สิ้นลาย - 01 โลกกลม

… เวลาผ่านไปห้าเดือน

ภายในห้องเช่าเล็ก ๆ ของตึกที่แออัดไปด้วยผู้คนและความวุ่นวาย ฌานินเลือกที่นี่เพราะค่าเช่าถูก พอจะประทังชีวิตได้ เธอหนีออกจากบ้านมาอยู่ลำพัง หลังรู้ว่าพ่อคิดจะจับตัวเองไปขายให้เสี่ยเจ้าของบ่อน ทว่าลึก ๆ ในใจก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ เพราะสุขภาพของพ่อไม่แข็งแรงนัก

ดวงตากลมทอดมองเพดานของห้องด้วยความว่างเปล่า พลันนึกย้อนกลับไปถึงเรื่องราวเมื่อห้าเดือนก่อน

“ไปขึ้นรถ”

“พะ พ่อ ฌา อึก~ ฌาไม่บริสุทธิ์แล้ว”

“ว่ายังไงนะ!!”

“ไหนแกบอกว่าลูกสาวบริสุทธิ์ แบบนี้เท่ากับย้อมแมวขายให้เสี่ย ไม่กลัวเงาหัวไม่มีหรือไง”

หลังจากวันนั้น เธอหนีออกจากบ้าน เพราะหากอยู่ต่อก็ไม่รู้เลยว่าตัวเองจะถูกขายให้ใครอีก เวลานั้นคนเดียวที่ฌานิน

คิดถึงสุดหัวใจคือแม่ที่ล่วงลับไปแล้ว

หลังแม่เสีย พ่อก็จมอยู่กับเหล้าอย่างหนัก ก่อนถูกชักชวนให้เข้าไปเล่นการพนันในบ่อน จากบ้านที่เคยมีฐานะพอสมควร ตอนนี้แทบไม่เหลือสมบัติอะไร

ตอนนี้สิ่งเดียวที่ร่างเล็กยังมีอยู่คือสมบัติชิ้นสุดท้ายที่แม่ทิ้งไว้ให้ก่อนจากไป เธอใช้มันเป็นทุนเล็ก ๆ เพื่อส่งเสียตัวเองเรียน

และแหวนเพชรที่ไม่กล้าตัดสินใจขาย เพราะเป็นของสำคัญที่แม่หวงแหน

เรื่องราวอัปยศที่เคยทำลงไปเมื่อห้าเดือนก่อน ฌานินพยายามบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ลืม อย่าได้หวนคิดถึงอีก

ทว่าภาพเหล่านั้นกลับชัดเจนในความทรงจำ

เธอยังจำได้ทุกอย่างทั้งแววตาเจ้าเล่ห์ ใบหน้าหล่อ แม้กระทั่งน้ำเสียงของเขา ชายที่ถูกเลือกให้เป็นคนแรกผ่านแอปฯ หาคู่

แชตกลุ่ม

ปอร์เช่: เบื่อว่ะ ปิดเทอมทีไร เหงาฉิบ เบื่อหน้าไอ้เปอร์

ขวัญใจ: พี่คูเปอร์ พี่ชายนายใช่ไหม ที่เคยเล่า

ปอร์เช่: ใช่

เสียงแจ้งเตือนแชต เรียกให้มือเรียวหยิบโทรศัพท์มาเปิดดู ก่อนจะเห็นข้อความของเพื่อนกำลังพิมพ์คุยกันอยู่ ปอร์เช่คือเพื่อนใหม่ที่เพิ่งทำความรู้จักกันได้ไม่กี่เดือน เขาย้ายเข้ามาเรียนกลางเทอม จริง ๆ ทำไม่ได้แต่ได้อิทธิพลของเพื่อนพี่ชายช่วย

ส่วนขวัญใจคือเพื่อนซี้คนสนิทของฌานิน ทั้งคู่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมอต้น

