ตอนที่ 944 ลูกข่าง

ในลมสีม่วงมองเห็นเส้นแสงสีขาวจางอย่างที่สุดสายหนึ่งอยู่เลือนราง มันผสมอยู่ในลมสีม่วงจนสัมผัสได้ยากยิ่ง

“นี่มันปราณจิตวิญญาณ…” หลิ่วหมิงเลิกคิ้วขณะที่ปากเอ่ยพึมพำ

ตามที่เยี่ยโจ่งบอกในร่างของอสูรยักษ์ป่าเถื่อนเป็นพื้นที่เอกเทศที่ตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง นอกจากนี้ตั้งแต่เขาเข้ามาในท้องของอสูรยักษ์ก็สัมผัสคลื่นปราณจิตวิญญาณไม่ได้แม้แต่สายเดียวจริงๆ

ถ้าเช่นนั้นปราณจิตวิญญาณเหล่านี้ในตอนนี้มาจากที่ไหนกันเล่า?

ในใจหลิ่วหมิงครุ่นคิดเช่นนี้ แต่ฝีเท้ากลับไม่หยุดแม้แต่นิด เขาเดินตามร่างของตัวอ่อนเบื้องหน้าไป ไม่นานเขาก็เดินออกจากอุโมงค์กำแพงเนื้อเส้นนี้ เบื้องหน้าเป็นทางแยกสี่ทาง

ครั้งนี้ตัวอ่อนสองตัวไม่หยุดนานเท่าไร พวกมันคืบคลานตามหลังกันไป เมื่อเลี้ยวครั้งหนึ่งก็มุดเข้าไปในอุโมงค์กำแพงเนื้อเส้นที่อยู่ทางซ้าย

ในใจหลิ่วหมิงจดจำเส้นทางที่มาอยู่เงียบๆ แล้วก็ติดตามด้านหลังตัวอ่อนไปเช่นนี้ เขาเดินผ่านอุโมงค์กำแพงเนื้อเส้นแล้วเส้นเล่า เมื่อเวลาเคลื่อนคล้อยผ่านไปก็ผ่านทางแยกมากขึ้นเรื่อยๆ รอบด้านมีตัวอ่อนปรสิตที่เกิดใหม่ปรากฏตัวมากขึ้นทุกที คล้ายกับว่าพวกมันล้วนคลานไปในทางเดียวกัน

เขาติดตามไปอย่างเงียบเชียบ เขาสัมผัสได้อย่างว่องไวว่าปราณจิตวิญญาณรอบด้านคล้ายจะหนาแน่นขึ้น

“หรือว่า…” เขาคิดถึงความเป็นไปได้หนึ่งขึ้นมา ในใจอดไม่ได้ตื่นเต้นยินดี

เวลาชั่วจิบชาหนึ่งถ้วยผ่านไปอีกหน หลิ่วหมิงหยุดยืนอยู่ในพื้นที่ว่างขนาดไม่ใหญ่สุดปลายอุโมงค์เส้นหนึ่ง

สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าเขาเวลานี้คือกำแพงเนื้อรูปวงกลมพื้นที่ราวเจ็ดแปดจั้งซึ่งไม่ต่างจากสถานที่อื่นแต่อย่างใด ตอนนี้มันมีตัวอ่อนปรสิตมากมายยั้วเยี้ยอัดแน่นอยู่ด้านใน ตัวอ่อนคลานเบียดกันไปมา มองไปเหมือนหนอนแมลงเป็นขโยงกำลังคืบคลานอยู่บนเนื้อเน่าชวนให้คนขนหัวลุกอย่างห้ามไม่ได้อยู่เล็กน้อย

ในอุโมงค์ทั้งเส้นที่เขาเข้ามาเวลานี้ก็ถูกตัวอ่อนปรสิตทะลักเข้ายึดครองเช่นกัน พวกมันตัวแล้วตัวเล่าแย่งชิงกันคลานมายังกำแพงเนื้อทรงกลมเบื้องหน้า

