแต่ห่วงนายหญิง หากแต่คนถูกห่วงกลับไม่มีแม้แต่ความหวาดกลัวในสายตา แถมใบหน้ายังเอิบอิ่มเต็มไปด้วยความสุขอย่างย้อนแย้งกับเหตุการณ์ที่เพิ่งพบเจอ

"เดินทางต่อเถอะ"

ร่างระหงเดินไปยังม้าตัวหนึ่ง จัดการปลดอุปกรณ์ที่พ่วงกับตัวรถลาก สตรีที่เคยอ่อนแอขึ้นคร่อมหลังม้าด้วยท่วงท่าสง่างาม ทำเอาอาถังถึงกับขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะไม่เคยเห็นมุมนี้ของคุณหนูนาง

"ค...คุณหนู ท่าน... ม้า"

"เร็วเข้า เดี๋ยวสองคนนั้นรู้ว่าถูกหลอกจะย้อนกลับมาก่อน"

ม้าน้ำดีร่างกายแข็งแกร่งเดินมาหยุดตรงหน้าอาถัง มือแน่งน้อยเอื้อมมาฉุดดึงสตรีที่จับต้นชนปลายไม่กระจ่างขึ้นมานั่งซ้อนท้าย

เสียงม้าส่งเสียงคึกคะน้องพร้อมกับควบไปตามทิศทางที่เฟิงซูเหยาคุมบังเหียน

"อาถัง! เจ้ายังหายใจอยู่หรือไม่"

เห็นสาวใช้เงียบตั้งแต่นางขึ้นมาบนหลังม้าแล้วจึงถามไถ่เสียหน่อย อาถังไม่ตอบเพราะนี่คือการนั่งบนหลังม้าที่วิ่งเร็วดุจสายลมครั้งแรง ทว่าเพราะแรงสวมกอดเอวบางทำให้เฟิงซูเหยามั่นใจว่าคนด้านหลังยังมีลมหายใจอยู่

"โจรกระจอกกลุ่มนั้นเป็นคนของฮูหยินรอง"

เสียงบอกเล่าของเฟิงซูเหยาทำให้อาถังเลิกกลัวการนั่งบนหลังม้าหันมามาสนใจประโยคนั้นแทน

"คุณหนูปรักปรำฮูหยินรองไม่ได้นะเจ้าคะ"