บทที่ 865 เยี่ยนจ้าวเกอที่เตรียมตัวมาแล้ว

สภาพแวดล้อมในตอนนี้กลับทำให้เยี่ยนจ้าวเกอนึกถึงในตอนที่สำนักตนหาวิธีบีบบังคับหวงกวงเลี่ย ที่เข้าฌานฝึกฝนอยู่ในสำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์ออกฌานมาก่อนเมื่อครั้งยังอยู่ในโลกแปดพิภพ

เพื่อรับประกันว่าหวงกวงเลี่ยจะประสบความสำเร็จ สยบแปดพิภพเข่นฆ่าไปทั่วสี่ทิศหลังออกฌาน สำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์จึงต้องอดทนอดกลั้นไม่น้อย

น่าเสียดายสุดท้ายแม้นว่าหวงกวงเลี่ยจะออกฌานสำเร็จ มีพลังเพิ่มขึ้นอีกขั้น ก็ยังมาเอาศีรษะกระแทกเลือดไหลอาบอยู่ใต้ตีนเขากว่างเฉิงในโลกแปดพิภพอยู่ดี

หวงกวงเลี่ยกับสำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์ในตอนนี้ได้กลายเป็นประวัตศาสตร์ไปแล้ว

แต่ว่าเหมือนเรื่องราวในอดีตฉายซ้ำ เพียงแต่ครั้งนี้ฝ่ายป้องกันกลับกลายเป็นเขากว่างเฉิงเสียเอง

ใบหน้าบนท้องฟ้ามองเขากว่างเฉิงกับร่างแยกสมุทรสุดขอบโลกอย่างเรียบเฉย “เยี่ยนจ้าวเกอ ถ้าหากเจ้าเป็นผู้สืบทอดของราชันพระอาทิตย์จริงๆ เช่นนั้นก็มีแต่บุคคลที่ยิ่งใหญ่ท่านนี้ที่ช่วยเหลือเจ้าได้”

“ถ้าหากไม่ใช่ วันนี้เขากว่างเฉิงของเจ้าจะกลายเป็นสำนักที่ก่อตั้งอยู่บนโลกซ้อนโลกสั้นที่สุด”

บนร่างของร่างแยกสมุทรสุดขอบโลกในตอนนี้ไม่ปรากฏสภาวะของคุนเผิงและปราณของมังกรแท้แม้แต่น้อย

มันถูกเงาแสงของเทาเที่ยครอบคลุมอยู่ เหมือนกับกลายเป็นจอมปีศาจเทาเที่ยตัวจริงเสียงจริง

ถึงแม้จะเป็นเพราะพลังฝึกปรือไม่ถึง จึงไม่อาจแสดงพลังของกระบี่ปีศาจเทาเที่ยอันเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ชั้นสูงออกมาถึงขีดสุดได้ แต่ก็อันตรายสุดประมาณอยู่วันยันค่ำ

ในฐานะที่เป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ชั้นสูง กระบี่ปีศาจเทาเที่ยเป็นอาวุธที่อยู่เหนือกว่าหอกราชาลี้ลับ

ทว่าคู่ต่อสู้ตรงหน้ากกลับน่ากลัวยิ่งกว่า

แม้ว่าจะเป็นจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นแปด ขั้นสะพานเซียนระยะกลาง แต่เยี่ยนจ้าวเกอก็รู้สึกว่าต่อให้เขาต้องเผชิญกับยอดฝีมือเก่งกาจระดับจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นเก้า เขาก็ไม่ตกเป็นรอง

ตัวเขามีพรสวรรค์ล้ำเลิศอยู่แล้ว อีกทั้งยังฝึกฝนวรยุทธ์สะท้านโลกอย่างคัมภีร์นภากาลเวลา พลังของผู้วิเศษเซิงจึงไม่ธรรมดา

ระดับพลังฝึกปรือยิ่งสูง ยอดฝีมือในระดับเดียวกันยิ่งมีน้อย ระหว่างกันมีระยะห่างสั้นยิ่ง

สามารถกลายเป็นยอดฝีมือระดับนี้ได้ ในตอนยังอายุน้อยมีใครที่ไม่ใช่อัจฉริยะที่ไร้ศัตรูในระดับเดียวกัน และข้ามระดับเอาชนะคู่ต่อสู้ส่วนใหญ่ในสภาพแวดล้อมที่ตัวเองเติบโตและอาศัยอยู่ได้บ้าง