ภาพสัญลักษณ์เชอฮ่วนบนหัวไหล่หลิ่วหมิงแผ่แสงสีน้ำเงินอ่อนออกมาซ่อนเร้นกลิ่นอายของเขา ตัวอ่อนที่บ้าคลั่งเหล่านี้รอบด้านไม่รับรู้สักนิดว่าข้างกายยังมีพวกต่างเผ่าเช่นเขาคนนี้อยู่ด้วย พวกมันพากันคลานเฉียดข้างกายเขาไป

ตัวอ่อนทั้งหลายบนกำแพงเนื้อส่งเสียง “ฟ่อๆ” พักหนึ่งจากนั้นพวกมันก็ทยอยมุดเข้าไปในกำแพงเนื้อ ที่ว่างที่เกิดขึ้นถูกตัวที่มาทีหลังยึดครองอย่างรวดเร็ว

อุโมงค์ทั้งเส้นยังคงอบอวลไปด้วยลมกัดกร่อนสีม่วงหนาทึบ แต่หลิ่วหมิงสัมผัสปราณจิตวิญญาณแห่งฟ้าดินไม่น้อยที่ผสมปะปนอยู่ด้วยได้อย่างชัดเจน

หลิ่วหมิงครุ่นคิดในใจเร็วไว ทันใดนั้นเขาก็เอ่ยปากท่องมนตร์อย่างไร้เสียง ดวงตาทั้งสองข้างค่อยๆ ปรากฏวงกระเพื่อมสีดำวงแล้ววงเล่าขึ้นมา

วิชาอนธการค้นวิญญาณนั่นเอง!

ตัวเขาในเวลานี้ดวงตาทั้งสองข้างเห็นชัดเจนว่าปราณจิตวิญญาณแห่งฟ้าดินสายแล้วสายเล่ากำลังซึมออกมาจากกำแพงเนื้อรูปวงกลมก้อนนี้เบื้องหน้า

ภายในร่างอสูรยักษ์กับโลกภายนอกตัดขาดจากกัน มันย่อมไม่มีทางเกิดปราณจิตวิญญาณแห่งฟ้าดินขึ้นมาเองได้ ถ้าเช่นนั้นปราณจิตวิญญาณแห่งฟ้าดินที่อัดเต็มพื้นที่เหล่านี้ โฉมหน้าที่แท้จริงคือสิ่งใดไม่ต้องบอกก็รู้

ดวงตาหลิ่วหมิงเป็นประกาย เขารีบใช้จิตสัมผัสสำรวจด้านในกำแพงเนื้อ ทันใดนั้นสีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

กำแพงเนื้อที่ขวางอยู่เบื้องหน้านี้เต็มไปด้วยรัศมีสีเลือดชั้นหนึ่ง เมื่อจิตสัมผัสของเขาสัมผัสโดนก็ถูกดีดกลับมาอย่างไม่เกรงใจแม้แต่น้อย แทรกเข้าไปไม่ได้อย่างสิ้นเชิง

หลิ่วหมิงมองกำแพงเนื้อตรงหน้า ทันใดนั้นดวงตาพลันทอประกายเจิดจ้า แม้ไม่เห็นว่าเคลื่อนไหวอย่างไร แต่ปราณดำบนร่างพลุ่งพล่านออกมา ท่ามกลางปราณดำที่ม้วนถาโถมได้ยินเสียงมังกรกับพยัคฆ์คำรามอยู่เลือนราง

คลื่นพลังเวทรุนแรงทำให้อุโมงค์สั่นสะเทือน ตัวอ่อนปรสิตรอบด้านมองมาทางหลิ่วหมิงอย่างพร้อมเพรียง ตัวอ่อนไม่น้อยงอร่างแล้วดีดตัวพุ่งเข้าใส่หลิ่วหมิงท่ามกลางเสียงร้องแหลมที่เต็มไปด้วยความเป็นศัตรู

ตัวอ่อนเหล่านั้นราวกับเม็ดฝนสีแดงพุ่งเข้ามาทั่วทุกสารทิศ สภาพค่อนข้างชวนตระหนก

“เหอะ!”

