บทที่ 1126 ได้รับการสืบทอดสายเอกพิสุทธิ์

ถึงแม้จะทราบว่าเรื่องราวหลังจากมาถึงขั้นนี้ ทางผากิเลนน่าจะลอบให้การดูแลสองพี่น้องตระกูลเฉิน

เหมือนกับที่รับทัณฑ์ทะลวงดาบในผาบัวแดงบนยอดเขาอัศจรรย์ แม้นจะบอกว่าไม่หลบเลี่ยงจุดอ่อน เป็นตายขึ้นอยู่กับฟ้า แต่ประมุขปฐวีหวังเจิ้งเฉิงและจักรพรรดิเอกภพจะต้องไม่ให้คนของยอดเขาอัศจรรย์แตะต้องส่วนที่ทำใหเฉินเฉียนหัวถึงตายแน่นอน

บาดเจ็บสาหัสได้ แต่ชีวิตต้องเหลือไว้

ทว่าถ้ามีโอกาสซ้ำเติมจริงๆ เยี่ยนจ้าวเกอย่อมยินดี

“หลังออกจากยอดเขาอัศจรรย์ เฉินทิศบนสองพี่น้องตำแหน่งไม่ชัดเจน ข้าเองก็ไม่รู้ว่าพวกเขาไปที่ไหน”

หลิวเจิงกู่มองเยี่ยนจ้าวเกอ ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา “พวกเขาไม่ได้กลับยอดเขาเฉียนหัว”

เยี่ยนจ้าวเกอแตะนิ้วกับริมฝีปาก “เป็นเช่นนี้จริงๆ ด้วย…”

แม้นเฉินเฉียนหัวจะไม่ใส่ใจ แต่เฉินคุนหัวจะต้องหาสถานที่เข้าฌานรักษาอาการบาดเจ็บให้แก่พี่ชายของตัวเอง เพื่อให้เขาผ่านวันเวลาที่ต้องทนกับอาการบาดเจ็บอย่างสงบสุข

เปลี่ยนเป็นเยี่ยนจ้าวเกอก็คงทำคล้ายๆ กัน กระนั้นก็ยังถามด้วยความคาดหวัง น่าเสียดายที่อีกฝ่ายไม่ให้โอกาส

เฉินเฉียนหัวใช้คัมภีร์เกิดนภาเป็นรากฐานการฝึกฝน ขณะที่อนุมานสืบสาวคนอื่นๆ ได้ ก็ทำให้ตัวเองเปลี่ยนเป็นคาดเดาไม่ได้ คนอื่นๆ ยากจะใช้วิชาทำนายตามหาร่องรอยของเขาเช่นกัน

นอกเสียจากว่าจะเชี่ยวชาญมรรคาด้านนี้โดยเฉพาะ ขณะเดียวกันก็ต้องมีคนที่มีระดับพลังฝึกปรือเหนือกว่าเขามากลงมือจึงจะมีหวัง

เมื่อซ้ำเติมไม่ได้ เยี่ยนจ้าวเกอแม้จะเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็สลัดความคิดทิ้งได้อย่างรวดเร็ว

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เรื่องราวนับว่าปิดฉากลงแล้ว ข้าขอไปแจ้งข่าวกับท่านพ่อที่ฝั่งทิศใต้ก่อน ผู้อาวุโสหลิวโปรดรักษาตัว”

หลิวเจิงกู่กล่าว “หลายปีมานี้บนโลกซ้อนโลกมีแต่ปัญหาเกิดขึ้นมากมาย สหายน้อยเยี่ยนรักษาตัวให้ดีเช่นกัน การบอกว่าเรื่องราวปิดฉากลงเกรงว่าจะยังไม่แน่ ตามคำพูดของเจ้า ระหว่างจักรพรรดิแพรขาวดำ สุดท้ายแล้วก็ต้องเกิดผลแพ้ชนะ”

“ผู้อาวุโสหลิว…” เยี่ยนจ้าวเกอถามเสียงเบา “ระหว่างจักรพรรดิแพรอาภรณ์ขาวอาภรณ์ดำ ไม่ทราบท่านสนับสนุนฝ่ายไหน”