เมื่อมาอยู่ในระดับจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นเจ็ด โดยเฉพาะในระดับจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นแปดขั้นเก้า การต่อสู้ข้ามระดับก็กลายเป็นเรื่องที่หาเจอได้ยาก มีความเป็นไปได้ค่อนข้างต่ำ

แค่ห่างกันเพียงระดับเดียว พลังเฉลี่ยก็มีช่องว่างมหาศาล

ยอดฝีมือระดับนี้ พรสวรรค์ส่วนตัว วาสนาทีได้พบเจอ วรยุทธ์ที่ฝึกฝน ต่างเป็นตัวตนที่อยู่ในระดับสูงสุดทั้งสิ้น

ทว่าเมื่อผู้วิเศษเซิงมาอยู่ในระดับนี้ ก็ยังคงเป็นผู้โดดเด่นอยู่ดี

เหมือนกับหลินฮั่นหัวและคังผิง

เยี่ยนจ้าวเกอเชื่อว่า ถ้าหากหลินฮั่นหัวเพื่อปกปิดชาติกำเนิดของตัวเอง จึงไม่ใช้พลังทั้งหมด ยังไม่อาจจะเอาชนะผู้วิเศษเซิงได้

และสิ่งที่ทำให้เยี่ยนจ้าวเกอสนใจก็คือ อีกฝ่ายอาจจะมีความสามารถอื่นๆ ที่ซ่อนไว้ด้วย

ไม่เช่นนั้นกู้หงคงไม่ถูกจับเป็น

ตอนนี้ชายชราผู้นี้ได้ใช้กระบวนท่ากระบี่กาลเคลื่อนคล้อยที่พวกคังผิงไม่เคยเข้าใจอย่างถ่องแท้

เพียงหนึ่งกระบี่ มิติเวลากลับสับสน แยกกันออกเป็นมิติที่มีเวลาช้าเร็วไม่เท่ากันจำนวนนับไม่ถ้วน ต่างฝ่ายต่างฉีกกระชากและบิดเบี้ยวกันและกัน

อย่าว่าแต่จะเป็นคู่ต่ออยู่ที่อยู่ในระดับต่ำกว่าขั้นสะพานเซียน

ต่อให้เป็นยอดฝีมือที่เป็นจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นเจ็ด ขั้นสะพานเซียนระยะต้น เมื่อเผชิญหน้ากับกระบี่นี้ ก็มีแต่ต้องเผชิญกับความพ่ายแพ้สถานเดียว!

ร่างแยกสมุทรสุดขอบโลกกระตุ้นกระบี่ปีศาจเทาเที่ย หยวนเจิ้งเฟิงควบคุมค่ายกลเอกพิสุทธิ์ แม้จะร่วมมือกัน ทว่าครั้นเผชิญหน้ากับการโจมตีอันเด็ดขาดนี้ ก็ยังรู้สึกกินแรง

มิน่าถึงได้ตีเกาะมนุษย์สำริดที่มียอดฝีมือระดับจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นเจ็ดสามคนคอยคุ้มครองแตก

มิน่าถึงได้ตีข่ายกระบี่บนดินแดนเพิงหินโม่ที่สั่งสมปราณกระบี่มานับร้อยนับพันปีของหอกระบี่ทะเลเหนือแตก

ร่างแยกสมุทรสุดขอบโลกสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง “ท่านอาจารย์ปู่ มอบสิทธิ์ควบคุมค่ายกลให้แก่ข้า”

ร่างจริงเข้าฌานปิดตาย ทำให้ความคิดของร่างแยกสมุทรสุดขอบโลกไม่ปราดเปรียวนัก ไม่อาจทำเรื่องที่จำเป็นต้องใช้ความละเอียดละอ่อนอย่างการควบคุมค่ายกลได้ดีเท่าไร

ทว่าในตอนนี้จำเป็นต้องลงมือแล้ว

หยวนเจิ้งเฟิงไม่กล่าวพิรี้พิไร ในม่านตาสองข้างมีลวดลายอาคมกะพริบขึ้น แสงสว่างสลายไป

ในม่านตาทั้งสองข้างของร่างแยกสมุทรสุดขอบโลกมีประกายแสงสว่างขึ้นแทน

ลวดลายค่ายกลสองสายหมุนวนพร้อมกัน ปราณบริสุทธิ์มากมายจากค่ายกลเอกพิสุทธิ์เพิ่มพลังให้แก่ร่างแยกสมุทรสุดขอบโลก

สืบเนื่องจากการกระตุ้นของร่างแยกสมุทรสุดขอบโลก ค่ายกลทั้งค่ายพลันสั่นสะเทือนเลือนลั่น