บทที่ 478 มารแท้จริงจากนพยมโลก

หยวนเจิ้งเฟิงกับเฉินลี่ที่กำลังควบคุมผนึกอยู่ขมวดคิ้วขึ้นมา

พวกเขาสัมผัสได้ว่าในเหวลึกด้านล่าง นอกจากพลังอันแข็งแกร่งที่กำลังดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งเพื่อทำลายผนึกแล้ว ยังมีพลังอันชั่วร้ายที่เหมือนกันอีกสายหนึ่ง

มันแข็งแกร่ง ยิ่งใหญ่ บ้าคลั่ง และชั่วร้ายเหมือนกัน

พลังทั้งสองสายผสมกัน ดวงอาทิตย์สีทองที่กำลังเคลื่อนลงข้างล่างพลันหยุดนิ่งลง

กระแสคลื่นหลายสายพรั่งพรูขึ้นด้านบน ทำให้ดวงอาทิตย์สีทองสั่นไหวไม่หยุด

เยี่ยนจ้าวเกอกับจอมยุทธ์มหาปรมาจารย์คนอื่นที่อยู่รอบๆ ต่างรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่อยู่เบื้องล่าง

โซ่สีดำหลายสายที่เคลื่อนไหวตัดสลับกันอย่างไม่เป็นระเบียบกลางอากาศคลุ้มคลั่งมากขึ้น พากันเคลื่อนที่ไปมาไม่หยุด

ธารแสงสีแดงบนผิวโซ่สีดำสว่างวาบอย่างต่อเนื่อง ยิ่งมายิ่งส่องสว่าง ยิ่งมายิ่งเจิดจ้า พลังที่ดุร้ายน่าพรั่นพรึงยิ่งขึ้น

มารร้ายจำนวนมากที่เกิดจากโซ่สีดำนั้นดุร้ายมากขึ้น พวกมันโจมตีจอมยุทธ์เผ่ามนุษย์อย่างรุนแรง

เยี่ยนจ้าวเกอสูดลมหายใจลึกเฮึอกหนึ่ง “มีมารจริงแท้จากนพยมโลกตัวหนึ่งโผล่มาจากด้านล่าง”

ผู้อาวุโสเขากว่างเฉิงคนหนึ่งที่อยู่ด้านข้างรู้สึกลนลานเล็กน้อย “ก่อนหน้านี้นานถึงเพียงนั้น เหตุใดจึงไม่เห็นมันก่อความวุ่นวาย เหตุใดถึงโผล่มาในเวลานี้ ปัญหาของปฐพีพิภพผ่านไปหลายปีแล้ว”

ชายหนุ่มส่ายหน้า “เมื่อครู่ผนึกอ่อนกำลังลง ดวงอาทิตย์สีทองดวงนี้ลอยขึ้นด้านบน ทำให้การการสะกดร่องแยกนพยมโลกอ่อนแอ ปราณวิญญาณระหว่างสองโลกจึงแลกเปลี่ยนกันหลายส่วน”

“เมื่อได้รับผลกระทบเช่นนี้ จึงมีมารร้ายถูกดึงดูดมาอีก”

“ผ่านไปอีกสักพัก ไม่แน่ว่าจะมีมาอีก”

เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าหนักใจของคนที่อยู่รอบๆ ก็ยิ่งมืดมนขึ้นไปอีก

ดวงอาทิตย์สีทองยังคงส่องสว่างเหวลึกจนเจิดจ้า แต่มิได้จมลงอีกต่อไป กลับหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ

เยี่ยนจ้าวเกอหยีตา สัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดาของดวงอาทิตย์สีทองลูกนี้

มาตรว่าจะประสบการโจมตีจากมารจริงแท้สองตัวที่อยู่ด้านล่าง แต่พลังของดวงอาทิตย์สีทองก็ยังคงเต็มเปี่ยม ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ และมีการโจมตีจากมารร้ายเบื้องล่าง จิตวรยุทธ์และพลังชีวิตที่แฝงไว้ในผนึกจึงสลายอย่างต่อเนื่อง

