บทที่ 653 ใครจะป่นกระดูกใครเป็นผุยผง?

ค่ายกลอัคคีสวรรค์อัสนีวิบัติที่ราชวงศ์ต้าเสวียนอ๋องลำบากลำบนสร้างขึ้น ถูกกระตุ้นให้ระเบิดก่อนเวลา

อีกทั้งยังไม่ใช่การระเบิดที่ทำให้เรื่องเมื่อเกิดขึ้นแล้วไม่อาจจัดการ อาณาเขตที่ถูกกระตุ้นจำกัดอยู่ที่มุมหนึ่งทางใต้สุดของเขตเกาะเฉวียนหลิง

แต่ว่าค่ายกลเดิมทีรวมเป็นหนึ่งกับธรรมชาติ ในตอนนี้ถูกทำลายไปมุมหนึ่ง จึงทำงานเร็วยิ่งกว่าเดิม ทำให้ค่ายกลทั้งหมดเกิดข้อผิดพลาด

ค่ายกลที่สั่งสมสภาวะรอสำแดงฤทธิ์ในตอนแรก พลันไม่อาจดำเนินการต่อ

ใกล้กับเกาะโม๋หลู พวกเสวียนมู่อ๋องที่รอรับมือหอกระบี่ทะเลเหนือกับจอมยุทธ์ต่อต้านต้าเสวียนที่เหลือต่างตกตะลึง

ในข่ายกระบี่ที่เกาะโม๋หลู พวกผู้คุมหอกระบี่ทะเลเหนือกู้หงรู้สึกได้ถึงความผิดปกติเช่นกัน

สถานการณ์การคุมเชิงของทั้งสองฝ่ายเปลี่ยนเป็นปั่นป่วนเล็กน้อย ต่างฝ่ายต่างเคร่งเครียด ทุกอย่างพร้อมปะทุได้ตลอดเวลา

ส่วนที่เกาะเฉวียนหลิง เพลิงสายฟ้าอันน่าสะพรึงไม่ได้ตกลงมาเหมือนสถานการณ์ปกติ กลับได้รับการดึงดูดจากไฟใต้พิภพ จับตัวกันกลายเป็นเสาแสงขนาดมหึมาพุ่งลงมาจากฟากฟ้า

เสาแสงมีความกว้างกว่าร้อยลี้ ถึงแม้จะบอกว่าเป็นเสาแสง มิสู้บอกว่าเป็นม่านแสงหนาหนักที่ปกคลุมโลกในรัศมีหนึ่งร้อยลี้ด้านล่าง

เพลิงสายฟ้าสีเขียวสีม่วงผสมกัน แฝงพลังระเบิดอันน่าสะพรึง

เสาแสงสาดไปบนผิวทะเลเบื้องล่าง ต้มน้ำทะเลจนเหือดแห้ง

แม้แต่ไฟใต้พิภพที่พุ่งขึ้นมาจากก้นทะเลก็ถูกเสาแสงกลืนกินไปพร้อมกัน โขดหินที่ก้นทะเลด้านล่างแตกร้าว

ไฟใต้พิภพที่มีขนาดใหญ่กว่าเดิมทะยานขึ้นด้านบน ปะทะกับอัคคีสวรรค์อัสนีวิบัติที่พุ่งลงมาจากท้องฟ้า ประกอบกันเป็นสมดุลอันแยบคายชั่วคราว

น้ำทะเลที่อยู่รอบๆ ระเหยหายไปเป็นจำนวนมาก ลวดลายค่ายกลของค่ายกลอัคคีสวรรค์อัสนีวิบัติในตอนแรกบิดเบี้ยวไม่หยุด

ไฟใต้พิภพหลายสายพวยพุ่งออกมาจากก้นทะเลเป็นระลอก มิติกำลังจะแหลกสลาย กลายเป็นภาพน่ากลัวที่ทุกสิ่งทุกอย่างทับซ้อนกัน

