บทที่ 12

แกร็ก!!

“เดี๋ยวค่ะคุณลิน” ไม่ทันที่อลินจะได้ผลักประตูเข้ามา เลขาก็เรียกไว้

“อะไรคะ” อลินหันไปถาม

“คุณต้องการอะไร” ใบเฟิร์นกระซิบถาม เพียงแค่เขาบอกมาไม่ว่าอะไร ตอนนี้เธอจะยอมทำทุกอย่าง ขอเพียงให้หลุดพ้นจากสถานการณ์อึดอัดนี้ก็พอ

“จูบฉันสิ”

ใบเฟิร์นไม่มีทางเลือก เธอดึงคอเสื้อของอเล็กซ์ลงมาก่อนจะเชิดหน้าขึ้นไปจูบปากของเขาเร็ว ๆ หนึ่งที จนคนที่โดนจูบแอบตกใจอยู่ไม่น้อย

ตึก ๆ ๆ

เสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะแปลก ๆ เกิดขึ้นกับเจ้าของร่างกำยำอีกครั้งหลังจากที่ห่างหายไปนาน ความรู้สึกนี้มันเกิดจากการที่เขาตื่นเต้นอย่างนั้นเหรอ แค่โดนจูบปากทำเขาตื่นเต้นได้ขนาดนี้เชียว

“อ้าว พี่อเล็กซ์ มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ทำไมไปนอนอยู่ตรงนั้น” อลินเดินเข้ามาหลังจากที่ใบเฟิร์นลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะทำงานของตัวแล้ว เธอไม่ทันสังเกตุเห็นว่าใบเฟิร์นกำลังถอนหายใจเฮือกใหญ่ แต่อเล็กซ์กลับเห็นท่าทางนั้นจนเผลอยิ้มออกมา

“เพิ่งเข้ามาก่อนที่ลินจะมา” เขาลุกขึ้นก่อนจะจัดแต่งเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่

“อ๋อ ไม่เห็นคุณแหม่มบอกว่าพี่มารอ” เธอรู้สึกแปลกใจ “แล้วมีธุระอะไรกับลินหรือเปล่าคะ”

“จริง ๆ ฉัน...” ขณะพูดเขาก็ชายตาไปมองใบเฟิร์น

“ไปไหนเฟิร์น” อลินหันไปถามใบเฟิร์นที่กำลังเดินไปยังประตู

“ไปห้องน้ำ” เธอหันมาตอบ

“อ๋อ” อลินก็ตอบกลับทันควันก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกว่าตัวเองเห็นรอยลิปสติกเลอะปากของเพื่อนสนิท“เดี๋ยว ๆ ปากไปโดนอะไรมา”

“หมากัดน่ะ” ใบเฟิร์นตอบพลางเอามือปิดปากของตัวเอง แต่ก็มิวายส่งตาเขียวให้คนที่เป็นสาเหตุ

“ที่บ้านเลี้ยงหมาด้วยเหรอ” เธอไม่ได้เชื่อที่เพื่อนบอก แต่ก็ไม่รู้สาเหตุจริง ๆ เลยแกล้งถามออกไป

“หมาจรจัด”

คราวนี้เธอเห็นอเล็กซ์กัดฟันกรอด ๆ เหมือนจะต้องการแยกเขี้ยวขู่ให้เธอกลัว

“ไม่ได้การล่ะ ต้องไปฉีดยาด้วยนะ”

“อืม เดี๋ยวบ่าย ๆ จะออกไปฉีดยากันโรคพิษสุนัขบ้าซะหน่อย”

อเล็กซ์จ้องหน้าใบเฟิร์นเขม็ง นึกเจ็บใจที่กำลังโดนว่าทางอ้อม น้องสาวของเขาก็ใช่ย่อย สมแล้วที่เป็นเพื่อนกัน

“พี่อเล็กซ์จะกลับแล้วเหรอคะ” เธอถามขึ้นเมื่อเห็นพี่ชายกำลังเดินไปที่ประตูอีกคน”

“อืม” เขาตอบโดยไม่ได้หันมามองน้องสาว แต่กลับจ้องใบหน้าของใบเฟิร์นไม่วางตา

“ธุระอะไรก็ไม่ยอมบอก” อลินบ่นตามหลัง

“ระวังตัวให้ดีนะ บังอาจมาว่าฉันเป็นหมา” เขากระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคนกับใบเฟิร์น ก่อนจะเดินผ่านไป

ปัง!!

