บทที่ 33

มิลานตามเขาเข้ามาในห้องแบบอายๆ จะไม่ให้อายได้ยังไง ทุกคนที่อยู่ข้างนอกต่างก็มองตามเธอเป็นตาเดียว

"ทำไมเราถึงต้องมาที่นี่" จะไม่ถามก็ไม่ได้ แทนที่เขาจะรีบจัดการเรื่องของพ่อเธอ แต่ทำไมต้องมาที่นี่ด้วย

"ไม่ต้องถาม" ว่าแล้วคนร่างหนาก็ทิ้งกายลงนอนที่เตียงแบบหมดเรี่ยวแรง ที่หมดแรงก็เพราะตั้งแต่ตามหาเธอยังไม่ได้พักผ่อนเลย ..แต่เขาก็ไม่ได้แสดงอาการว่าเหนื่อยล้าออกมาให้เธอเห็น

หญิงสาวมองซ้ายขวาเพื่อที่จะหา มุมที่พอจะนอนได้ ในห้องนอนโล่งมากมีแค่เตียง และตู้เสื้อผ้า

"ทำอะไร" เขาถามขึ้นเมื่อเห็นเธอกำลังจะหย่อนกายลงนั่งที่พื้น

"ฉัน.." หญิงสาวลุกขึ้นยืน เพราะตอนนี้เธอต้องเงียบปากเงียบคำไว้ให้มากที่สุด ถึงแม้ในใจจะร้อนรุ่มมากแค่ไหนก็ตาม

"เธอจะนอนที่เตียง..หรือจะออกไปนอนกับไอ้สามคนข้างนอก"

ขาเรียวค่อยๆ ก้าวเดินมาที่เตียง แบบประหม่า แล้วก็หย่อนกายลงนั่ง มุมที่คิดว่าพอจะนอนได้บนเตียงนั้น เพราะตอนนี้เขาเล่นนอนตรงกลาง

"นอน!!"

"อึก" หญิงสาวถึงกับสะดุ้งแล้วรีบหลับตาลง

"สร้างแต่ปัญหา ไม่ได้หยุดหย่อน" สิ้นคำพูดชายหนุ่มก็นอนหันหลังให้แบบไม่สนใจ

นอนตัวแข็งทื่ออยู่แบบนั้นนานพอสมควร ก็สังเกตว่าคนข้างๆ คงหลับสนิทไปแล้ว เธอถึงกล้าปล่อยเสียงสะอื้นออกมา เพราะกลั้นมันไว้ตั้งแต่ถูกเขาตะคอกแล้ว

คิดถึงตอนเด็ก เจ็บที่สุดก็คือหกล้ม แต่เพียงไม่นาน แม่ก็เป่าให้ และมีคำปลอบใจอีกมากมายเพื่อให้ลูกหยุดร้อง

แต่ตอนนี้ ..สายตางามมองไปดูคนที่นอนอยู่ด้านข้าง ทั้งๆ ที่เธอไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ทุกอย่างมันก็ประดังกันเข้ามาที่ตัวเธอจนรับแทบจะไม่ทัน

"อืมมม" ทันใดนั้นคนร่างหนาที่เธอคิดว่าหลับไปแล้วก็พลิกตัวกลับมา แล้วกดจูบลงที่ริมฝีปากบางแบบไม่พูดพร่ำทำเพลง

ทีแรกเธอก็ดิ้นเพราะความตกใจ แต่ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งจูบแรง จนเธอต้องได้หยุดนิ่งปล่อยให้เขาจูบไป ลิ้นหนาสอดแทรกเข้ามาในโพรงปาก แล้วก็ดูดกิน โดยที่ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะเจ็บจากการกระทำของเขาไหม

"จำไว้ว่าอย่ามาใช้น้ำตากับฉัน เพราะมันไม่ได้ผล" สิ้นคำพูดริมฝีปากหนาก็แนบจูบลงมาอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้เขาไม่ทำแค่จูบ มือของเขายังพยายามถอดกางเกงที่เธอสวมใส่อยู่ออก หญิงสาวรีบปกป้องตัวเองด้วยการคว้ากางเกงตัวนั้นไว้ แต่ก็สู้แรงที่มีมากกว่าของเขาไม่ได้

พอมันหลุดออกไปแล้วเขาก็เริ่มลูบคลำตรงหว่างขา

"ปล่อยนะ!" ขาเรียวหนีบเข้าหากันแบบอัตโนมัติ พร้อมกับผลักไสเขาออก

"ถ้าจำไม่ผิดเธอบอกว่าจะเอามันแลกกับ.." ชายหนุ่มไม่ใช้แรงบังคับ เพราะถ้าเธอส่งเสียงออกมากลัวคนด้างนอกจะได้ยิน เขาก็เลยใช้หัวนิดหน่อย

"แต่คุณยังไม่ลงมือทำให้ฉันเห็นเลย"

"ก็ได้..แต่ไม่แน่ใจนะว่าจะช่วยทันไหม" เขาพูดพร้อมกับปล่อยมือออกจากน้องสาวของเธอที่กำลังลูบคลำอยู่

"นายหมายความว่ายังไง" เมื่อเป็นอิสระหญิงสาวก็รีบลุกขึ้นนั่ง ในห้องมีแค่แสงไฟสลัวที่สาดส่องเข้ามา แต่ก็พอที่จะมองเห็นหน้ากันอยู่บ้าง