บทที่ 6

Chapter 6

พลอยใสลืมตามองตามร่างแกร่งที่กำลังเดินออกจากห้องของเธอไปด้วยแววตาเศร้า จากนั้นหญิงสาวก็ถอนหายใจหนักๆ และหยัดตัวลุกขึ้นนั่งบนที่นอนสักพัก ก่อนจะก้าวขาเรียวลงจากเตียงด้วยร่างกายเปลือยเปล่าและเดินเข้าห้องน้ำไป

หญิงสาวเดินเข้าไปยืนอยู่ใต้ฝักบัว และเปิดน้ำให้ชโลมร่างให้เปียกปอน ก่อนจะยืนนิ่งๆ ให้สายน้ำไหลผ่านร่างเหมือนเม็ดฝนโปรยปรายลงมา ด้วยความรู้สึกหลากหลาย

เธอตกอยู่กับความคิดของตัวเองอยู่นาน ก่อนจะสลัดความคิดนั้นทิ้ง จากนั้นหญิงสาวก็อาบน้ำและแต่งตัวไปทำงานเฉกเช่นทุกวัน

@ สนามแข่งรถ

"ยัยพลอย..." เสียงเปาเปาเอ่ยเรียกพลอยใส เมื่อเห็นพลอยใสมองหนุ่มหล่อเจ้าของสนามแข่งรถ ยืนคุยกะหนุงกะหนิงกับหญิงสาวหน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตาอยู่หน้าตึกออฟฟิศหรูในสนามแข่งด้วยแววตาเศร้า

โดยชายหนุ่มที่ถูกแอบมอง เขาไม่รู้ตัวเลยว่า ในขณะที่เขายืนคุยอยู่กับน้องสาวของเขา ที่พึ่งกลับมาจากต่างประเทศในช่วงปิดเทอม โดยที่น้องสาวของเขายืนโอบกอดเอวสอบไว้หลวมๆ เพื่อออดอ้อนพี่ชายของเธอให้ช่วยสอนขับรถแข่ง

"ว่าไง" พลอยใสขานรับเปาเปาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่สายตาเธอยังคงจ้องมองชายหนุ่มไม่ละสายตาด้วยแววตาที่เจ็บปวด

“ยัยพลอยเอ๊ย! ถ้าแกจะรักเขา แล้วมันทำให้แกเจ็บมากขนาดนี้ แกก็ถอยออกมาได้แล้ว” บิวตี้เอ่ยบอกพลอยใสด้วยน้ำเสียงหนักใจ และใช้มือลูบหลังบางของพลอยใสเบาๆ ด้วยความสงสารเพื่อนรักจับใจ เมื่อเห็นแววตาเจ็บปวดของพลอยใส

"แกเลือกได้นะพลอย ว่าแกจะเจ็บอยู่แบบนี้ หรือแกจะเจ็บเพียงแค่นี้ แล้วเดินออกมาสวยๆ แกเชื่อฉันสิ ว่ามีหนุ่มๆ อีกหลายคนรอต่อคิวอยากได้แกเป็นเมียอีกเพียบ" เปาเปาเอ่ยเตือนสติพลอยใส เพราะเธอก็ไม่อยากให้พลอยใสเจ็บปวดอีกต่อไปแล้วเช่นกัน

"ฉันรักเขา" พลอยใสเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เพราะตอนนี้เธอกำลังสับสนอยู่ภายในใจ เพราะอีกใจหนึ่งเธอก็อยากถอย แต่อีกใจหนึ่งเธอก็อยากอยู่กับเขาแบบนี้ต่อไป

"รักน่ะรักได้ แต่แกจะทนรัก ทั้งที่แกเจ็บปวดอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ไม่ได้" เปาเปาเอ่ยพูดอย่างปลงตก ก่อนที่เธอจะถอนหายใจอย่างหนักใจ

“แกจะยอมเจ็บแบบนี้ไปเพื่ออะไร? ไหนลองบอกฉันหน่อยซิ คนเราถ้าเลือกจะรักใครสักคน เขาคนนั้นต้องทำให้เรามีความสุขสิ ไม่ใช่มายืนอมทุกข์ทำหน้าซังกะตายแบบแกอยู่อย่างนี้” บิวตี้เริ่มพูดเสียงดัง เมื่อเห็นเพื่อนของเธอยังลังเลใจที่จะก้าวออกมาจากวาโยอยู่แบบนี้

