ตอนที่ 10
บทที่ 10
November 4, 2026
ณ.ห้องทำงาน
มีหนึ่งชีวิตที่บนใบหน้ามีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด เธอกำลังยืนมองสลับกันไปมาระหว่างสองพี่น้องเพราะไม่เคยรู้มาก่อนว่าผู้ชายคนนี้คือพี่ชายของเพื่อนสนิท เธอไม่เคยเจอเขาเลยสักครั้ง หากไม่รวมถึงครั้งที่เกิดเรื่องบ้า ๆ ในคืนนั้น ตอนนี้เธอไม่แปลกใจเลยว่าเขารู้จักชื่อของเธอได้ยังไง
“พี่พูดจริง ๆ เหรอ” อลินขมวดคิ้วพลางถามออกไป เธออยากแน่ใจว่าพี่ชายของเธอไม่ได้พูดเล่น
“อืม”
“แต่ลินต้องถามเฟิร์นก่อน” ถึงจะมีตำแหน่งเป็นเจ้านายแต่อลินก็ยังให้สิทธิ์ในการตัดสินใจแกเพื่อนของเธอ
“ไหนบอกจะยกให้พี่ไง” ขณะพูดก็ปรายตามองใบเฟิร์นที่ยืนทำนิ่วคิ้วขมวดอยู่ใกล้ ๆ
“อะไรกันคะ ลินไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย” ใครจะยกเพื่อนให้พี่ชายเจ้าอารมณ์แบบนี้กันล่ะ
“ลินบอกว่าจะให้เพื่อนของลินมาเป็นเลขาของพี่”
“เฟิร์นยังต้องเรียนรู้งานอีกเยอะค่ะ” อลินอ้าง “เอาแบบนี้นะคะ เดี๋ยวลินจะให้คุณแหม่มไปเป็นเลขาชั่วคราวให้พี่ก่อน พี่หาเลขาได้เมื่อไหร่ ค่อยให้คุณแหม่มกลับมทำงานกับลินเหมือนเดิม”
“ไม่” เขาปฏิเสธเสียงแข็ง
“บริษัทพี่เพิ่งเปิดใหม่ พี่ต้องมีเลขาที่มีประสบการณ์” อลินพยายามหว่านล้อม เธอใช้ทั้งเหตุและผลเพื่อให้พี่ชายโอนอ่อนตาม เพราะเป็นพี่น้องกันจึงรู้จักนิสัยของพี่ชายเป็นอย่างดี หากมีความต้องการอะไร เขาจะพยายามจนได้มา ไม่ว่าจะวิธีไหน
“พี่คิณก็มีประสบการณ์แล้ว” เขาหมายถึงพี่ชายอีกคนที่จะเข้าไปเป็นที่ปรึกษา “ฉะนั้นเลขาก็ไม่จำเป็นต้องมีประสบการณ์”
เพราะเมื่อหลายวันก่อนอยู่ ๆ พี่ชายก็มาบอกกับเธอและพี่ชายคนโตว่าจะเปิดบริษัทใหม่ ซึ่งเธอก็ตกใจอยู่ไม่น้อย ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกเธอและอคิณช่วยกันหว่านล้อมแต่ไม่เคยสำเร็จ
“ไม่ได้ก็คือไม่ได้ค่ะ ตอนนี้ลินไม่สามารถปล่อยให้เฟิร์นไปเป็นเลขาพี่ได้”
เธอเคยพูดก็จริงว่าอยากจะให้ใบเฟิร์นไปเป็นเลขาของพี่ชาย แต่เพราะเธอรู้มาจากอคิณว่าตอนนี้หญิงสาวคนนั้นกำลังกลับมาป้วนเปี้ยนกับพี่ชาย ถ้าเธอปล่อยให้ใบเฟิร์นซึ่งเป็นสาวสวยไปทำงานกับพี่ชายของเธอ ใบเฟิร์นคงจะไม่ปลอดภัยแน่ ๆ
“มีดีอะไรนักหนา ทำมาหวง”
“แล้วพี่เป็นอะไรนักหนา ถึงอยากได้เพื่อนลินไปเป็นเลขา”
“ถ้าพี่บอกว่า...”
