ตอนที่ 528

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 528 ตลาดฉางหยาง ตอนที่ 528 ตลาดฉางหยาง โดย Ink Stone_Fantasy ตามที่บันทึกไว้ในเคล็ดกระบี่ปราณแกร่ง นอกจากวิชากระบี่ร่างเป็นหนึ่งจะช่วยยกระดับความเร็วเป็นอย่างมากแล้ว ยังเป็นเพราะมีพลังเวททั้งหมดของผู้แสดงวิชาอยู่ในแสงที่ห่อหุ้มทั่วร่าง อานุภาพของมันจึงไม่ใช่สิ่งที่วิชาขี่กระบี่โดยทั่วไปสามารถเทียบได้

หากศัตรูอยู่ในอากาศบริเวณใกล้ๆ แสงหลบหลีก จะได้รับผลกระทบในระดับที่แตกต่างกัน หากฝืนเข้าใกล้ล่ะก็ เนื้อหนังจะถลอกปอกเปิก ดังนั้นพอแสดงวิชานี้ออกมา ยังสามารถป้องกันการโจมตีได้ระดับหนึ่ง

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคงเป็นเพราะว่าการแสดงวิชานี้เป็นการทุ่มพลังทั้งหมด ทำให้สิ้นเปลืองพลังเวทเกินไป ด้วยระดับพลังเวทของหลิ่วหมิงในตอนนี้ ไม่อาจยืนหยัดได้นานมากนัก

และพอวิธีการนี้โจมตีไม่ได้ผล ก็เท่ากับว่าเป็นการส่งตัวเองให้อยู่ในเงื้อมมือของฝ่ายตรงข้าม ดังนั้นจะต้องระมัดระวังในการใช้ให้มาก

สำหรับหลิ่วหมิงแล้ว วิชาขี่กระบี่ของเขาเพิ่งมาถึงขั้นเริ่มต้น หากคิดจะแสดงอานุภาพวิชาขี่กระบี่ที่แท้จริงออกมา ยังต้องฝึกฝนประสบการณ์ต่อสู้จริงให้มาก

หลังจากเข้าพื้นฐานการฝึกฝนเคล็ดวิชาทั้งสองแล้ว เขาก็ตัดสินใจไปซื้อวัตถุดิบปรุงโอสถที่ตลาดอีกครั้ง เพื่อนำมาปรุงโอสถต่อ

แต่เขาก็เปลี่ยนความคิดกะทันหัน หลังจากเก็บกระบี่เล็กสีแดงเข้าไปแล้ว ก็ออกไปจากถ้ำที่พักในทันที และขี่เมฆดำทะยานไปทางหอลี้ลับ

เขารับภารกิจรวบรวมสมุนไพรจิตวิญญาณบนป้ายประกาศ จากนั้นก็ไปจากนิกายทันที และทะยานไปยังหุบเขาบางแห่ง

เวลาในสองสามเดือนต่อมา เขารับภารกิจจำนวนหนึ่งติดต่อกัน ซึ่งเป็นภารกิจที่ไม่ค่อยยากมาก แต้มคุณูปการก็ไม่สูง แต่กลับอยู่ไกลจากนิกาย ตลาดที่ไปในแต่ละครั้ง ล้วนเป็นตลาดเล็กๆ ที่ไม่ค่อยดึงความดูดสนใจผู้คน

หลังจากเขาแบ่งขายโอสถผลึกเย็นยี่สิบกว่าเม็ดแล้ว ก็ซื้อวัตถุดิบเสริมที่ต้องการมาไม่น้อย

ส่วนภารกิจในนิกายเหล่านี้ ด้วยพลังของหลิ่วหมิงที่ไม่ด้อยไปกว่าระดับผลึก ย่อมไม่ต้องเปลืองแรงอะไรมาก และสำเร็จภารกิจได้อย่างราบรื่น

สามเดือนต่อมา ชั้นสามของร้านที่มีขนาดไม่เล็กในตลาดนิกายยอดบริสุทธิ์ หลิ่วหมิงกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สีน้ำตาลตัวหนึ่งด้วยสีหน้าครุ่นคิด

หลายวันนี้ เขาได้เดินดูร้านค้าขนาดใหญ่เล็กต่างๆ ในตลาดไปหนึ่งรอบแล้ว เพียงแค่เป็นผลผลึกเขียวที่มีอายุเหมาะสม ล้วนถูกเขาซื้อไปจนหมด

หากไม่ใช่ว่าวัตถุดิบเสริมอื่นๆ ได้เตรียมไว้พร้อมแล้ว แต่ยังขาดผลผลึกเขียวจำนวนหนึ่งล่ะก็ เขาคงไม่มาถามร้านค้าที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่นี้อีกครั้ง

แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกดีใจก็คือ เถ้าแก่บอกว่าในร้านมีผลผลึกเขียวที่มีอายุราวๆ สองร้อยปีอยู่สิบกว่าลูก ถ้านับรวมสิบกว่าลูกนี้แล้ว มันเพียงพอกับวัตถุดิบเสริมที่ใช้ปรุงโอสถพอดี

“สหายท่านนี้รอนานแล้ว นี่คือผลผลึกเขียวที่ท่านต้องการ”

