บทที่ 1

ณ. โรงแรมหรู

"ดูแอสเซสเซอรี่ของคุณเธอสิตั้งแต่หัวจรดเท้ากลัวคนไม่รู้หรือไงว่ารวย"

"ได้ข่าวว่าตระกูลนี้รวยจริงไม่ใช่เหรอ"

"ถึงรวยพันล้าน แต่มีลูกสาวที่ชอบผลาญเงินแบบนี้ไม่นานก็คงหมด"

"ใช่ๆ ดีแต่ใช้เงินไปวันๆ เรียนจบมาเป็นปีแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่เห็นไปช่วยกิจการของพ่อแม่เลย"

"อย่าพูดแรงสิหล่อนกำลังเดินมาทางนี้แล้ว"

"ว่าไงคะคุณหนู เพิ่งไปเที่ยวยุโรปมาเหรอคะ" ที่ทักขึ้นแบบนี้เพราะชุดที่เธอสวมใส่ไม่มีขายทั่วไป

"แค่เบื่อๆ ก็เลยไปหาใช้เงินเล่นค่ะ"

"มิลาน!!" หญิงวัยกลางคนรีบเดินมาคว้าแขนของมิลาน ก่อนที่จะพูดไม่ดีอะไรออกไปมากกว่านั้น

"ฉันไม่พูดอะไรหรอกแม่"

"หนูมานั่งกับแม่ดีกว่า" ว่าแล้วนางก็พาลูกสาวมานั่งที่โต๊ะเดียวกัน

"แล้วคุณพ่อล่ะคะ"

"พ่ออยู่กับท่าน"

พอได้ยินแบบนั้นสายตางามก็ตวัดมองไปกลุ่มคนที่คิดว่าท่านคนนั้นจะนั่งอยู่

"หนูมาถึงนานหรือยัง"

"ลงเครื่องก็ตรงมาที่นี่เลยค่ะ"

"ลงเครื่องแล้วตรงมา?" ผู้เป็นแม่ถามออกไปแบบสงสัย เพราะว่าชุดที่ลูกสาวสวมใส่รวมทั้งเครื่องประดับดูพร้อมมากในงานราตรีนี้

"แค่แต่งตัวมันจะไปยากอะไรคะ ก็แต่งมันในรถนั่นแหละ"

"แม่บอกว่าอย่าทำแบบนั้นแล้วใช่ไหม" เพราะถ้าลูกสาวของนางแต่งตัวในรถ คนขับรถก็ต้องเห็นน่ะสิ

"ใครจะมองก็ช่างเขาปะไรแม่ มิลานมาได้ไม่นานนะ"

"พ่อยังไม่รู้เลยว่าเรามา จะรีบกลับไปไหน"

"นัดกับเพื่อนไว้"

"จะไปเที่ยวผับเที่ยวบาร์อีกล่ะสิ"

"รุ่นนี้คงไม่ไปเที่ยววัดหรอกแม่ เข้าใกล้ไม่ได้มันร้อน"

"ไอ้ลูกคนนี้!"

ในขณะที่แม่กับลูกกำลังคุยกันอยู่นั้นก็ได้มีบอดี้การ์ดของท่านที่ถูกกล่าวถึงก่อนหน้านี้เดินเข้ามาหา

"คุณพ่อของคุณหนูให้เข้าไปพบหน่อยครับ"

"ไม่ค่ะ"

"มิลาน!!"

หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมานิดหนึ่งแบบไม่พอใจที่ถูกแม่ตำหนิ แต่เธอก็จำเป็นต้องได้ทำตาม

"หนูห้ามทำเสียมารยาทกับท่านนะ" ดุจดาวกลัวใจมิลานมาก เพราะลูกสาวของนางเป็นคนพูดตรง คิดยังไงก็ชอบพูดออกไปแบบนั้น

"มิลานไม่รับปากค่ะ" ว่าแล้วหญิงสาวก็เดินตามบอดี้การ์ดคนนั้นเข้าไป

"มาแล้วครับท่าน" บอดี้การ์ดอีกคนที่ยืนอยู่..ได้กล่าวพูดขึ้นเมื่อเห็นเธอเดินเข้าไป

"อ้าว..หนูมิลาน นั่งสิ"