ทวงแค้น - 11

"กำลังนินทาอะไรหม่อมฉันหรือเปล่าเพคะ"

เฟิงซูเหยาเดินเข้ามาร่วมงานเฉลิมฉลองด้วยชุดสีแดงโดดเด่นหากแต่แต่งแบบทะมัดทะแมงเล็กน้อยเพื่อให้เคลื่อนไหวสะดวก ด้านหลังมีอาถังเดินตามมาติด ๆ

"นั่นองค์ชายไป๋เจิ้นหยาง" เสวียนสวี่แนะนำบุคคลแปลกหน้าให้กับบุตรสาว

ทว่ากับเฟิงซูเหยาแล้วนางรู้จักคนผู้นี้ระดับหนึ่งเพราะเคยเป็นสายลับคอยสืบเรื่องส่วนตัวให้กับบุรุษผู้นั้น

"องค์ชายไป๋"

เฟิงซูเหยาย่อตัวเล็กน้อยเคารพองค์ชายจากแคว้นอื่นด้วยกริยาท่าทางเรียบร้อย เรียกรอยยิ้มให้ผุดขึ้นจากใบหน้าของบุรุษเจ้าสำราญตรงหน้าได้เป็นอย่างดี

"องค์ชายสามยังไม่เสด็จหรือเจ้าคะ"

ซูเหยาหันไปถามเสวียนสวี่หลังจากนั่งเรียบร้อยแล้วทว่าไม่เห็นเจ้าของงานเลี้ยงฉลองนี้จึงถามขึ้น

"ศิษย์น้องเฟยคงกำลังมา"

ไป๋เจิ้นหยางตอบคำถามนั้นแทนเพราะเขารู้ดีว่าอีกคนเหตุใดถึงมาช้า เฟิงซูเหยาจึงค้อมศีรษะให้เล็กน้อยเป็นการกล่าวขอบคุณ

สถานที่จัดงานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันประสูตินี้จัดขึ้นที่ค่ายทหารหลวงของ 'ค่ายเหลียนจิ้น' เป็นค่ายทหารขนาดใหญ่รักษาเขตชายแดนเมืองถังเหลียน มีทหารที่พักอยู่ในค่ายแห่งนี้หกร้อยนาย แต่มีทหารในปกครองห้าแสนนายโดยแบ่งเป็นทหารของกองทัพแม่ทัพใหญ่ฟ่างสี่แสนห้าหมื่นนาย ทหารใต้บังคับบัญชาขององค์ชายอี้เฟยห้าหมื่นนาย

สาเหตุที่ทหารในปกครองขององค์ชายอี้เฟยมีน้อยเพราะว่าฮ่องเต้ยังคงหวาดระแวงต่อคำทำนายนั้นอยู่จนถึงทุกวันนี้

"นั่นไง พูดถึงก็มาพอดี สงสัยจะรู้ว่ามีคนรออยู่"

ไป๋เจิ้นหยางเย้าแหย่เฟิงซูเหยาเพราะมองว่านางคือฟ่างเซียนเซียนที่หลงรักอี้เฟย

"รอนานเลย"

บุรุษสูงแปดฉื่อ ทรงเครื่องด้วยฉลองพระองค์สีดำขลับปักลวดลายสีทองตัดให้โดดเด่นดูภูมิฐาน ร่างกำยำทะมัดทะแมงเดินไขว่หลังด้วยมือซ้ายตรงปรี่เข้าไปนั่งที่ประทับตนอย่างสง่าผ่าเผย

ขวามือมีองครักษ์ฝีมือดีสนิทสนมดั่งสหายวัยเยาว์นามว่าต้าลู่นั่งเคียงข้าง

"พวกข้ารอนานได้ แต่ในนี้คงมีผู้หนึ่งที่ร้อนใจอยากพบหน้าเจ้า"

หยอกล้ออี้เฟยเสร็จส่งยิ้มแกล้งมองหน้าเฟิงซูเหยา หากเวลานี้เป็นฟ่างเซียนเซียนตัวจริงนางคงเขินอายจนวิ่งออกจากกระโจมหลังใหญ่นี้ไปแล้ว หากเพราะคนที่นั่งอยู่คือเฟิงซูเหยาที่มิได้รู้สึกอันใดต่อองค์ชายอี้เฟยจึงทำเพียงวางกริยานิ่งเรียบยกยิ้มตอบกลับบาง ๆ

"ขอบคุณทุกท่านที่จัดงานฉลองวันเกิดปีนี้ให้ข้า เชิญทุกท่านดื่มกินให้เต็มอิ่ม"

"ขอองค์ชายสามอายุมั่นขวัญยืน"

เสียงกล่าวอวยพรวันคล้ายวันประสูติให้องค์ชายอี้เฟยดังขึ้นอย่างพร้อมเพียง จอกเหล้าหลายร้อยจอกยกขึ้นดื่มฉลองอย่างพร้อมเพียง ก่อนจะแยกย้ายกันนั่งตามจุดต่าง ๆ อย่างเป็นระเบียบ

"ในวังไม่คิดจะส่งอะไรมาให้เจ้าเลยจริง ๆ"

บุรุษปากไวอย่างไป๋เจิ้นหยางเอ่ยอย่างลืมนึกถึงความรู้สึกคนที่ถูกเนรเทศออกจากวังตั้งแต่ลืมตาเกิด