INTRO - NC ไม่ใช่เหยื่อ

“หนูต้องให้เงินพี่หรือเปล่าคะ”

“ยังไง?”

“ก็… เรานัดกัน”

“อ่า ใช่”

ท่ามกลางห้องพักสุดหรูชั้นบนสุดของโรงแรมราคาสูงเกินเอื้อม เสียงพูดคุยระหว่างคนแปลกหน้าที่เพิ่งนัดเจอกันผ่านแอปฯ หาคู่ดังคลออยู่ในบรรยากาศ เพียงแค่สบตาคนตัวสูง คำพูดที่ ฌานิน ตั้งใจจะเอ่ยทั้งหมดก็กระเจิงหายไปในพริบตา สายตาแพรวพราวเจ้าเล่ห์และดูอันตรายคู่นั้น ราวกับมนตร์สะกดให้แข็งทื่อทั้งตัว

“ยังไง รอฟังอยู่”

“หนูไม่เคยนัดกับใครแบบนี้… ปกติเขาไม่ต้องให้เงินเหรอคะ”

หนุ่มร่างสูงหน้าตาดี ทายาทตระกูลทรัพย์หิรัญสกุลเหยียดยิ้ม คลื่นไม่เคยเจอผู้หญิงที่ท่าทางใสซื่อแบบนี้มาก่อน

จนไม่แน่ใจว่าเธอกำลังแสดงละครหรือเป็นตัวจริงกันแน่ เพราะถ้าใสซื่อจริงคงไม่เปิดแอปฯ หาคู่แล้วนัดผู้ชายมาเจออย่างนี้

“เอาสิ แล้วหนูจะจ่ายให้พี่เท่าไรดี?” เขาโน้มตัวลงมาถามคนที่ตัวเล็กกว่า ดวงตาคมทอดมองใบหน้าจิ้มลิ้ม แก้มขึ้นสีแดงระเรื่อเหมือนลูกพีช ชวนให้นึกถึงเด็กสาวไร้เดียงสา น่าแปลกที่เธอเลือกจะมานั่งตรงหน้าเขาในตอนนี้

“หนูมีเงินไม่มากนะ แบ่งค่าขนมมาให้ สามพันได้ไหมคะ”

เสียงหวานพูดออกมาแทบไม่กล้าสบตา ราวกับกลัวว่าเขาจะหัวเราะเยาะ และก็จริง คลื่นหัวเราะต่ำในลำคออย่างอดไม่ได้ ปลายนิ้วยกขึ้นแตะริมฝีปากอิ่ม ก่อนจะขยับไปใกล้ ๆ กระซิบข้างหู

“พี่ให้ฟรี”

“มะ… มันจะดีเหรอคะ”

“ดีสิคะ”

“…” ใบหน้าจิ้มลิ้มร้อนวาบราวกับถูกไฟแผดเผา หัวใจเต้นแรง เธอกำลังถามตัวเองว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ปากหวานขนาดนี้กัน

“เริ่มเลยดีไหม?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยใกล้ ๆ จนลมหายใจร้อนกระทบผิวแก้ม

“อื้อ” กำปั้นน้อย ๆ แนบข้างลำตัวที่เอาแต่สั่นเทาคลื่นแสยะยิ้ม แววตาเจ้าเล่ห์แฝงอันตรายคู่นี้มักจะทำให้ใครหลายคนลุ่มหลงได้ง่าย ๆ เพียงสบตา ไม่เว้นแม้แต่คนตัวเล็กตรงหน้า เธอนิ่งงันเหมือนถูกตรึงเอาไว้ ฝ่ามือใหญ่เลื่อนไปบีบเคล้นก้นนุ่ม เพียงสัมผัสแรกทั้งร่างของเธอก็สะดุ้งตัวสั่น ราวกับไม่เคยถูกชายคนไหนลูบไล้แบบนี้มาก่อน

“อายุเท่าไร?”