เวลาผ่านไปราวๆ ครึ่งถ้วยชา ชายวัยกลางคนสวมชุดสีเทาอายุห้าสิบกว่าๆ ผู้หนึ่ง ก็ประคองกล่องหยกสีเหลืองเดินขึ้นบันไดมา และวางไว้ตรงหน้าหลิ่วหมิงอย่างนอบน้อม

“รบกวนแล้ว“ หลิ่วหมิงโค้งคารวะ และรับกล่องหยกไปทันที จากนั้นก็ใช้มือข้างหนึ่งตบมันเบาๆ

ลวดลายจิตวิญญาณสีเหลืองจางๆ บนกล่องหยกเปล่งประกาย ฝากล่องเลื่อนออกมา เผยให้เห็นผลผลึกเขียวขนาดเท่ากำปั้นสิบกว่าลูกวางอยู่ด้านใน

สำหรับหลิ่วหมิงที่เคยเห็นผลผลึกเขียวมาหลายร้อยลูก ไม่จำเป็นต้องตรวจดูอย่างละเอียด เพียงแค่กวาดสายตามองผ่านๆ ก็ยืนยันได้ว่าผลผลึกเขียวเหล่านี้มีอายุราวๆ สองร้อยปี

แต่เขายังคงคว้าผลผลึกเขียวลูกหนึ่งมามาสังเกตอย่างละเอียด จากนั้นถึงวางลงไปในกล่องหยกอย่างระมัดระวัง

“ผลผลึกเขียวเหล่านี้มีอายุถึงสองร้อยปีจริงๆ ขอถามเถ้าแก่หน่อยว่า ผลผลึกเขียวทั้งหมดนี้ราคาเท่าใด?” หลิ่วหมิงแหงนหน้ามองชายวัยกลางคนทีหนึ่ง จากนั้นก็ถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“ทั้งหมดสิบสามลูก ลูกละหกพันหินจิตวิญญาณ รวมทั้งหมดเป็นเจ็ดหมื่นแปดพันหินจิตวิญญาณ” ชายวัยกลางคนยิ้มแหยๆ แล้วกล่าวออกมา

“เจ็ดหมื่นแปดพันหินจิตวิญญาณ…” หลิ่วหมิงมีสีหน้าเคร่งขรึมทันที ดูเหมือนไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน

“หากสหายผู้นี้อยากได้จริงๆ ก็จ่ายแค่เจ็ดหมื่นหินจิตวิญญาณก็พอ อย่าหาว่าข้าละลาบละล้วงเลย ดูเหมือนสหายจะไม่ได้มาซื้อผลผลึกเขียวที่ร้านเราเป็นครั้งแรก ไม่ทราบว่าผลผลึกเขียวที่สหายซื้อไป คิดจะปรุงโอสถชนิดใด? ร้านเราก็รับซื้อโอสถชนิดต่างๆ ตลอดปี หากสหายมีโอสถระดับสูง ก็มาขายที่ร้านเราได้ สหายจะต้องได้ราคาที่พอใจอย่างแน่นอน” ชายวัยกลางคนลดราคาให้หลิ่วหมิงอย่างสบายอกสบายใจ จากนั้นก็สอบถามด้วยรอยยิ้ม

”ข้าก็แค่ช่วยซื้อวัตถุดิบให้ผู้เชี่ยวชาญการปรุงโอสถในนิกายเท่านั้น ไม่รู้เหมือนกันว่าท่านจะปรุงโอสถชนิดใด” หลิ่วหมิงขมวดคิ้วขึ้นมา แต่สีหน้าดูสงบเป็นอย่างมาก

“ผู้เชี่ยวชาญการปรุงโอสถในนิกายข้าก็รู้จักอยู่ไม่น้อย ไม่ทราบ……”

“เถ้าแก่ ข้าก็แค่รับคำสั่งมาเท่านั้น ไม่อาจแพร่งพรายสถานะของผู้เชี่ยวชาญท่านนี้ได้ เอาล่ะ! ข้ายังมีเรื่องที่ต้องทำ ต้องขอตัวก่อนแล้ว” หลิ่วหมิงเก็บกล่องหยกโดยไม่รอให้ชายวัยกลางคนพูดจบ จากนั้นก็นำถุงผ้าใส่หินจิตวิญญาณมาวางไว้บนโต๊ะ และเดินออกไปอย่างรีบร้อน

แม้เขาจะระมัดระวังโดยการซื้อวัตถุดิบเสริมจำนวนมากจากร้านอื่นๆ แต่เป็นเพราะบริเวณนี้มีแค่ตลาดในนิกายที่มีผลผลึกเขียวเท่านั้น จึงต้องซื้อจากที่นี่เป็นจำนวนมาก แต่เห็นได้ชัดว่าการกระทำเช่นนี้สะดุดตาจนเกินไป และได้สร้างจุดสนใจให้กับคนจำนวนหนึ่งแล้ว

หลิ่วหมิงต่อล้อต่อเถียงอยู่ในใจไปรอบหนึ่ง จากนั้นก็ตัดสินใจว่าต่อไปไม่สามารถซื้อผลผลึกเขียวในตลาดของนิกายได้ตามอำเภอใจแล้ว