ตอนที่ 1614
บทที่ 1623 โลกอันรุ่งเรืองในที่สุดก็มาถึง
October 22, 2026
ทีปังกรพุทธะมองพระโพธิสัตว์กวนอิม กล่าวด้วยรอยยิ้ม “อาตมากับคนอื่นๆ ออกหน้าคงไม่เหมาะสม รบกวนพระโพธิสัตว์เคลื่อนไหวระหว่างพวกเรากับผู้สืบทอดสามพิสุทธิ์”
“หวังว่าจะมีจังหวะเวลาที่เหมาะสม” พระโพธิสัตว์กวนอิมส่ายหน้าถอนใจ จากนั้นก็บอกลาผละไป
ทีปังกรพุทธะใช้สายตามองเงาหลังของท่านออกไป ครู่ต่อมาก็ค่อยละสายตา
ตรงหน้าท่านเพิ่มมุกที่เปล่งแสงห้าสีจำนวนสิบแปดชิ้น
ขณะมองมุกค้ำทะเลที่หายไปหนึ่งในสี่ส่วน พุทธะผู้เก่าแก่ท่านนี้ก็ส่ายหน้า อดยิ้มขึ้นไม่ได้ จากนั้นค่อยเก็บมุกค้ำทะเล
ทีปังกรพุทธะนั่งบนดอกบัว สีหน้าสงบนิ่ง สายตาไม่สั่นไหวอีก ดวงตาค่อยๆ ปิดลง เหมือนกับามรณะภาพ
ไม่ว่าจะแดนสุขาวดีตะวันตก หรือเขาดาราทะเลดวงดาว หลังจากได้รับข่าวที่ผู้สืบทอดสามพิสุทธิ์สร้างสวรรค์สำนักเต๋า ต่างก็รักษาความเงียบงัน
โถงเซียนกับแดนสุขาวดีบัวขาวที่สะกดสำนักเต๋าสายหลักอย่างกระตือรือร้นมาโดยตลอด ยิ่งมิได้ส่งเสียงใดๆ
จักรวาลสำนักเต๋าใหม่ทั้งสามแห่งดำรงอยู่ในความว่างเปล่าไร้สิ้นสุดนอกเขตแดนอย่างตรงไปตรงมา ชัดเจนกระจ่างแจ้ง ทว่าขุมกำลังอื่นๆ กลับคล้ายมองไม่เห็นความจริงข้อนี้
เทียบกับหลายพันปีก่อน ตอนสร้างจักรวาลสำนักเต๋า โลกซ้อนโลกกับมรกตท่องฟ้าที่อยู่ด้านใน ผ่านสงครามคาวเลือดอันเนิ่นนาน ไม่อาจใช้คำพูดเดียวกันได้อีกแล้ว
ในยุคสมัยอันดำมืดหลังมหาภัยพิบัติที่สำนักเต๋าสายหลักต้องเผชิญ ไม่ทราบว่าจ่ายราคาเท่าไหร่ จึงค่อยมีสถานที่อันปลอดภัยไว้ซุกตัว ค่อยๆ วางแผนพัฒนา
สถานที่ที่เร้นลับและปลอดภัยอย่างโลกน้ำพุหยก อย่างไรก็มีน้อยสุดขีด
เวลาส่วนใหญ่คนในสำนักเต๋าล้วนแทรกตัวอยู่ด้านใน ตามหาโอกาสรอดอย่างลำบาก
การปลีกตัวไปอยู่คนเดียว ล่องลอยตลอดเวลาอย่างหลี่ซิ่งป้ากับชื่อหลานเต้าหยิน มาตรว่าไม่มีใครไปสะกดกลุ้มรุม แต่คิดจะพัฒนาสร้างความยิ่งใหญ่ แตกกิ่งก้านสาขาให้แก่ระบบมรรคาของตัวเอง แสดงให้เห็นชัดเจนว่าทำไม่ได้
ผู้เข้มแข็งระดับเซียนที่มีพลังฝึกปรือเท่ากับพวกเขา ละทิ้งการอาศัยในโลกของคนธรรมดา ย่อมไม่เป็นไร
แต่ว่าการคัดเลือกผู้สืบทอด สั่งสอนและชุบเลี้ยงผู้สืบทอด กลับไม่อาจแยกจากโลกของคนธรรมดา
ประชากรที่มีจำนวนมากพอ จึงอาจให้กำเนิดอัจฉริยะผู้โดดเด่นจำนวนไม่น้อย