ฌานิน: บ่นอะไรเช่

ปอร์เช่: คนสวยของเช่มาแล้ว

ขวัญใจ: มันเข้ามาในกลุ่มเรา เพราะมีจุดประสงค์แอบแฝงแน่ ๆ

ฌานินหัวเราะเบา ๆ แม้จะรู้จักกับปอร์เช่ไม่นานมาก

แต่ทุกคนก็สนิทกันเร็วเพื่อนของเธอคนนี้แพรวพราวใช่ย่อย เรียกว่าเสือผู้หญิงเลยก็ยังได้

ปอร์เช่: จะไปอู่กับไอ้เปอร์ สาว ๆ มีใครอยากไปเล่นอู่พี่บอลด้วยกันไหมครับผม

ขวัญใจ: ก็แค่อู่ซ่อมรถมีอะไรให้น่าไปเล่น

ปอร์เช่: ไม่รู้ซะแล้ว โซนนี้มันเด็ด

ขวัญใจ: อะไรที่ว่าเด็ด

ปอร์เช่: รู้จักลูกชายตระกูลทรัพย์หิรัญสกุลไหม ถ้าไปบางทีอาจจะได้เจอ

ขวัญใจ: ถามจริง ใครบ้างจะไม่รู้จัก หล่อกันขนาดนั้น แต่แต่งงานมีครอบครัวไปแล้วนี่

ปอร์เช่: ยังเหลือคนนึงชื่อคลื่นแต่ไม่ค่อยไปที่อู่ นอกจากเอารถไปให้พี่บอลแต่ง ส่วนมากจะเจอที่สนามกับคลับโคตรจะเสือเลยคนนี้

ขวัญใจ: กรี๊ด! ฉันจำได้ เขาหล่อมาก นายรู้จักเหรอเช่

ปอร์เช่: เคยเจอบ้าง พี่คลื่นเป็นเพื่อนไอ้เปอร์

คนตัวเล็กมองแชตที่เพื่อนกำลังส่งโต้ตอบกันอยู่

เธอพิมพ์ตามไม่ทัน ทำได้แค่อ่านเงียบ ๆ กระทั่งถึงประโยคของขวัญใจที่ดูเหมือนจะตื่นเต้นกับชื่อชายคนนั้นไม่น้อยเลย

ด้วยความอยากรู้ จึงแตะนิ้วเรียวบนแป้นพิมพ์ตั้งคำถาม

ฌานิน: หมายถึงใครกันอยู่เหรอ

ขวัญใจ: นี่! ไม่สนใจโซเชียลก็เป็นงี้ ถ้าฉันไม่บอกแกจะรู้จักใครบ้าง เดี๋ยวฉันหาภาพให้ หล่อมาก

ฌานิน: ไม่ต้องส่งภาพมาก็ได้ ฌาไม่ได้บ้าผู้ชายแบบขวัญนะ

ปอร์เช่: ฮู๊ว จุกเลย

ขวัญใจ: ไม่สะเทือนหรอก เพราะเป็นความจริง ว่าแต่ไปไหมฌา อยู่ห้องน่าเบื่อจะตาย

ฌานิน: ไม่เอา ไม่รู้จักใครเลย จะไปได้ยังไง

ขวัญใจ: เผื่อดวงดีได้เจอพี่คลื่นนะแก

ฌานิน: ขวัญไปกับเช่เลย ฌาไม่ไป

ขวัญใจ: ไม่เอา ฉันอยากให้แกไปด้วย เปิดหูเปิดตาหน่อย ออกมาสังเคราะห์แสงบ้าง

ปอร์เช่: ไปด้วยกันได้ ช่วงค่ำ ๆ พวกพี่มันตั้งวงดื่มทำความรู้จักคนอื่น ๆ บ้าง หาคอนเนกชันให้ตัวเองไงฌา รวย ๆ กันทั้งกลุ่มเลยนะขอบอก