ตอนที่ 2
สิ้นลาย - 02 เผชิญหน้าอีกครั้ง
September 18, 2026
คนตัวเล็กยังเอาแต่ปิดปากเงียบ ยิ่งได้ยินว่าอีกฝ่ายมองมาทางนี้ เหมือนเลือดในร่างกายสูบฉีดหัวใจที่เคยหยุดเต้น
พลันเปลี่ยนเป็นจังหวะถี่รัวจนแทบจะหลุดออกจากอก มือที่กำแน่นเปียกชุ่มและสั่นเบา ๆ
“หล่อจัง หล่อแบบไม่ต้องพึ่งฟิลเตอร์เลยจริง ๆ ไม่แปลกใจหรอกว่าทำไมถึงได้ฉายาเสือ หน้าตาระดับนี้ ผู้หญิงคนไหนก็อยากลองทั้งนั้น”
“…”
“ยัยฌา แกเป็นอะไร เอาแต่ก้มหน้า แพ้ความหล่อพี่คลื่นขนาดนั้นเลยหรือไง”
“อื้อ”
“ตอนตัวท็อปมหาลัยอย่างพี่นับหนึ่งมาจีบ แกยังไม่เสียอาการขนาดนี้เลยนะ”
ฌานินอยากชวนเพื่อนกลับ ทว่าหากลุกขึ้น ยังไงก็ต้องเดินผ่านไปด้านหน้าที่ชายตัวสูงยืนอยู่ เธอเลือกทางไหนได้บ้าง นอกจากนั่งตรงนี้และย้ำกับตัวเองซ้ำ ๆ ว่าเดี๋ยวเขาก็กลับไป
ถ้ารู้ล่วงหน้า เธอคงไม่ยอมตอบตกลงมากับเพื่อน
“เช่ พี่คลื่นหล่อมาก” ขวัญใจที่ยังดี๊ด๊ากับความหล่อของหนุ่มทายาทตระกูลทรงอำนาจ รีบหันไปบอกทันทีที่ปอร์เช่เดินมา
“เออ แต่เก็บอาการหน่อย คนข้างนอกมองเข้ามาเห็นจะหาว่าเธอบ้าผู้ชายเข้าเส้น”
“ก็เจอคนหล่อ ทำไมต้องเก็บอาการ”
ปอร์เช่ส่ายหน้าไปมา ก่อนสายตาจะสะดุดกับเพื่อนตัวเล็กที่ก้มหน้าก้มตา ทั้งร่างสั่นเทาราวกับหวาดกลัวอะไรบางอย่างอดไม่ได้จึงรีบถามอย่างเป็นห่วง
“ฌา เป็นอะไร ทำไมตัวสั่น”
คนตัวเล็กสะดุ้งเบา ๆ กับคำท้วง เธอพยายามข่มความสั่นไหว แล้วตอบ “เปล่า… แอร์มันเย็นน่ะ”
“เดี๋ยวไปลดให้”
“เช่ พี่คลื่นจะอยู่ดื่มด้วยไหม” ขวัญใจรีบเอ่ยถามด้วยท่าทางตื่นเต้น รอยยิ้มบนใบหน้าที่เปล่งประกายยังไม่หุบลง เมื่อเห็นความหล่อเหลาสมคำร่ำลือของหนุ่มที่ใครต่างก็หมายตา
“เห็นว่าไม่นะ แค่เข้ามาดูรถ”
“เสียดาย”
ในขณะขวัญใจทำหน้าเสียดายเต็มประดา แต่ฌานินกำลังโล่งอกหลังได้ยินคำตอบ เพราะหากเขาอยู่ดื่ม เธอคงต้องหาวิธีเอาตัวเองออกไปจากตรงนี้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง เธอไม่สามารถข่มความอายแล้วเผชิญหน้ากับเขาได้
“เปอร์ เอาเอาบุหรี่มาตัว ของกูหมด” ปอร์เช่ตะเบ็งเสียงบอกพี่ชายที่เพิ่งเดินเข้ามายังโซนรับรอง ก่อนจะมีเสียงบ่นสวนกลับจากคนเป็นพี่เดี๋ยวนั้น
“สัส มึงไม่รู้จักซื้อวะ”
“ถุ้ย! เงินที่พ่อโอนให้ผ่านมึง มึงบิดไปเท่าไร ไอ้พี่เวร”
ปอร์เช่บ่น พ่อของเขาทำงานอยู่ต่างประเทศคอยส่งเงินมาให้ผ่านทางพี่ชาย จึงหยิบเรื่องนี้มาพูด
“เอาไป” คูเปอร์เดินมาหาน้องชาย พร้อมยื่นซองบุหรี่ให้ก่อนจะสะดุดตากับผู้หญิงตัวเล็กที่กำลังนั่งหน้าซีดเผือด ยังไม่ทันถาม เสียงของคนเป็นน้องก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
“มึงจะไปไหน”
“เปิดห้อง วันนี้เจ้าภาพเลี้ยง”
“เชรด! ใครเป็นเจ้าภาพวะ”
“ไอ้คลื่น”
“อ้าว สรุปพี่คลื่นอยู่เหรอวะ กูได้ยินว่าจะเข้ามาไม่นาน”
“เออ จู่ ๆ ก็บอกจะเลี้ยง เด็ก ๆ ในอู่ฮึกเหิมกันใหญ่”
บทสนทนาระหว่างสองพี่น้องกระตุกให้หัวใจของฌานินกลับมาเต้นรัวโครมครามอีกครั้ง ทั้งที่เพิ่งโล่งอกได้ไม่นาน เธอพยายามไม่มองไปทางนอกกระจกใส แต่รู้สึกได้ว่ากำลังถูกสายตาของใครบางคนจับจ้องตลอดเวลา
“ห้องอะไรนะเช่” ให้หลังจากคูเปอร์เดินพ้นไปแล้ว ขวัญใจรีบถามเพื่อนอย่างอยากรู้
“ห้องตี้เป็นห้องใหญ่เครื่องเสียงครบในห้องมีทุกอย่างแต่นาน ๆ ทีพี่บอลจะเปิด ปกติก็นั่งกินหน้าอู่”
“พี่บอลดูรวยนะ มีแฟนยัง”
“เออพี่มันรวยแต่มีคู่หมั้นแล้ว ปีหน้าแต่ง”