ตอนที่ 529

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 529 หอร้อยหลอม ตอนที่ 529 หอร้อยหลอม โดย Ink Stone_Fantasy หลิ่วหมิงก้าวไปข้างหน้า และนำป้ายนิกายโบกไปยังชั้นจำกัดบนประตูเบาๆ

แสงสีเขียวจางๆ กระพริบออกจากป้าย และพุ่งลงบนม่านแสง จากนั้นพื้นผิวบนประตูหินก็ค่อยๆ เปล่งประกายออกมา พอมีเสียงดัง “แอ๊ด!” ประตูก็เปิดออกมา

พอเขาเดินเข้าไปในห้องหิน ศิษย์อวบอ้วนที่สวมชุดศิษย์ดำเนินการ ก็เดินตาปรือเข้ามา

“ศิษย์น้องผู้นี้ มีภารกิจเร่งด่วนหรือ มาเช้าจริงๆ” ศิษย์รูปร่างอวบอ้วนขยี้ตา และค่อยๆ กล่าวออกมาด้วยใบหน้าสีหน้าฝืนใจ

“ขอโทษที่รบกวนเวลาพักผ่อนของศิษย์พี่ ข้ามาค่ายกลส่งตัวพิเศษเป็นครั้งแรก ครั้งนี้รับภารกิจของนิกายที่ตลาดฉางหยาง” หลิ่วหมิงคารวะและกล่าวอย่างนอบน้อม

“อ้อ! ตลาดฉางหยาง… เจ้าตามข้ามาเถอะ!” ศิษย์รูปร่างอวบอ้วนได้ยินก็ชะงักเล็กน้อย ดวงตาทั้งสองเบิกกว้างขึ้นมา หลังจากสังเกตุดูหลิ่วหมิงทีหนึ่งแล้ว ก็สะบัดแขนเสื้อหมุนตัวเดินไปด้านหลังของห้องหิน

หลิ่วหมิงแสดงสีหน้าฉงนออกมา แต่ก็ตามศิษย์อวบอ้วนผู้นี้ไปโดยไม่พูดอะไรมาก

อีกอย่างที่ทำให้หลิ่วหมิงค่อนข้างตกใจก็คือ ด้านหลังของห้องหินเป็นพื้นราบเรียบที่สร้างขึ้นภายในถ้ำภูเขา สถานที่แห่งนี้มีขนาดหมู่กว่าๆ มีค่ายกลส่งตัวสิบกว่าหลังตั้งอยู่เรียงราย

เทียบกับค่ายกลส่งตัวธรรมดาที่มีคนเข้านอกในก่อนหน้านั้นแล้ว ที่นี้กลับไม่มีคนอื่นๆ อยู่เลย

“ค่ายกลส่งตัวเหล่านี้ ส่วนมากส่งไปยังสถานที่นอกนิกายที่ค่อนข้างไกล หากเจ้าจะไปตลาดฉางหยางล่ะก็ จะต้องถูกส่งตัวในระหว่างทางหลายครั้งอย่างเลี่ยงไม่ได้” ศิษย์รูปร่างอวบอ้วนหัวเราะ และอธิบายออกมา

หลิ่วหมิงได้ยินเช่นนี้ ก็พยักหน้าอย่างเงียบๆ

“เมื่อเจ้าถูกส่งตัวไปแล้ว ทางด้านนั้นจะมีคนเฝ้าค่ายกลอยู่ เจ้าก็แค่บอกว่าต้องการไปตลาดฉางหยาง พวกเขาก็จะบอกเองว่าต้องใช้ค่ายกลส่งตัวอันใด” ศิษย์รูปร่างอวบอ้วนพูดกำชับอีกเล็กน้อย

“ขอบคุณศิษย์พี่” หลิ่วหมิงประสานมือคารวะและกล่าวขอบคุณออกมา

“เอาล่ะ! ไปที่ค่ายกลส่งตัวที่อยู่มุมทางด้านนั้น” ศิษย์รูปร่างอวบอ้วนชี้ไปยังค่ายกลสีแดงจางๆ ทางด้านซ้ายสุด

หลิ่วหมิงได้ยินก็เดินเข้าไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

ครู่ต่อมา ป้ายนิกายบนเอวเปล่งแสงเจิดจ้าออกมา แสงสีแดงพุ่งขึ้นจากค่ายตรงเท้า จากนั้นร่างของเขาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

“ศิษย์น้องผู้นี้มาเช้าขนาดนี้ ที่แท้คนที่ไปตลาดฉางหยางล้วนพิลึกกึกกือยิ่งนัก ก็ไม่แปลก! มีแต่คนพิลึกๆ เท่านั้นถึงคบค้าสมาคมกับมนุษย์ค้างคาวได้” ศิษย์รูปร่างอวบอ้วนพูดพึมพำออกมา จากนั้นก็กลับไปนอนในห้องหินต่อ

