บทที่ 7

Chapter 7

"หึ! แค่คำถามง่ายๆ พี่ก็ยังตอบพลอยไม่ได้เลย ที่พี่ตอบพลอยไม่ได้ เป็นเพราะพี่คิดกับพลอยเป็นแค่นางบำเรอที่สนองความอยากของพี่แค่นั้นใช่ไหม? พะ...อื้อออ...”

ชายหนุ่มประกบจูบริมฝีปากอวบอิ่มอย่างหนักหน่วง เพื่อจะสั่งสอนคนตัวเล็กที่เอาแต่พูดประชดเขาไม่หยุด เขาจูบหญิงสาวอยู่นาน จนหญิงสาวเอามือทุบอกเขา เพราะเธอเริ่มจะหายใจไม่ออก

“ร้องไห้ทำไม?” เมื่อชายหนุ่มเห็นน้ำตาของหญิงสาวไหลออกมาเป็นทางบริเวณหางตา หัวใจแกร่งก็กระตุกวูบขึ้นมาทันที

“ในเมื่อพี่ไม่ได้รักพลอย ทำไมพี่ถึงไม่ยอมปล่อยพลอยไป ทำไมพี่ต้องหึง ต้องหวง และทำเหมือนมีใจ แต่ความจริงแล้วพี่ไม่ได้รักพลอยเลยสักนิด ทำไมพี่ต้องทำให้พลอยมีความหวังทั้งที่มันไม่มีหวังด้วย” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน

“เธออย่าพูดอะไรที่มันงี่เง่าได้ไหมพลอย” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

“...” หญิงสาวชะงักนิ่ง เมื่อเห็นท่าทีของชายหนุ่มที่ดูเหมือนเบื่อหน่ายเธอเต็มทน แล้วถ้าเขาจะเบื่อเธอขนาดนี้ เขาจะยื้อเธอไว้เพื่ออะไร ในเมื่อตอนนี้เธอก็พร้อมจะออกไปจากชีวิตของเขาอยู่แล้ว

ชายหนุ่มโน้มใบหน้าคมคายหมายจะจูบริมฝีปากอวบอิ่มอีกครั้ง แต่หญิงสาวกลับเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ก่อนที่เธอจะผลักร่างแกร่งออก แต่แรงอันน้อยนิดของหญิงสาวก็ไม่สามารถสู้แรงของชายหนุ่มได้ เขายังคงทาบทับเธอไว้แน่น

“รังเกียจฉันนักหรือไงฮะ! ถึงไม่ยอมให้ฉันจูบ” ชายหนุ่มเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ เมื่อเห็นหญิงสาวปฏิเสธสัมผัสของเขา

“อย่าทำแบบนี้กับพลอยอีกเลยค่ะพี่โย ในเมื่อพี่ไม่ได้รักพลอย พี่ก็ปล่อยพลอยไปสิคะ พี่จะมากั๊กพลอยไว้เพื่ออะไร?”

“เธอจำคำพูดของฉันไว้ให้ขึ้นใจนะพลอยใส!"

"..."

"ถึงแม้เธออยากจะออกไปจากชีวิตของฉันให้ตายยังไง ฉันก็ไม่มีวันปล่อยเธอไป เพราะเธอเป็นของฉัน” ชายหนุ่มพูดเสียงลอดไรฟัน ก่อนที่เขาจะกระแทกปากหนาทาบจูบบนริมฝีปากอวบอิ่มอย่างแรง จนได้กลิ่นคาวเลือด

“อื้อออ ฮือออ” พลอยใสร้องไห้น้ำตารินไหลอาบแก้ม เธอรู้สึกสมเพชตัวเองยิ่งนักที่ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรตัวเองได้เลย นอกจากเป็นผู้หญิงที่รอสนองตัณหาให้เขา

“อย่าร้องไห้แบบนี้สิครับ” ชายหนุ่มถอนปากออก เมื่อเห็นหญิงสาวร้องไห้ไม่หยุด ก่อนที่เขาจะเอ่ยปลอบหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน และจูบซับน้ำตาให้หญิงสาวอย่างนุ่มนวล ซึ่งเขาไม่เคยทำแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน แต่ถ้าเขาทำแล้วสามารถรั้งหญิงสาวให้อยู่กับเขาได้ เขาก็จะทำ

“ฮึกๆ...” เมื่อหญิงสาวได้รับความอ่อนโยนจากชายที่เธอรัก เธอก็ยิ่งร้องไห้อย่างหนัก

“หนูอยู่กับพี่นะครับ อยู่เป็นเด็กดีของพี่เหมือนเดิม หนูอย่าไปไหนจากพี่เลยนะครับที่รัก” ชายหนุ่มพูดปลอบประโลมหญิงสาว ก่อนที่เขาจะก้มจูบริมฝีปากอวบอิ่มด้วยความอ่อนโยน

"..." หญิงสาวใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง และใจอ่อนให้เขาทันที เพียงแค่ชายหนุ่มพูดประโยคอ่อนหวานเพียงไม่กี่คำ

"นะครับเด็กดี...อยู่กับพี่แบบนี้นะครับ" ชายหนุ่มโน้มจูบหญิงสาวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้หญิงสาวไม่ได้ปฏิเสธสัมผัสเขาแต่อย่างใด แต่เธอกลับแหงนใบหน้าหวานตั้งรับสัมผัสจากเขาด้วยความเต็มใจ และเมื่อชายหนุ่มเห็นท่าทีของหญิงสาวอ่อนลง เขาก็ยิ่งได้ใจ เขาจูบเธออย่างเร่าร้อน จากนั้นเขาก็เลื่อนใบหน้าคมคายไปซุกไซ้ที่ซอกคอขาว ก่อนจะขบเม้มเบาๆ เพื่อปลุกเร้าอารมณ์ของหญิงสาว และใช้มือสากถอดชุดเดรสสั้้นออกจากร่างบางอย่างรวดเร็ว

"อื้ออ...เบาหน่อย" หญิงสาวทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด เมื่อชายหนุ่มขบเม้มที่ยอดปทุมงามของเธออย่างแรง

"ก็นมหนูมันทั้งใหญ่ ทั้งขาว น่าดูด น่าขยำสุดๆ ดูสิครับ จับตรงไหนก็นุ่มมือไปหมด" ชายหนุ่มถอนปากออกจากเต้าใหญ่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่มและส่งสายตาแวววาวเป็นประกายให้หญิงสาว

ในขณะที่ชายหนุ่มพูดไป เขาก็ใช้มือสากบีบขยำเต้าหน้าอกใหญ่อย่างมันมือ ก่อนจะใช้นิ้วลากต่ำลงไป ลูบไล้ที่เนินอวบอูมผ่านชั้นในตัวบางที่หลงเหลือปิดของสงวนของร่างบางเอาไว้