เยี่ยนจ้าวเกอบังคับให้วังฝูงมังกรเข้าใกล้อย่างสบายอารมณ์ จากนั้นก็ปล่อยคังจิ่นหยวนออกไป

หลังจากคังจิ่นหยวนออกมาแล้ว ก็เห็นภาพวันสิ้นโลกเบื้องหน้า รวมถึงเสาแสงน่าพรั่นพรึงครึ่งแดงครึ่งม่วงที่พุ่งลงมาจากฟากฟ้า

ใบหน้าของเขาพลันเขียวคล้ำ ‘ค่ายกลอัคคีสวรรค์อัสนีวิบัติเหตุใดถึงกลายเป็นเช่นนี้?’

ญาณจริงแท้ของตัวเยี่ยนจ้าวเกอและพลังของร่างแยกสมุทรสุดขอบโลกรวมกัน ลำแสงหลายสายประกอบกันกลายเป็นกรงขังกรงหนึ่ง ขังคังจิ่นหยวนไว้ด้านใน

จากนั้นเยี่ยนจ้าวเกอก็ผลักกรงให้เข้าใกล้เสาแสงที่น่ากลัวนั้น

ขนทั่วร่างคังจิ่นหยวนลุกซู่ “เจ้าจะทำอะไร”

“เห็นแล้วยังไม่เข้าใจอีกหรือ?” เยี่ยนจ้าวเกอเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ท่านว่าอาวุธศักดิ์สิทธิ์ชั้นกลางของท่านจะต้านทานการโจมตีเช่นนี้ แล้วคุ้มครองท่านต่อไปได้หรือไม่?”

“นี่เป็นเพราะมุมหนึ่งของค่ายกลอัคคีสวรรค์อัสนีวิบัติถูกกระตุ้นก่อน ว่ากันตามปกติ อัคคีสวรรค์กับอัสนีวิบัติที่รวมตัวกันมีพลังทำลายล้างสู้การเคลื่อนไหวด้วยพลังทั้งหมดของค่ายกลไม่ได้”

เยี่ยนจ้าวเกอหัวเราะเหอะๆ “แต่ว่า เพลิงสายฟ้าที่เกาะเฉวียนหลิงต้องเจอในตอนนี้ต่างรวมกันอยู่ที่นี่แล้ว พลังทำลายล้างค่อนข้างน่าดูชมดีเดียว ไม่ด้อยกว่าการทำงานด้วยพลังทั้งหมดของค่ายกลทั้งค่ายเลย”

คังจิ่นหยวนถลึงตามองเขา “เจ้าบังอาจนัก! ข้าจะต้องสับศพเจ้าเป็นหมื่นชิ้น!”

“ข้ากลัวยิ่งนัก” เยี่ยนจ้าวเกอพูดด้วยรอยยิ้ม

ขณะที่พูด เขาผลักมือออก กรงขังที่ขังคังจิ่นหยวนกับเกราะฟ้าดินไว้เข้าใกล้เสาแสงที่น่ากลัวเบื้องหน้า

เกราะฟ้าดินที่คุ้มครองคังจิ่นหยวนมาแต่ไหนแต่ไร ถึงกับสั่นไหวเล็กน้อย

คังจิ่นหยวนรู้สึกได้ว่ามีเงามืดแห่งความตายครอบคุมตัวเองแล้ว

ความรู้สึกที่เย็นเยียบนั้นรุนแรงอย่างไม่เคยมีมาก่อน

ในที่สุดเขาก็อดทนไม่ไหว กรีดร้องขึ้นมา “ข้าไม่ต้องการของวิเศษของเจ้าแล้ว ข้าจะไม่สร้างความลำบากให้เจ้าแล้ว!”

“เหตุใดคำขอร้องของท่านจึงทำให้รู้สึกไม่พอใจนักนะ?” เยี่ยนจ้าวเกอยิ้มอย่างสง่างาม “ของของข้าเป็นของของข้าตั้งแต่แรก ท่านแค่อยากได้ก็เอาไปได้หรือ? คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?”