“ปากนั่นใช่ฝีมือพี่อเล็กซ์หรือเปล่า” อลินถามออกไปตรง ๆ เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างระหว่างสองคนนี้ หลายครั้งแล้วที่อเล็กซ์แสดงท่าทีว่าสนใจเพื่อนของเธอ ส่วนใบเฟิร์นเองก็แสดงออกชัดเจนว่าประหม่าเวลาอยู่ต่อหน้าพี่ชายของเธอ

“ปะ...เปล่า” ใบเฟิร์นปฏิเสธ “พี่ชายลินจะมาทำเราทำไมอ่ะ”

“แล้วไป” อลินก็รู้สึกโล่งใจที่ใบเฟิร์นยืนยันว่าไม่ใช่ฝีมือพี่ชายของเธอ “ถ้าเกิดพี่อเล็กซ์แกล้งอะไรรีบบอกลินนะ ลินจะรีบจัดการให้”

“อือ...ได้สิ”

ยิ่งเป็นแบบนี้ยิ่งทำให้ใบเฟิร์นรู้สึกผิด เธอไม่กล้าเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้อลินฟัง ทั้ง ๆ ที่รับรู้มาตลอดว่าเพื่อนคนนี้เป็นห่วงเธอจากใจจริง ๆ และพร้อมที่จะช่วยแก้ทุกปัญหาให้เธอโดยไม่มีขอแม้

ในตอนเย็น ตามทางเดินที่เป็นถนนสายเล็ก ๆ สองแม่ลูกกำลังเดินจูงมือกัน มือข้างหนึ่งถือถุงพะรุงพะรัง หลังไปรับลูกชายที่โรงเรียนเธอก็แวะมินิมาร์ทเพื่อซื้อของใช้เข้าบ้าน

แต่แล้วเท้าสองข้างก็ต้องหยุดนิ่งจนลูกชายเงยหน้ามามองผู้เป็นแม่ด้วยความแปลกใจ สาเหตุเกิดจากเมื่อเธอมองทอดยาวไปด้านหน้าก็เห็นชายใส่สูทสีดำสองคนยืนอยู่หน้าบ้านเช่าของเธอ เธอหยุดมองเพื่อความแน่ใจว่าทั้งสองคนเป็นใคร แต่แล้วความสงสัยก็หายไปเมื่อชายหนุ่มที่ดูเหมือนว่าช่วงนี้เธอจะเจอเขาอยู่บ่อย ๆ เดินออกมาจากบ้านเช่าของเธอ

“เข้าไปได้ยังไง” เธอพูดออกมาเบา ๆ

ทันทีที่สบตากับอเล็กซ์ใบเฟิร์นก็จับมือลูกน้อยแน่นขึ้นก่อนจะค่อย ๆ ก้าวถอยหลัง

ดูเหมือนว่าเขาจะรู้แล้วว่าเธอกำลังจะหนี ระยะก้าวของขาจึงกว้างขึ้นเพื่อไปให้ถึงตัวของเธอให้ไวที่สุด

“กลับมาแล้วทำไมไม่เข้าบ้านล่ะ” ทันทีที่เดินเข้าไปจนถึงตัวของใบเฟิร์นเขาก็จับแขนของเธอไว้

“คุณมาทำอะไรที่นี่”

“แล้วเธอคิดว่าฉันมาทำไมล่ะ” เขาย้อนถาม