"..." พลอยใสเธอชะงักนิ่ง และคิดตามคำพูดของบิวตี้ที่เปล่งออกมาเมื่อครู่

"อีตี้เบาเสียงหน่อย สงสารมัน" เปาเปาเอ่ยปรามบิวตี้ เมื่อบิวตี้เริ่มพูดเสียงดังกับพลอยใส จนพลอยใสชะงักนิ่งไป

"เฮ้อ แกก็ดูมันสิ" บิวตี้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดและถอนหายใจออกมาอย่างหนัก ด้วยความเหนื่อยหน่ายใจกับเพื่อนของเธอ

“ฉันขอโทษนะที่ทำให้พวกแกหนักใจกับเรื่องของฉันอยู่แบบนี้" พลอยใสหันไปมองหน้าเพื่อนของเธอ พร้อมกับเอ่ยด้วยแววตาเศร้า และเม้มปากเข้าหากันด้วยริมฝีปากสั่นระริก ก่อนที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆ และเอ่ยพูดต่อ

"ขอบใจแกมากนะบิวตี้ที่เตือนสติฉัน แกด้วยนะเปาเปา แกพูดถูกแล้วบิวตี้ ถ้าจะรักใครสักคน คนคนนั้นต้องทำให้ฉันมีความสุข ไม่ใช่จะต้องมานั่งอมทุกข์อยู่แบบนี้ เฮ้อ ฉันควรเลิกเพ้อเจ้ออยากได้ความรักจากเขาสักที" พลอยใสเธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนที่เธอจะกางแขนเรียวและเข้าไปโอบกอดเพื่อนรักของเธอไว้หลวมๆ

"ถ้าแกคิดได้แบบนี้ ฉันก็ดีใจ ถึงแกจะไม่มีใคร แต่แกก็ยังมีพวกฉันอยู่ข้างๆ แกเสมอนะ" บิวตี้เอ่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงห่วงใย ถึงพลอยใสจะเป็นเพื่อนของเธอ แต่เธอก็มองหญิงสาวเป็นน้องคนเล็กของกลุ่มที่เธอห่วงใยเสมือนน้องสาวของเธอ

“คืนนี้ฉันสองคนจะไปเที่ยวบาร์โฮสต์ แกจะไปกับพวกฉันไหม?" เปาเปาลูบหลังพลอยใสเบาๆ ก่อนที่เธอจะผละออกและเอ่ยด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่มเพ้อฝันถึงหนุ่มๆ ในบาร์โฮสต์

“เสียดายชะมัด คืนนี้ฉันนัดกับนิลินไปที่ BENA CLUB แล้วน่ะสิ“ หญิงสาวเอ่ยยู่ปากอย่างเสียดาย

"แกก็เปลี่ยนที่เที่ยวไปกับพวกฉันสิ ชวนนิลินไปด้วย คลับนั้นเป็นคลับของคุณวาโย ระวังจะได้ไปเจอเขาที่นั่นล่ะ" เปาเปาเสนอความเห็น เพราะเธออยากพาพลอยใสไปเปลี่ยนบรรยากาศดูอะไรที่เจริญหูเจริญตา เผื่อว่าเพื่อนของเธอจะผ่อนคลายได้บ้าง

"เอาหน่าอีเปา ให้นังสองสาวมันไปเที่ยวตามประสาผู้หญิงใสๆ ตามสไตล์มันก่อน เดี๋ยววันหลังค่อยพานังสองสาวนี่ไปเปิดโลกกว้าง" บิวตี้เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะกับความคิดของตัวเอง

"ฉันคงไม่ซวยไปเจอเขาที่นั่นหรอกมั้ง แล้วเปิดโลกกว้างของแกคืออะไรอะบิวตี้" พลอยใสเอ่ยถามบิวตี้ด้วยความอยากรู้

"เดี๋ยวถ้าวันไหนฉันพาไปแล้วแกก็จะรู้เองว่า โลกกว้างของฉันคืออะไร" บิวตี้ทิ้งความสงสัยให้พลอยใส ก่อนจะเอ่ยชวนเพื่อนทั้งสองของเธอไปทำงาน

@ BENA CLUB