บทที่ 11

ยามเผชิญหน้ากับเฉาม่านซึ่งอยู่จุดสูงสุดของขั้น 7 อาณาจักรร่างจิตวิญญาณแล้ว หลินเหยียนไม่กล้าประมาทแม้แต่นิดเดียว กล้ามเนื้อของเขามิได้ทนทานต่อคมดาบและปืน

หลินเหยียนชักดาบไม้ นัยน์ตาเขาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ ชายหนุ่มคำรามเสียงต่ำ

“พลัง 5 ส่วน วาดศาสตรา!"

ริ้วสีเหลืองทองพุ่งเข้าใส่เฉาม่าน

อย่างไรก็ตามผลลัพธ์ครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อน

เมื่อแสงแห่งดาบปะทะร่างเฉาม่าน แสงศาสตราพลันถูกสกัดกั้น แล้วแตกสลายด้วยการจู่โจมในครั้งเดียว

ตูม!

ครู่เดียวแสงดาบก็แตกสลายเป็นชิ้นๆ

สีหน้าหลินเหยียนเคร่งขรึมจริงจัง เมื่อเห็นเช่นนี้

เขารีบกระโดดหลบให้พ้นระยะโจมตีของเฉาม่านดุจลูกธนูปล่อยจากคันศร

ชายหนุ่มสะกิดปลายเท้า เขาบุกโจมตีกลับทันทีที่เฉาม่านกระโดดลงสังเวียน

ดาบไม้ในมือหลินเหยียนเคลื่อนไหวด้วยรูปแบบและทิศทางคาดเดาไม่ได้ ก่อนที่เฉาม่านจะตอบโต้ ดาบไม้ก็ฟาดใส่ศีรษะเสียแล้ว

เป๊าะ!

ทว่าดาบไม้ยังคงเป็นดาบไม้

แม้ดาบไม้อาจใช้ได้ผลกับคนทั่วไป แต่มันก็เป็นเพียงไม้ชิ้นงามสำหรับเฉาม่าน

“กรงเล็บอินทรีหัตถ์ภูตผี!” เฉาม่านตะคอก

ม่านหมอกสีเทาเข้มปกคลุมฝ่ามือของเฉาม่าน นิ้วของเขากลายเป็นกรงเล็บตวัดวูบในอากาศด้วยความเร็วสายฟ้าฟาด

ดาบไม้ของหลินเหยียนถูกทุบแหลกเป็นชิ้นๆ

เศษไม้ตกลงบนพื้นเหมือนกองขี้เลื่อย ภาพเบื้องหน้าทำให้ หลินเหยียนนิ่งอึ้ง

เมื่อเห็นรูปการณ์ เฉาม่านก็เงยหน้าหัวเราะ เขาชำเลืองมองหลินเหยียนอย่างดูแคลน

“ไอ้สวะ พวกโง่ก่อนหน้านี้ไร้ประโยชน์สิ้นดีที่แพ้ให้เจ้า!” เฉาม่านแค่นเสียงเย้ยหยัน

“หึ ข้าขยี้เจ้าด้วยมือเดียวก็ยังได้!”

เฉาม่านกล่าวต่อ "เอาล่ะ แสดงให้ข้าเห็นซิว่าเจ้ามีดีอะไรบ้าง ทำให้ข้าสนุกหน่อย มิฉะนั้น..."

ก่อนเฉาม่านจะพูดจบ สีหน้าหลินเหยียนพลันเย็นชาปานน้ำแข็ง เขาเหลือบมองเฉาม่านอย่างอันตราย

“จริงรึ? เจ้าเตรียมตัวตายแล้วหรือยัง?”

จิตสังหารน่าครั่นคร้ามระเบิดออกจากร่างหลินเหยียน ทำให้เฉาม่านตระหนกร่างแข็งทื่อ สายตาเยาะเย้ยค้างตะลึง

เฉาม่านตะลึงชั่วขณะ ดวงตาของเขาฉายแววตกใจ หลังจากนั้นเขาก็คำรามทันทีโดยไม่ปล่อยให้หลินเหยียนโจมตีก่อน

“กรงเล็บอินทรีหัตถ์ภูตผี!”

กรงเล็บภูตผีซึ่งปกคลุมด้วยหมอกควันฉีกกระชากกะโหลกของหลินเหยียนอย่างอำมหิต

อย่างไรก็ตามขณะนั้นหลินเหยียนได้ชักดาบนภาเมฆาออกมาจากแหวนเก็บของ ชายหนุ่มตวัดดาบพลางคำรามเสียงต่ำ

“วาดศาสตรา พลัง 5 ส่วน!”

ฟึบ!

ครั้งนี้แสงศาสตราแตกต่างจากครั้งที่แล้วโดยสิ้นเชิง

แสงศาสตราสีดำทมิฬสยองขวัญพวยพุ่งสู่ท้องฟ้า ความชื้นในอากาศโดยรอบคล้ายเหือดระเหยจนสิ้น

หลินเหยียนยืนอยู่ ณ ใจกลาง ลำแสงศาสตราระเบิดตูมทุกทิศทาง

เพียงชั่วพริบตาแสงศาสตรายิ่งใหญ่ได้สลายหมอกเหนือฝ่ามือของเฉาม่านให้สลายเป็นผุยผง

มันแทรกซึมเข้าไปในเลือดเนื้อกระดูกของเฉาม่านโดยที่เฉาม่านไม่ทันตั้งตัว

เพียงฟาดฟันครั้งเดียว เฉาม่านก็ล้มลงบนพื้น ไม่อาจยืนแน่วแน่องอาจได้อีกต่อไป

แขนข้างที่ขาดปลิวว่อนในอากาศ ทิ้งรอยเลือดไว้เป็นทาง

ตูม!

แสงศาสตราที่เหลือพุ่งกระแทกเสาปีศาจทั้งแปดที่ตั้งอยู่รอบ ๆ หอคอยแสงดาว ทิ้งรอยบากไว้บนเสา

วายุพัดโหมรุนแรง

ฝุ่นควันปลิวคลุ้งจากต้นเสาที่พังทลาย