บทที่ 11

ภายในห้องกว้างที่อยู่ชั้นบนสุดของตึก 20 ชั้น ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟากว้าง ทอดมองไปเบื้องหน้าซึ่งเป็นกระจกใสสามารถมองทะลุออกไปจนเห็นแสงไฟที่ยังคงสว่างไปทั่วเมือง เขาคิดไม่ตกกับสิ่งที่ได้รู้มา เพราะเหตุใดแก๊งสิงห์ดำถึงต้องการเป็นศัตรูกับเขา หรืออาจเป็นเพราะหญิงสาวคนนั้นที่ตอนนี้พยายามกลับเข้ามาในชีวิตของเขาอีกครั้ง

ทุกครั้งที่คิดถึงคนรักเก่า ใบหน้าที่มีแต่น้ำตาของเด็กสาวที่โดนเขารังแกในคืนนั้นก็มักจะผุดขึ้นมาในความคิดของเขาเสมอ บางครั้งเขาก็ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนั้นสามารถบรรเทาความเจ็บปวดของเขาได้ดีเลยทีเดียว

อเล็กซ์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรหาลูกน้อง อยู่ ๆ เขาก็อยากรู้ว่าหลังจากที่เธอหนีออกไปเธอไปทำอะไรอยู่ที่ไหน...

อาทิตย์ต่อมาภายในห้องที่อยู่ชั้นบนสุดของผับ สายตาคมที่ไม่ต่างจากเหยี่ยวทอดมองลงไป เห็นนักท่องราตรีมากมายที่ขยับกายโยกย้ายไปตามจังหวะดนตรี นึกแปลกใจตัวเองที่หลายปีมานี้ไม่ได้รู้สึกครื้นเครงไปกับภาพบรรยากาศตรงหน้าสักเท่าไหร่ หรืออาจเป็นเพราะเห็นจนชินตาจึงไม่ได้รู้สึกตื่นเต้น

“นายครับ”

“ว่าไง”

“ผมไปสืบมาแล้วครับ” เขาเอ่ยถึงเรื่องที่ได้รับคำสั่งให้ไปสืบเรื่องของใบเฟิร์นและลูกชาย

“ว่ามา”

“ผู้หญิงที่นายให้พวกผมไปสืบประวัติ เธอเป็นลูกคนเดียวพ่อแม่แยกทางกัน เธออยู่กับแม่สองคน ตอนเรียนอยู่ปี 1 แม่ของเธอเสียชีวิตด้วยโรคร้าย จากนั้นเธอก็ทำงานส่งตัวเองเรียนจนกระทั่ง...”

“กระทั่งอะไร” อเล็กซ์ถามด้วยความอยากรู้

“จนกระทั่งนายลากมากินที่คอนโดครับ”

“ไอ้นี่ กูให้มึงไปสืบเรื่องหลังจากนั้น” เรื่องคืนนั้นไม่ต้องพูด เพราะมีแค่เขาและใบเฟิร์นแค่นั่นที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“ใจเย็น ๆ ครับนาย” ลูกน้องร้องห้ามหลังขุนพลทำหน้าไม่พอใจ “เรื่องราวหลังจากนั้นก็สืบมาแล้วครับ”

“...” อเล็กซ์กระดกเหล้าเข้าปากในคราวเดียว เขารอฟังอย่างใจจดใจจ่อว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้าง

“หลังจากที่เธอหนีออกจากคอนโดของนายไปได้ ก็เข้าไปในโรงรับจำนำ น่าจะเอาของมีค่าไปจำนำครับ”

อเล็กซ์รู้ดีว่าของมีค่านั้นคืออะไร เพราะเขาเพิ่งใช้เป็นข้ออ้างในการแกล้งเธอเมื่อไม่นานมานี้

“เธอไปอยู่ที่ขอนแก่นและเข้าเรียนปีหนึ่งใหม่ในมหาวิทยาลัยที่นั่น แต่เก้าเดือนให้หลังเธอคลอดลูกชายหนึ่งคนโดยไม่มีใครรู้ว่าพ่อของเด็กคือใคร”

“เดี๋ยว” ฟังมาถึงต้องนี้เขาเริ่มสงสัย เหมือนลูกน้องของเขาจะเล่าเรื่องราวของเธอขาดหายไปบางช่วงบางตอน “ไม่ได้แต่งงานก่อนเหรอ”