หลิ่วหมิงแค่นเสียงหยัน ปราณทั่วร่างฉับพลันก่อตัวเป็นเกราะป้องกันที่มีปราณดำไหลวนเวียน

แทบจะในพริบตาต่อมาตัวอ่อนเกือบร้อยตัวก็พุ่งปักลงบนเกราะป้องกันสีดำ

รอยยุบขนาดเท่ากำปั้นรอยแล้วรอยเล่าปรากฏขึ้นบนเกราะป้องกัน จากนั้นมันก็สมานสนิทอย่างรวดเร็ว เสียงปึกๆ ราวกับเม็ดฝนกระทบใบตองดังขึ้นพักหนึ่ง แต่ไม่สะเทือนเกราะป้องกันแม้แต่น้อย

“ไป”

สองแขนของหลิ่วหมิงมีเสียงเปรี๊ยะดังก้องออกมาพักหนึ่ง ทันใดนั้นพวกมันก็หนาขึ้นหนึ่งเท่า จากนั้นเลือนหายไป พร้อมกับที่เงาหมัดสีดำสนิทนับไม่ถ้วนกระหน่ำต่อยเข้าใส่กำแพงเนื้อทรงกลมเบื้องหน้าอย่างดุดัน

จุดที่เงาหมัดพุ่งผ่าน ตัวอ่อนที่สัมผัสโดนต่างทยอยกลายเป็นเศษเนื้อกองแล้วกองเล่ากระเด็นไปรอบด้าน

ครู่ต่อมาคลื่นปราณสีดำก้อนแล้วก้อนเล่าก็ระเบิดบนกำแพงเนื้อ เสียงดังกังวานไปทั่วทั้งอุโมงค์ เกิดลมพายุสีดำขมุกขมัวสายแล้วสายเล่าพัดดังหวีดหวิดไปรอบด้านอยู่เลือนราง

กำแพงเนื้อฝั่งตรงข้ามสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ตัวอ่อนมากมายถูกสังหารเป็นเศษเลือดเนื้อปลิวกระจายในพริบตา เผยให้เห็นกำแพงเนื้อสีแดงสดที่ขยับขยุกขยิกไปมาไม่หยุดด้านหลัง

กำแพงเนื้อถูกเงาหมัดสีดำนี้โจมตีหนักหน่วงจนหลั่งเลือดออกมาไม่หยุด ยิ่งหลั่งยิ่งเจิ่งนองจนกลายเป็นสีแดงก่ำดุจโลหิต

เสียง “เปรี้ยง” ดังสนั่น!

เพียงห้าถึงหกลมหายใจหลังจากนั้นกำแพงเนื้อทั้งผืนในที่สุดก็ระเบิดแหวกเป็นทางจากการกระหน่ำโจมตีของเงาหมัดสีดำ

ทว่าในเวลานี้เองแสงรัศมีสีเลือดชั้นหนึ่งพลันโผล่ออกมาจากในกำแพงเนื้อขวางการโจมตีจากเงาหมัดที่ตามหลังมาไว้

หลิ่วหมิงสีหน้าเคร่งขรึม แสงสีดำบนร่างส่องสว่าง กล้ามเนื้อบนแขนทั้งสองข้างหนาขึ้นอีกเท่าหนึ่ง ลวดลายจิตวิญญาณสีดำสายแล้วสายเล่าปรากฏขึ้นบนผิวของเขาในทันใด

“ทลาย!”

เขาตวาดดุดันแล้วโจมตีหนึ่งหมัดออกมาอย่างรุนแรง มังกรสีดำยาวตัวหนึ่งฉับพลันพุ่งออกมาจากปราณดำบนร่าง มันแยกเขี้ยวสะบัดกรงเล็บด้วยพลังอันน่าตะลึง