หลิ่วหมิงเพียงแค่รู้สึกว่ามีเสียงแหลมดังอยู่ข้างหูชั่วขณะหนึ่ง ดวงตาทั้งคู่มืดลง จากนั้นก็มาปรากฏตัวในเขาลูกเล็กๆ ที่ไม่รู้ว่าอยู่ห่างจากเทือกเขาหมื่นวิญญาณไปกี่หมื่นลี้

และตรงหน้าที่อยู่ไม่ไกล ก็มีค่ายกลส่งตัวราวๆ ห้าหกหลังตั้งวางอยู่

“ศิษย์พี่ผู้นี้ ต้องการไปที่ใดหรือ?” ชายหนุ่มอายุราวๆ สิบห้าสิบหกปีเดินเข้ามาโค้งคารวะเล็กน้อยแล้วถามออกมา

“ไปตลาดฉางหยาง” หลิ่วหมิงตอบกลับด้วยสีหน้าราบเรียบ

“ตลาดฉางหยางล่ะก็ เชิญศิษย์พี่ทางด้านค่ายกลสีฟ้าเลย”

“ขอบคุณมาก!” หลิ่วหมิงประสานมือกล่าวขอบคุณ จากนั้นก็เดินเข้าไปในค่ายกลสีฟ้า

ต่อมาแสงสีฟ้าก็เปล่งประกาย และเขาก็หายไปอีกครั้ง

เขาถูกส่งตัวเช่นนี้ถึงสี่ครั้ง จากนั้นก็มาปรากฏท่ามกลางหุบเขาที่เต็มไปด้วยดอกไม้และต้นหญ้าแปลกตา

พอเขาเดินวนดูในหุบเขาเล็กน้อย ก็ค้นพบว่าค่ายกลที่เป็นของนิกายยอดบริสุทธิ์มีเพียงหลังเดียว และค่ายกลที่มีลักษณะคล้ายกันก็มีอยู่หลายหลัง ทั้งยังมีคนจำนวนมากเข้าออกค่ายกลต่างๆ อย่างต่อเนื่อง และดูจากกลิ่นไอแล้ว ต่างก็เป็นผู้ฝึกฝนระดับของเหลวจำนวนหนึ่ง

หลิ่วหมิงไม่ได้สนใจคนเหล่านี้มากนัก พอเหยียบเท้าลงบนเมฆดำแล้ว ก็ทะยานออกไปทันที

ระหว่างทาง เขานึกถึงข้อมูลเกี่ยวกับตลาดฉางหยางที่สืบค้นมาก่อนเดินทาง

ในข้อมูลกล่าวได้ว่า เป็นเพราะตลาดฉางหยางแห่งนี้ตั้งอยู่ตำแหน่งที่ค่อนข้างพิเศษ เป็นพรมแดนระหว่างนิกายยอดบริสุทธิ์กับกลุ่มอิทธิพลอื่นๆ ด้วยเหตุนี้ในตลาดจึงไม่เพียงแต่มีร้านของนิกายยอดบริสุทธิ์เท่านั้น ทั้งยังมีร้านที่กลุ่มอิทธิพลอื่นๆ เปิดขึ้นมา แม้กระทั่งหนึ่งในสี่ยอดนิกายใหญ่อย่างสำนักเฮ่าหรานกับมนุษย์ค้างคาวที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงก็อยู่ในนั้นด้วย และยังมีผู้ฝึกฝนตั้งแต่ระดับศิษย์จิตวิญญาณไปจนถึงระดับแก่นแท้

และเทือกเขาต้นกล้าเขียวที่มนุษย์ค้างคาวอยู่อาศัยนั้น อยู่ห่างจากตลาดฉางหยางไม่กี่สิบลี้

หลิ่วหมิงคิดไตร่ตรองไปหนึ่งรอบแล้ว ก็วางแผนไว้ในใจ

หลังจากเหาะผ่านเทือกเขาหินที่รกร้างว่างเปล่าเป็นเวลาสิบกว่าวัน พื้นที่กว้างราบเรียบขนาดหลายร้อยหมู่ก็ปรากฏตรงหน้า

บนพื้นราบเรียบครึ่งหนึ่งเป็นหมู่บ้าน อีกครึ่งหนึ่งเป็นเมืองเล็กๆ มีแสงหลบหลีกหลายลำพุ่งเข้าพุ่งออกในเมืองอยู่ตลอดเวลา

หลังผ่านไปอีกหนึ่งถ้วยชา หลิ่วหมิงก็มาถึงอากาศที่อยู่ห่างจากตลาดไปไม่ไกล

เขาไม่ได้ร่อนลงไปในทันที แต่กลับกวาดสายตาสังเกตดูสถานการณ์ในเมืองไปรอบหนึ่ง

ตลาดฉางหยางมีขนาดใหญ่กว่าตลาดในนิกายเป็นอย่างมาก มีทางเข้าออกสองแห่งคือทางด้านตะวันออกทางกับทางใต้