หลิวเจิงกู่ตอบอย่างตรงไปตรงมา “หากเป็นก่อนถูกธาตุไฟเข้าแทรกจะประเสริฐสุด แต่หากเป็นหลังถูกธาตุไฟเข้าแทรกจะแย่ที่สุด หลังจากแบ่งแยกกันแล้ว ทั้งสองท่านในตอนนี้ความจริงยังบอกไม่ได้ เป็นอย่างที่เจ้าว่า คนหนึ่งยึดถืออารมณ์ ฝ่ายหนึ่งยึดถือผลประโยชน์ ถ้าต้องให้ข้าเลือก กลับเป็นอาภรณ์ดำ อย่างน้อยก็มีศักยภาพในการเติบโต หากโลกซ้อนโลกของเรามีกษัตริย์เพิ่มมาอีกคน ย่อมเป็นเรื่องดี”

การยึดถือผลประโยชน์ไม่ใช่การแสดงออกถึงความเห็นแก่ตัวโดยสิ้นเชิง

ภายใต้เงื่อนไขที่วินิจฉัยว่าผลประโยชน์ของตัวเองทำให้ทุกคนตีตัวออกมา จนทำให้ตนเองได้รับความเสียหายที่สาหัสกว่า จักรพรรดิแพรอาภรณ์ดำใช่ว่าจะไม่ช่วยเหลือคนอื่น

เพียงแต่ว่าการช่วยเหลือนี้จะมีทิศทางและเป้าหมายที่ชัดเจน

พูดอีกอย่างก็คือ มีบุญคุณต้องทดแทน หรือบอกว่าเป็นการแลกเปลี่ยน

แน่นอนว่า เป็นเพราะไม่คำนึงถึงความรู้สึกของคนอื่นๆ ในตอนที่จักรพรรดิแพรอาภรณ์ดำทำการตัดสินใจในลักษณะคล้ายๆ กัน ก็อาจจะทำให้เกิดข้อผิดพลาดในการคาดเดาคนอื่นๆ

“ถึงจะยึดถือผลประโยชน์ แต่ก็ไม่ใช่ว่าแลกเปลี่ยนกันไม่ได้ เมื่อทราบถึงพฤติการณ์ของเขา เพียงเคารพอยู่ห่างๆ หรือว่าต่างคนต่างได้สิ่งที่ต้องการ” หลิวเจิงกู่พูดตรงๆ “กระนั้นหากถามใจของข้าจริงๆ กลับไม่ชมชอบคนเช่นนี้”

เยี่ยนจ้าวเกอยิ้มอย่างหนักใจ “จักรพรรดิแพรอาภรณ์ดำหากต้องการพัฒนา จำเป็นต้องสังหารบุตรีสองคนของเขา”

“โอ้?” หลิวเจิงกู่เลิกคิ้วเล็กน้อย “เรื่องนี้สหายร่วมเส้นทางหวังแห่งผากิเลนกลับไม่ได้พูดถึง แต่เมื่อลองคิดดูให้ละเอียด ถ้าหากจักรพรรดิแพรเดินบนเส้นทางไร้รักจริงๆ คล้ายกับต้องก้าวเท้าก้าวนี้”

ประมุขอิสานผู้นี้เลิกคิ้วขาวขึ้น “เรื่องกำจัดเลือดเนื้อเชื้อไขนี้ ข้ากลับไม่สนับสนุนแล้ว เพียงแต่เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงการบรรลุมรรคาของคนอื่น ข้าเมื่อเป็นคนนอกย่อมไม่สะดวกกล่าวอะไร”

การขวางเส้นทางดุจฆ่าบิดามารดา ในโลกใบนี้นับว่าเป็นหนึ่งในความแค้นขั้นสูงสุด

เยี่ยนจ้าวเกอนวดขมับของตัวเองเบาๆ ลอบถอนใจ

ในหมู่ยอดฝีมือระดับสูงบนโลกซ้อนโลกที่ไม่เกิดความขัดแย้งกับจักรพรรดิแพรงาม ความคิดของหลิวเจิงกู่สมควรเป็นตัวแทนได้อย่างชัดเจน เป็นมุมมองของคนส่วนใหญ่