บทที่ 2

คำว่าเปล่าไม่มีอะไร ..นั่นแหละมันยิ่งกว่ามี เพราะเขารู้จักแม่ของเขาดีกว่าใคร

"ผมเหนื่อยขอไปพักก่อนนะครับแม่" แต่เขาเป็นผู้ชายก็เลยไม่รู้ว่าจะปลอบใจแม่ยังไง

"แม่ดีใจนะที่ลูกกลับมา"

"ครับ" คนร่างหนาก้าวเดินขึ้นไปด้านบน ที่จริงเขาไม่ได้เหนื่อยและไม่ได้อยากขึ้นมาพัก แต่สิ่งที่เขาจะทำมันทำอยู่ต่อหน้าแม่ไม่ได้

พอเข้ามาถึงในห้องนอน มือหนาก็ล้วงเอาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ออกมา แล้วกดโทรออกหาใครบางคน

{"มึงว่างไหม"}

{"กูฝันไปหรือเปล่าวะ มึงจำได้ด้วยเหรอว่ามีกูเป็นเพื่อน"}

{"กูต้องการความช่วยเหลือจากมึงนิดหน่อย"} เขาเริ่มเข้าเรื่อง เพราะถ้าจะพูดสาธยายกับเพื่อนรักคนนี้คงจะอีกยาว

{"นิดหน่อยของมึงไม่มีอยู่จริง"}

{"เออ! ไม่หน่อยก็ได้ มึงช่วยสืบให้กูหน่อยสิวะ"} ว่าแล้วชายหนุ่มก็กรอกเสียงลงไปในสาย

{"มึงขอร้องหรือมึงขู่บังคับกูกันแน่วะ"}

{"ขอโทษที่กูใส่อารมณ์มากเกินไป"}

{"ขนาดกับกูมึงยังใส่อารมณ์ขนาดนี้ แล้วกับเมียน้อยพ่อมึงจะไม่เละเลยเหรอไง"}

{"อย่าพูดมาก ได้เรื่องยังไงก็รีบส่งข่าวมาหากูด้วยแล้วกัน"}

{"มึงพูดเหมือนกูจะสืบได้ง่ายๆ พ่อมึงเป็นใคร"}

{"มึงเก่งอยู่แล้วกูเชื่อฝีมือของมึง"} ที่เขาต้องได้โทรไปใช้บริการสำนักงานนักสืบของเพื่อน เพราะถ้าให้คนอื่นสืบ รับรองเรื่องนี้ถึงหูพ่อของเขาแน่