“ไม่ได้แต่งงานครับ ถามชาวบ้านแถวนั้นเขาบอกว่าไม่เคยมีงานแต่งงานเกิดขึ้น และเธอไม่เคยพูดถึงพ่อของลูก ไม่เคยมีใครเห็นว่ามีผู้ชายมาหาที่ห้องเช่า”

ได้ฟังมาถึงตรงนี้ ใบหน้าของเด็กน้อยคนหนึ่งก็ผุดขึ้นมา ทำให้เขานึกถึงคำพูดที่ครูของหลานชายพูดเมื่อหลายวันก่อน

‘พวกเขาน่ารักนะคะ อยู่ในห้องตัวติดกันตลอด เล่นกันอยู่สองคน เหมือนคู่แฝดกันยังไงยังงั้น หน้าตาก็คล้าย ๆ กันด้วย’

“ออกัส” เขาพูดออกมาเบา ๆ

“นายว่าไงนะครับ” เหมือนเขาจะได้ยินชื่อไม่ค่อยชัด

หรือเธอจะท้องกับเขา เป็นความคิดแวบหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในหัว แต่เขากลับสะบัดหน้าไล่ความคิดนั้นออกไป

“แล้วไงต่อ”

“เธอเรียนไปทำงานไป บางครั้งก็เอาลูกไปที่ทำงานด้วย บางครั้งก็ฝากไว้กับหญิงวัยกลางคนที่อยู่ข้างบ้านเช่าของเธอ ชีวิตค่อนข้างลำบากเลยครับ”

“อย่างนั้นเหรอ” อเล็กซ์คิดตามทุกคำพูด ถ้าเป็นเหมือนที่ลูกน้องเล่าให้ฟังชีวิตของเธอก็คงจะลำบากน่าดู

“ครับ หลังจากเรียนจบเธอก็สมัครงานไว้กับหลายบริษัทเลย จนบริษัทของคุณลินเรียกสัมภาษท์นั่นแหละครับเธอถึงได้เดินทางกลับมาที่นี่”

นี่เป็นสาเหตุ ที่เธอกลับมาสินะ ช่างบังเอิญที่บริษัทนั้นเป็นของน้องสาวของเขา คำพูดที่ว่าโลกกลมคงไม่เกินจริง

“แล้วตอนนี้ล่ะ” เขารอฟังต่อ

“ทำไมครับ” ลูกน้องถามด้วยความสงสัย

“พักอยู่ที่ไหน”

“เอ่อ พวกผมคิดว่าให้สืบแค่นี้”

ปัง!!

เขาเอามือทุบโต๊ะทำงาน เสียงดังจนลูกน้องสะดุ้งรีบก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“ไปตามหาว่าพักอยู่ที่ไหน ฉันอยากรู้ภายในคืนนี้”

“ดะ...ได้ครับ”

หลังลูกน้องออกไป อเล็กซ์ก็ได้แต่คิดวนเวียนถึงเรื่องที่ได้ฟัง หากเธอไม่เคยผ่านการแต่งงาน ไม่มีคนรักก็มีโอกาสเป็นไปได้ที่เด็กคนนั้นจะเป็นลูกของเขา แล้วถ้าเป็นลูกของเขาจริง ๆ ทำไมใบเฟิร์นถึงไม่บอกเขาเพื่อให้เขาช่วยรับผิดชอบ สรุปแล้วใช่หรือไม่ใช่กันแน่นะ บางทีเขาอาจจะต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้เรื่องนี้กระจ่าง

วันต่อมา อเล็กซ์เดินทางไปที่บริษัทของน้องสาวตั้งแต่เช้ามืด เพราะหลังจากรู้เรื่องราวทั้งหมดของใบเฟิร์น เขาเองก็คิดไม่ตกว่าออกัสจะใช่ลูกของเขาหรือเปล่า แต่จะทำยังไงให้เขาได้รับรู้ความจริง ดังนั้นเขาต้องทำอะไรสักอย่าง

“คุณลินไม่อยู่ค่ะ”

ใบเฟิร์นเงยหน้ามองคนที่เข้ามาใหม่ ถึงจะค่อนข้างตกใจแต่เธอก็ยังพยายามทำหน้าให้เป็นปกติ และบอกออกไปตามมารยาท

“ฉันมาหาเธอ” เขาบอกออกไปตรง ๆ