สิ่งก่อสร้างระดับกลางถึงต่ำที่มั่นคงพอ จึงจะสร้างสายโลหิตได้ต่อเนื่องไม่ขาดสาย
วันนี้ผู้สืบทอดสำนักเต๋าสายหลักไม่ต้องห่วงปัญหาเหล่านี้อีกต่อไป
เทวกษัตริย์สำนักเต๋าอย่างสั่วหมิงจาง จักรพรรดิอายุวัฒนาหนานจี๋ จักรพรรดิโกวเฉิน เจ้าแม่อู๋ตัง ไม่ต้องหลบเร้นล่องลอยอยู่ในความว่างเปล่าไร้สิ้นสุดนอกเขตแดนอีกต่อไป
พวกเขาเปิดนิวาสสถาน อาศัยอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัย ขณะเดียวกันก็หมายถึงการกระจายสายสืบทอดมรรคายุทธที่มากกว่าเดิม การเจริญเติบโตของจำนวนคนมากกว่าเดิม และการสร้างโลกมนุษย์มากกว่าเดิม
ตั้งแต่นี้ไปยามจอมยุทธ์สำนักเต๋าเคลื่อนไหวในความว่างว่างเปล่าไร้สิ้นสุดนอกเขตแดน แม้นไม่ใช่ไร้ข้อกริ่งเกรงอีก แต่ก็ไม่จำเป็นต้องซ่อนซ้ายหลบขวาเหมือนสุนัขสูญเสียบ้าน กังวลว่าจะถูกคนกลุ้มรุมไล่ล่าอีกต่อไป
ทรัพยากรและของวิเศษจำนวนมากกว่าเดิม จะแก่งแย้งได้เหนือกว่าคนในขุมกำลังอื่นๆ หรือไม่ยังไม่เอ่ยถึง แต่อย่างน้อยก็สามารถอาศัยความสามารถของตัวเองไปแข่งกับคนอื่นอย่างเปิดเผยได้แล้ว
ไม่จำเป็นต้องกังวลอีกว่า อยู่ๆ จะมีศัตรูระดับสูงกว่าจำนวนมากโผล่ขึ้นมา ตนกลับไร้ผู้ยิ่งใหญ่หนุนหลัง
ก่อนหน้านี้จุดที่กระอักกระอ่วนมากที่สุดของจอมยุทธ์สำนักเต๋าอยู่ที่ ฝ่ายตนไม่มีเจ้ามรรคาที่สามารถควบคุมสถานการณ์อย่างมั่นคงได้
ปัจจุบันถึงแม้ยังไม่มี แต่ว่าค่ายกลกระบี่ลงทัณฑ์เซียนก็ได้เปลี่ยนสถานการณ์นี้แล้ว
สถานการณ์ใหญ่ไม่เหมือนเดิมแล้วจริงๆ
ขณะมองต้นผมขาวที่เกิดจากซากสังขารของเซ่าจวินหวงที่สั่วหมิงจางนำไป พวกเยี่ยนจ้าวเกอเกิดความสะท้อนใจมากมาย
ทุกสิ่งในปัจจุบัน ล้วนเป็นความคาดหวังหลังมหาภัยพิบัติของเหล่าผู้อาวุโสสำนักเต๋าแต่ละรุ่นอย่างเซ่าจวินหวง
หากไม่สะสมย่างก้าว ย่อมไม่มีทางเดินถึงพันลี้ เป็นเพราะความพยายามของคนแต่ละรุ่น แสงอรุณในที่สุดจึงยิ่งใหญ่ สุดท้ายกลายเป็นดวงอาทิตย์ลอยขึ้น เริ่มขับไล่ความมืดมนและความเย็นเยียบ
เยี่ยนจ้าวเกอแบมือ แสงสว่างที่ไม่สว่างและไม่มืดจุดหนึ่งลอยขึ้น ค่อยๆ ขยายใหญ่ สุดท้ายกลายเป็นดวงแสงขนาดมหึมาดวงหนึ่ง
หลังจากแสงสว่างหายไป สิ่งที่ปรากฏบนมือเยี่ยนจ้าวเกอก็คือกงจักรเหล็กสีดำอันหนึ่ง บนกรงจักรมีรูปสิบสองรู