เขาถามขณะถอดเสื้อผ้าของตัวเอง ทว่าเธอกลับนิ่ง ท่าทางไร้ประสบการณ์ยิ่งเร้าอารมณ์ ในใจคลื่นคิดเพียงอย่างเดียว

เด็กสาวที่ทำตัวใสซื่อแบบนี้ ข้างในจะฟิตแน่นขนาดไหน

“ยะ... ยี่สิบเมื่อวานค่ะ”

“อ่า” หัวใจของคลื่นหล่นวูบ เกือบยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อ

หากนัดกันเร็วกว่านี้แล้วไม่ถามอายุ ไม่อยากคิดเลยว่าจะเป็นยังไง ที่แน่ ๆ คงถูกพ่อส่งไปปรับทัศนคติที่ฝรั่งเศสอย่างแน่นอน

หลังถอนเสื้อออกจนเผยให้เห็นแผงอกกำยำปรากฏต่อสายตาคู่กลมของคนตัวเล็ก ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นยืน

เกี่ยวปลายนิ้วปลดตะขอกางเกง

“จะ จะ ถะ ถอดเลยเหรอคะ”

“หืม? จะต้องรออะไรอีก ก็มาที่นี่เพื่อเรื่องนี้ไม่ใช่หรือไง”

ฌานินร้อนผ่าวไปทั้งหน้า ครั้งแรกที่ได้เห็นเรือนร่างผู้ชายเต็มตา แถมยังเป็นคนแปลกหน้า ไอร้อนวูบวาบไหลผ่านจนตัวสั่น มือเรียวเปียกชื้นชุ่มด้วยเหงื่อ ไม่รู้เลยว่าควรทำอะไร ขณะที่เขาถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น

และทันทีที่กางเกงราคาแพงถูกดึงลงจนพ้นท่อนขา บางสิ่งกลางลำตัวก็เด่นชัดจนกระแทกเข้ามาในสายตา คนตัวเล็กกัดริมฝีปากแน่นทันที รีบเบือนหน้าไปอีกทาง ใจเต้นสั่นระรัวแทบจะหลุดออกมาจากอก ไม่มีเวลาให้เธอตั้งตัว จู่ ๆ ร่างสูงก็โถมลงมาคร่อมจนต้องเอนหนี พยายามถดถอยออกห่างอย่างลนลาน ทำให้ถูกฝ่ามือหนาคว้ามาตรึงเอวบางเอาไว้พร้อมเสียงปรามดุดัน

“อยู่เฉย ๆ จะขยับหนีทำไม”

“ตะ... ตรงนั้นมัน น่ากลัว” ฌานินเอ่ยเสียงสั่น ดวงตากลมเผลอมองต่ำไปตรงกลางลำตัวอีกครั้งเท่านั้นก็วูบไหว ยิ่งเห็นมันแทรกเข้ามาระหว่างขาเรียว เหมือนขนาดยิ่งใหญ่ขึ้นกว่าเดิมคลื่นหัวเราะต่ำในลำคอ ก้มลงซุกซอกคอขาว ปลายจมูกลากถูไถเชื่องช้าไปพร้อมก้านนิ้วที่ค่อย ๆ เกี่ยวเสื้อตัวบางให้เลิกสูงขึ้น จนเผยบราลูกไม้ที่ปิดคลุมเนินอกขนาดใหญ่เกินตัวเอาไว้

ใบหน้าหล่อผละขึ้นมามองชื่นชมอกคู่งามก่อนจะโน้มลงไปอีกครั้ง ฝ่ามือหนาบีบขยำอกใหญ่เต็มมือ อีกข้างใช้ริมฝีปาก

ลากเลียเร้าอารมณ์ กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากผิวของเธอยิ่งกระตุ้นความต้องการ

“ดะ เดี๋ยว แฮ่ก~ เดี๋ยวก่อน อ๊ะ” เสียงหวานห้ามปราม มือเล็กสั่นระริกพยายามดันอกแกร่งออกห่าง แต่ในช่องท้อง

กลับปั่นป่วนวูบวาบจนเกือบลืมหายใจ

ดวงตาที่เคยแพรวพราวเจ้าเล่ห์ของร่างสูงพลันจ้องดุ ลมหายใจร้อนพ่นออกมาแรง ๆ อย่างหงุดหงิด ดูเหมือนเธอจะเล่นตัว อินกับบทเหยื่อผู้ไร้เดียงสามากเกินไปซะจนน่ารำคาญ มือหนาคว้ากระชากปลายคางมนขึ้นมาจ้องเขม็งด้วยความไม่สบอารมณ์