“ลิน เราว่า...” ใบเฟิร์นพูดแทรกขึ้นก่อนตวัดสายตามองอเล็กซ์
“เธอไม่อยากไปเป็นเลขาของฉันเหรอ ฉันจะให้เงินเดือนมากว่าที่นี่สองเท่า หรือจนกว่าเธอจะพอใจ”
ทันทีที่ได้ยินข้อเสนอของพี่ชาย อลินก็หันไปจ้องหน้าของอเล็กซ์ทันที
“พี่กำลังทำอะไร แล้วทำไมพูดกับเพื่อนของลินแบบนี้ นี่ลินกำลังคิดว่าพี่สนใจเพื่อนของลินอยู่นะ” เธอพูดขึ้น “เพื่อนลินไม่โสดแล้วนะ เฟิร์นมีครอบครัวแล้ว”
คำพูดตอกย้ำของน้องสาวทำให้อเล็กซ์เผลอกัดฟันแน่น เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้นไม่ได้ทำให้เธอกลัวผู้ชายบ้างเลยหรือไง ถึงได้ไปมีครอบครัวทันทีที่หายไป เพราะดูจากอายุของลูกชายแล้วเธอคงจะท้องหลังจากนั้นไม่นาน หรือพ่อของเด็กจะเป็นคนรักของเธอที่คบมาก่อนหน้านี้ แล้วทำไมตอนนั้นเธอยังเป็นสาวบริสุทธิ์
อเล็กซ์สะบัดหน้าไปมาสองสามครั้งเพื่อไล่ความคิดของตัวเอง เขาไม่ควรคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาเพราะดูเหมือนใบเฟิร์นจะไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนั้นแล้วด้วยซ้ำ
“ฉันพูดตอนไหนว่าสนใจ เธอคนนี้ไม่ใช่สเปคพี่ซะหน่อย”
“แต่พี่แสดงออกว่าอยากได้เฟิร์นไปเป็นเลขามากเลยนะ” เธอพยายามมองตาพี่ชาย แต่อเล็กซ์ก็ไม่ยอมสบตาเธอสักที
“ฉันเนี่ยนะ” เขาชี้เข้าหาตัว ก่อนจะเสยผมขึ้น “จิ๊!...หน้าตาก็ธรรมดาใครจะสนใจ และที่สำคัญฉันไม่ชอบแย่งของ ๆ ใคร”
เขาพูดเน้นเสียงในประโยคสุดท้าย และสายตาก็ทันได้เห็นใบเฟิร์นตวัดสายตามองเขาเพียงชั่วพริบตาก่อนที่เธอจะหันหน้าไปทางอื่น
ด้านใบเฟิร์นเธอไม่อยากจะเชื่อหู ว่าสิ่งที่ได้ยินจะออกมาจากปากของผู้ชายคนนี้ เธออยากเดินเข้าไปหยิกปากเขาจริง ๆ เมื่อวานยังชวนเธอไปนอนด้วยแม้เธอบอกว่ามีคนรักแล้ว เขายังพูดออกมาได้หน้าตาเฉยว่าไม่สนใจ
“พูดเองนะ อย่าแอบกลืนน้ำลายตัวเองแล้วกัน” อลินเองก็ไม่อยากเชื่อคำพูดของพี่ชายสักเท่าไหร่
ก๊อก! ก๊อก!
แกร็ก!
“นายครับ” ลูกน้องคนสนิทวิ่งเข้ามาในห้อง “มีเรื่องด่วนครับ”
“อืม” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะเดินนำออกไปแต่ก็ไม่ลืมที่จะหันมามองหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ น้องสาว เพียงเห็นว่ามีสายตาคู่คมกำลังจับจ้องไป เธอก็รีบก้มหน้าหลบสายตาของเขาทันที
สวยมาก นี่คือความรู้สึกจริง ๆ ของเขา
ณ.โกดังร้างแถบชานเมือง มีรถเก๋งจอดเรียงกันหลายคัน เพราะก่อนหน้านี้เกิดเหตุการณ์ไม่สงบขึ้นในย่านธุรกิจที่อเล็กซ์เป็นเจ้าของ ซึ่งมันทำให้กระทบต่อความมั่นคงในตำแหน่งของเขา เขาจึงสั่งให้ลูกน้องตามจับกุมตัวคนที่ก่อเหตุมาให้เขาให้เร็วที่สุด
“มันเป็นใคร”
“มันชื่อก้องภพครับ ถูกจ้างมาทำงานนี้”
“ตอนนี้มันอยู่ไหน”
“ด้านในครับนาย” ลูกน้องเดินนำอเล็กซ์เข้าไป
“มันเปิดปากพูดหรือยัง”
“มันไม่ยอมพูดอะไรเลยครับ”