บทที่ 7 : ผิดไปมาก

คนที่เดินเข้ามานั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากชีวนัย

เขาไม่ได้มองดลธีเลยแม้แต่ครั้งเดียว เขาตรงไปหาโรสลีซึ่งนอนจมกองเลือดและคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด เขาก้มลงและอุ้มเธอขึ้น จากนั้นเขาเหลือบมองที่ดลธีและถาม “ทำไมคุณถึงทำร้ายโรสลี”

น้ำเสียงของเขาเย็นชาเช่นเคย นอกจากนี้ยังมีกลิ่นแอลกอฮอล์ที่คุ้นเคยเมื่อเขาพูด

ก่อนที่ดลธีจะตอบสนองต่อความยินดีที่ได้เห็นเขา เธอได้พบกับข้อกล่าวหาที่โหดเหี้ยมของเขา เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นและสบตาเขา เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเธอ

“ฉันไม่ได้ทำ ฉันสาบาน!”

เมื่อมองไปที่ ชีวนัย ด้วยความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า ดลธีก็ปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เธอรู้ว่าเขาไม่เคยไว้ใจเธอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพูดถึงโรสลี เขาตาบอดเพราะความรัก

แต่ในขณะนั้น เธอไม่สามารถเก็บทุกอย่างไว้ได้อีกต่อไป เธอตั้งใจแน่วแน่ที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเธอ และเปิดเผยสีที่แท้จริงของโรสลี

ดลธีเม้มริมฝีปากเข้าหากัน รสลีนอนอยู่ในอ้อมแขนของชีวนัย มองเธอด้วยสายตาเยาะเย้ย โดยไม่สนใจเธอ ดลธีค่อย ๆ เดินไปหา ชีวนัย เธอจ้องตาเขาตรงๆ และพูดอย่างใจเย็น " ยืนห่างจากชายคนนั้นไม่ถึงหนึ่งเมตร เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วพูดอย่างใจเย็นว่า "ฉันไม่ได้นอกใจคุณ ฉันไม่ได้ทำร้ายโรสลีด้วย ฉันพูดอีกครั้ง ทั้งหมดนี้กำลังทำอยู่! แม้แต่รายงานการทดสอบความเป็นพ่อก็ยัง...”

ทันใดนั้น ขากรรไกรล่างของดลธีถูกหนีบด้วยนิ้วเรียวสองนิ้วอย่างไร้ความปราณี เสียงเย็นชาของ ชีวนัย ปรากฏอยู่บนหัวของเธอ "ดลธี ความรักที่คุณมีต่อผมมาในรูปแบบของการทำร้ายครอบครัวของผมครั้งแล้วครั้งเล่าหรือเปล่า"

“อะไร... คุณหมายความว่ายังไง” ดลธีรู้สึกงุนงง

ความจริงที่ว่าเธอรักชีวนัยมาเป็นเวลาสิบปีเต็มนั้น ผู้คนในเมืองทาโกรู้อย่างแพร่หลาย แต่เมื่อไหร่กันที่เธอเคยทำร้ายครอบครัวของเขา?

ชีวนัยจับโรสลีไว้แน่นในแขนข้างหนึ่ง เขาใช้มืออีกข้างหนึ่งกดลงบนคางของดลธีอย่างแรง จนแทบจะทุบให้แตก

“คุณผลักพ่อของผมตกจากระเบียงและทำให้เขากลายเป็นผัก และเมื่อไม่นานนี้ คุณพยายามจะฆ่าโรสลี ผมเคยเห็นมันกับตาของผมเอง ดลธี คุณจะทำลายทุกคนรอบตัวผมไหม ' อธิษฐานให้โรสลีหายดีกว่า ถ้าไม่ ผมจะทำให้คุณต้องทนทุกข์ไปตลอดชีวิต!”

น้ำตาคลอดวงตาของดลธี เธอเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกเศร้าซึมซาบเข้าไปถึงเธอ

เธอสูญเสียคำพูดและรู้สึกหมดหนทางอย่างเต็มที่

ถึงกระนั้น เธอกลับกระพริบตาและพยายามอธิบาย “เชื่อฉันเถอะ ชีวนัย ฉันไม่ได้ทำจริงๆ…”

เมื่อมองดูเธอกลั้นน้ำตาและแสดงสีหน้าเคร่งเครียด จิตใจของ ชีวนัย ดูเหมือนจะถูกดึงออก การแสดงออกที่เย็นชาของเขาอ่อนลงไม่กี่วินาที