แม้ดวงอาทิตย์สีทองนี้ดูเหมือนมีพลังไร้สิ้นสุด แต่กลับหยุดนิ่งและเคลื่อนไหวช้าลง กลายเป็นฝ่ายถูกกระทำ

จากการโจมตีโดยมารร้ายของนพยมโลกในตอนนี้ ยังคงไม่เห็นความเสียหายบนดวงอาทิตย์สีทองแม้แต่น้อย แต่พลังของผนึกยิ่งมายิ่งอ่อนแอลง

ความมืดเบื้องล่างยิ่งมายิ่งทรงพลัง ดวงอาทิตย์สีทองคล้ายกับกำลังจะลอยขึ้นข้างบนอีกครั้ง!

ทุกคนลงมือสะกดผนึกที่เหวลึกเบื้องล่างพร้อมกัน

“หือ?” เยี่ยนจ้าวเกอพลันเกิดความรู้สึกหงุดหงิดสุดขีดในใจ

หางตาของเขากวาดผ่านจอมยุทธ์จากสำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์กับตำหนักอัสนีสวรรค์ พอกวาดผ่านตงเซิงจวินและซี่จ้าวจวิน ก็รู้สึกขัดตาเป็นอย่างยิ่ง

ความขัดแย้งและบุญคุณความแค้นของทั้งสองฝ่ายตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันปรากฏขึ้นมาในความคิด

เบื้องหน้าเหมือนมีภาพมากมายสลับกันโผล่ขึ้นมา สุดท้ายหยุดอยู่ในตอนที่อีกฝ่ายถือโอกาสตีเหล็กตอนที่ยังร้อนเมื่อครั้งภัยพิบัติเขากว่างเฉิง

การยิงผลพลิกอาทิตย์ใส่ค่ายกลนภา ทำให้เขากว่างเฉิงประสบกับความอันตรายในการต่อสู้กับบึงไร้ขอบเขต มีจอมยุทธ์ในสำนักที่ไม่สมควรเป็นอะไรหลายนยคนต้องเสียสละชีวิตของตนเอง จึงจะทำให้ภัยพิบัติครั้งนี้สงบลงได้

ภาพที่อาจารย์ลุงใหญ่สือเถี่ยเลือดท่วมร่าง ยืนตระหง่านอยู่ด้านหน้าตนเองเหมือนรูปปั้นทราย ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมองของเยี่ยนจ้าวเกออยู่เนิ่นนาน จนทำให้ในใจของเขาเกิดความโกรธและจิตสังหารไร้ขอบเขต

สายตาของเยี่ยนจ้าวเกอเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม จิตใจสั่นสะท้าน

เขากวาดตามองรอบๆ เห็นแต่เพียงนอกจากมารร้ายที่เกิดจากโซ่สีดำหลายสาย ในเหวลึกของความมืดยังมีกระแสอากาศไร้รูปร่างอยู่ด้วยจำนวนหนึ่ง

กระแสอากาศสีดำเหล่านี้วนเวียนอย่างต่อเนื่อง แทรกอยู่ในหมอกดำอย่างไร้ร่องรอย ทำให้คนยากจะสัมผัสได้

เมื่อถูกพลังมารเหล่านี้โจมตีใส่ เยี่ยนจ้าวเกอก็รู้สึกจิตใจมั่นไม่มั่นคง ถูกสั่นคลอนได้อย่างง่ายดาย!

‘เป็นฝีมือของมารร้ายตัวที่สองหรือ?’ เยี่ยนจ้าวเกอตั้งมาธิ เคลื่อนไหวญาณจริงแท้ทั่วทั้งร่างให้กลายเป็นความโกลาหล กันพลังมารไว้ด้านนอก